Η μικρή «ιδιοτροπία» του ψυχολόγου μου, είναι η παρατήρηση πως δεν μιλάω για εμένα, αλλά για άλλους. Λέει πως με μαθαίνει μέσα από τους άλλους. Όλοι έχουμε τη φωλίτσα μας – η δικιά μου είναι η αποσύνδεση, εάν χρειαστεί. Δεν έχω ιδέα τι θα γίνει εάν μείνω «παρούσα» ψυχικά στο λεγόμενο δύσκολο, αλλά η ιστορία… Continue reading
Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια, αλλά, τη Δευτέρα παρακολούθησα το ‘…καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς’ στο Σύγχρονο Θέατρο και μια από τις πολλές μου σκέψεις, περπατώντας προς την έξοδο, ήταν πως κάπως «μαγικά» φάνηκε σα να συμπιέστηκε ολόκληρο το βιβλίο μέσα σε αυτά τα 85 λεπτά. Στην αρχή μάλιστα, ήμουν δύσπιστη στο πώς ακριβώς θα μεταφερθεί και… Continue reading
Οι εργάτες και οι εργάτριες έχουν περισσότερα κοινά με ένα AI σύστημα, παρά με έναν δισεκατομμυριούχο ~ τουλάχιστον αυτό αποκόμισα από τους Υπαλλήλους της Olga Ravn (εκδ. Εκδόσεις Ίκαρος – Ikaros Publishing, μετάφρ. Σωτήρης Σουλιώτης) Έναν αιώνα μετά, το πλήρωμα του διαστημικού σκάφους «Πλοίο Έξι Χιλιάδες» αποτελείται από ανθρώπους που γεννήθηκαν και από ανθρωποειδή που… Continue reading
Η κουνελότρυπα των τελευταίων χρόνων με έριξε στα ημερολογιακά τετράδια του Βάτσλαφ Νιζίνσκι, ένα βιβλίο εξαντλημένο (κρίμα! Πρόκειται για πραγματικά εντυπωσιακά προσεγμένη έκδοση, γεμάτη με τρομερές πληροφορίες, αναλύσεις, βαθιές προσπάθειες κατανόησης, με ευγένεια και ανθρωπιά), για το οποίο δεν έχω να σας δώσω κανέναν ‘καλό’ λόγο να το διαβάσετε, όσοι κυνηγάτε την ‘καλή λογοτεχνία’. Εγώ… Continue reading
Στην αρχή, πολλές γοητευτήκαμε από τις μάγισσες, αλλά όταν καταλάβαμε πως η μάγισσα δεν είναι μια φυσική φιγούρα του κακού, αλλά μια κοινωνική κατασκευή που επαναλαμβάνεται σε διαφορετικές εποχές και μορφές, πάντα ως εργαλείο ελέγχου, φόβου και τιμωρίας, όσων γυναικών παρεκκλίνουν από την αποδεκτή τάξη, τις ερωτευτήκαμε για τα καλά. Ποια είναι; Φίλη τράγων και… Continue reading
«Οι συμφορές έχουν διπλή ιδιότητα· μπορούν να είναι όντα και μη όντα. Όσο απέχουν από σένα, είναι απλώς αφηρημένες ιδέες (μη όντα). Όταν όμως σε επισκέπτονται, είναι όντα, με σάρκα και οστά.» Περίεργος και θεραπευτικός ο Αργύρης Χιόνης, αλλά και τα πολύ ενδιαφέροντα σχέδια της της Εύης Τσακνιά. Πρόκειται για μικρά, περίπου παραμύθια, προσωπικά, προφορικά,… Continue reading
«Πράγματι», μουρμούρισα πριν μερικά χρόνια και έβαλα το βιβλίο του Ζγκούρη στην ατέλειωτη to – read λίστα μου. Πριν κάποιο καιρό έφτασε σε εμένα και έτσι διαπίστωσα πως έχει ελάχιστες γάτες. Προς το τέλος της δεκαετίας των 90s – αρχές των 00s είχα ήδη περάσει από διαφορετικά μεταξύ τους περιβάλλοντα. Ένα από τα πρώτα αστεία… Continue reading
Λοιπόν, κάπου τέλη Μαρτίου η «Κινητή Εορτή» ήταν στα χέρια μου κι όχι για λόγους λογοτεχνικής απόλαυσης. Όσοι μου τη σύστησαν, ενώ συζητούσαμε για τις μαγείες του Παρισιού, το έκαναν γελώντας κάτω από τα μουστάκια τους, λέγοντας πως αυτό το βιβλίο εξυπηρετεί αυτό που ψάχνω, αλλά δεν θα μου αρέσει καθόλου. Δεν άρεσε στους ίδιους… Continue reading
Ας λάβει υπόψη του ο αναγνώστης πως αυτά τα κείμενα δεν θα μπορούσαν να κρίνουν, ούτε να παρουσιάσουν τα βιβλία. Η υποκειμενική φύση της ανάγνωσης, η οποία σε μεγάλο βαθμό επηρεάζεται από συναισθήματα, τα οποία ακολουθούν τον δικό τους Θεό, τη δικιά τους σειρά και τις δικές τους ορέξεις, φέρνουν αντιμέτωπη τη γραφιά με τα… Continue reading
Χρόνια πριν, διάβασα γρήγορα το Πέμπτο παιδί, και έτσι αποφάσισα να πάρω ένα ακόμα βιβλίο της Βρετανίδας Λέσινγκ. Έτσι, για πολλά χρόνια, οι 750 σελίδες από το Χρυσό Σημειωματάριο έπιαναν χώρο, μέχρι που πριν μερικούς μήνες ενώ αναζητούσα επιστολές και ημερολόγια λογοτεχνικού και πραγματικού τύπου, αναγκάστηκα να το αντιμετωπίσω. Ευτυχώς! Στο κέντρο των αφηγήσεων κρύβεται… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
