«Δεν μιλιόντουσαν τώρα πια, με το ζόρι θυμόταν το σώμα του, την ορμή του. Έμαθε από τους κοινούς τους φίλους ότι σε ένα ταξίδι με το τρένο γνώρισε μια γυναίκα που μπορούσε να του αφοσιωθεί». Πρόκειται για τη γοητευτική ερωτική αφήγηση της άγνωστης πρωταγωνίστριας, μιας νεαρής που είναι διαρκώς περικυκλωμένη από κάποιο χαρτί, βιβλίο ή άλλου τύπου αρχείου, περισσότερο με την αίσθηση του κυνηγητού της γνώσης και όχι της βιβλιοθήκης… Continue reading
«Έκλεβε, λεηλατούσε, εξαπατούσε, αφηνόταν σε όλα τα ναρκωτικά και δεν έχυνε παρά με μεγάλη δυσκολία. Και παρ’ όλα τα μεγάλα γεγονότα της ιστορίας που διαδεχόταν το ένα το άλλο στην κοινωνία:εκείνος δεν ήξερε ούτε να διαβάζει.Τι θα μπορούσε να κάνει με όλα μου τα βιβλία;» Ο Μπράνε Μοζέτιτς, μια ιδιαίτερη lgbtq λογοτεχνική-ποιητική πρόταση, φαίνεται πως σε πολλές χώρες δεν έχει ακουστεί παρά το ποιητικό και συγγραφικό του έργο, τις μεταφράσεις… Continue reading
«Γιατί δεν γελάς;» τη ρώτησε. «Ποτέ δεν γελάς με κάτι αστείο. Μόνο όταν κάτι είναι παράξενο ή παράταιρο, και τότε σχεδόν φαίνεται να υποφέρεις». Εκείνη έσκυψε το κεφάλι της σαν να είχε δεχτεί επίπληξη. «Μακάρι να γελούσες μαζί μου, έστω μόνο για μια στιγμή. Αισθάνομαι ότι θα απελευθέρωνε κάτι μέσα σου». «Μα…» Τον κοίταξε με βλέμμα φοβισμένο, βασανισμένο. «Γελάω μαζί σου. Αλήθεια». «Ποτέ! Πάντα υπάρχει μια ένταση. Όταν γελάς, θα… Continue reading
Έξυπνο καθρέφτισμα, πρόκειται για τις δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος, αυτό της θανατικής ποινής, του γνωστού πανάρχαιου ‘θεσμού’. Το «Θάνατος το ξημέρωμα» σκιαγραφεί γουστόζικα την Αγγλία του 16ου αιώνα, ξεκινώντας με αθώες περιγραφές, σαν ιστορικό απόσπασμα, ποιος παντρεύτηκε ποια για να πλαισιωθεί το έθνος με ισχύ. Ακολουθεί η δεισιδαιμονία των φακίδων και σε τελευταίο χρόνο η καύση αιρετικών και η περιφορά των αποκομμένων κεφαλιών στην πλατεία. Ο ιστορικός λόγος θα… Continue reading
«Πιστεύουν στον Θεό και στη Μοίρα: Λατρεύουν τον Θεό και τη Μοίρα και κάνουν θυσίες για να τους ικανοποιήσουν. Θυσιάζουν τον χρόνο τους ελπίζοντας» Από τη θέση της αφήγησης η μαϊμού είναι ένα πλάσμα ιδιαίτερης κληρονομιάς, που φέρει σύμβολα τα οποία οι άνθρωποι δεν φαίνεται να μπορούν να ερμηνεύσουν, μόνο να κακοποιήσουν. Αυτή είναι η κεντρική γραμμή του συγγραφέα, ενώ διάφορες ιστορίες βγαίνουν στην επιφάνεια, οι οποίες χτίζουν μια πιο… Continue reading
Το “Dandelion Wine”του Ray Bradbury, το οποίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Άγρα σε εξαιρετικά ζωντανή απόδοση του Βασίλη Δουβίτσα ως «Κρασί του θέρους» (οι πικραλίδες, βέβαια, είναι το σήμα-κατατεθέν εκείνου του αλησμόνητου καλοκαιριού που έζησε ο 12χρονος Ντάγκλας-μυθιστορηματική περσόνα του ίδιου του Ρέι), αποτελεί μια βαθιά νοσταλγική και γνήσια αισιόδοξη ιστορία διάχυτου και διαχυμένου παιχνιδίσματος που (δεν) έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Ο συγγραφέας φημίζεται για την αριστοτεχνική διάπλαση δυστοπιών (όπως στο… Continue reading
«Ο κόμης Χογνίτσκι συνήθιζε να λέει ότι ο Κάιζερ δεν είναι παρά ένα άμυαλο γερόντιο, η κυβέρνηση μια συμμορία κατεργαρέων, το κοινοβούλιο μια συνάθροιση ευκολόπιστων και άβουλων ηλίθιων, οι κρατικές Αρχές διεφθαρμένες, δειλές και ράθυμες. Οι γερμανικής καταγωγής Αυστριακοί ήταν χορευτές του βαλς και τραγουδιστές της δεκάρας, οι Ούγγροι βρωμούσαν, οι Τσέχοι ήταν γεννημένοι λούστροι, οι Ρουθένοι κρυφοί και προδότες Ρώσοι, οι Κροάτες και οι Σλοβένοι, τους οποίους αποκαλούσε «Κροβότες… Continue reading
«Πράγματι, δεν υπήρχε από τη μεριά της κυρίας ντε Παρν κανένα ίχνος αυστηρότητας ή αντίστασης. Αναλογίστηκε ωστόσο ότι, γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, θα μπορούσε κάλλιστα να υπάρχει μια ελαφριά υποψία φιλαρέσκειας. Υπάρχουν πανέμορφες γυναίκες ανά τον κόσμο που αφήνουν να τους φιλήσουν το χέρι, όπως ο Πάπας αφήνει να του φιλήσουν το σανδάλι: είναι μια φιλανθρώπινη τυπικότητα· τόσο το καλύτερο για εκείνον που τους οδηγεί στον παράδεισο». Συχνά οι… Continue reading
Διάλειμμα Χαράς (από ανυπεράσπιστο καημό) Απάνω που έλεγα να πάψω πια τα ερωτικά,να γράψω κάτι και για τη δυστυχία του διπλανού μου,γνώρισα εσένα κι αναστατώθηκα ολόκληρος,και παν περίπατο όλα μου τα προγράμματα […] Εάν εξαιρέσει κανείς το «και τι δεν κάνατε για να με θάψετε» και μερικές ακόμα σκόρπιες λέξεις, δεν ήξερα τίποτα άλλο δικό του. Ευτυχώς η τύχη προνοεί για τους χαμάληδες σαν και του λόγου μου και έτσι… Continue reading
«Ο Θεός τα έκανε έτσι, που πέρασες πρώτα τα γηρατειά σου με κάποιον άλλον και φύλαξες τις μέρες της νιότης σου για να τις περάσεις μαζί μου. Κάθε φορά που βλέπω τριαντάφυλλα ή τίποτα άλλο που το παρακάνει για να δείξει πόσο όμορφο είναι, τους λέω: ‘Θέλω να δείτε την Τζέινί μου κάποια στιγμή’. Πρέπει ν’ αφήσεις τα λουλούδια να σε δουν κάποια φορά, μ’ ακούς Τζέινι;». Στη Φλόριντα, στις… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
