Λοιπόν, κάπου τέλη Μαρτίου η «Κινητή Εορτή» ήταν στα χέρια μου κι όχι για λόγους λογοτεχνικής απόλαυσης. Όσοι μου τη σύστησαν, ενώ συζητούσαμε για τις μαγείες του Παρισιού, το έκαναν γελώντας κάτω από τα μουστάκια τους, λέγοντας πως αυτό το βιβλίο εξυπηρετεί αυτό που ψάχνω, αλλά δεν θα μου αρέσει καθόλου. Δεν άρεσε στους ίδιους… Continue reading
Το The Idiot διαβάζεται καλύτερα όταν η αναγνώστρια σταματάει να περιμένει πλοκή, κορυφώσεις και ξεκαρδιστικά punchlines. Οι διάλογοι απλώνονται στις σελίδες και η αφήγηση μοιάζει συχνά να κουβαριάζεται ανάμεσα στις λεπτομέρειες της επικοινωνίας της πρωταγωνίστριας με άλλους. Εντός αυτής της αμηχανίας βρίσκεται μάλλον η πρόθεση της Batuman. Καταγράφει με τον τρόπο της την εμπειρία της… Continue reading
Είχα διαβάσει μια κριτική για το Dept. of Speculation της Jenny Offill όπου είχε χαρακτηριστεί ως pretentious και πως επιδεικνύει τα διαβάσματα και τις σπουδές της. Μάλιστα συγκρινόταν με τη Ferrante (την οποία δεν έχω διαβάσει ακόμη) και μέσα σε αυτές τις σύντομες γραμμές της κριτικής ήδη ήξερα πως θα αγαπήσω την Offill. Είναι ένας… Continue reading
“Είχα είκοσι μία νύχτες να κοιμηθώ. Σκεφτόμουν ότι το ωραιότερο πράγμα στον κόσμο ήταν μάλλον η σκιά, τα εκατομμύρια κινούμενα σχήματα και τα αδιέξοδα της σκιάς. Σκιά υπήρχε στα συρτάρια των γραφείων, σε ντουλάπες και βαλίτσες, σκιά υπήρχε κάτω απ’ τα σπίτια, τα δέντρα και τις πέτρες, στο πίσω μέρος των ματιών και των χαμόγελων… Continue reading
Ενώ οι περιορισμοί μιας τέτοιας ανάγνωσης είναι ξεκάθαροι από την αρχή, πάντα θα υπάρχουν μερικά λαμπερά σημεία που καμία αναγνώστρια δεν περιμένει να διαβάσει και μερικά σκοτεινά σημεία που, κάπως απροσδόκητα καταφέρνουν και ταράζουν, παρά το πολύ (στενό και) συγκεκριμένο πλαίσιο, που θέλει έναν γέρο καθηγητή, διανοούμενο και κριτικό, να απορρίπτει κάθε καθωσπρεπισμό, να αγαλλιάζει… Continue reading
«Δεν θέλω τέτοια συναισθήματα, ψεύτικα κ επιφανειακά σαν αυτά που εξάπτει η χορωδία της εκκλησίας. Σήμερα φάνηκα λαίμαργη – για σκωτσέζικα μπισκότα βρόμης κι ερωτικές σκέψεις. Δεν έχω τίποτε άλλο να πω.» Έχω χάσει τον αναγνωστικό μου δρόμο αυτές τις ημέρες και το ένα βιβλίο με κάνει πάσα στο άλλο. Δεν θυμάμαι ποιο με πέταξε… Continue reading
«Είχα την εντύπωση ότι όποιον συγγραφέα γνώριζα που στο παρελθόν σήμαινε σχεδόν όσους γνώριζα- βρισκόταν σε κατάσταση χρόνιας ματαίωσης. Όλοι ασχολούνταν με το ποιος πήρε τι και ποιος έμεινε στην απέξω και πόσο τρομερή αδικία επικρατεί στο χώρο. Με μπέρδευε πολύ. Γιατί να είναι έτσι; Γιατί όλοι οι άντρες ήταν τόσο αλαζόνες και γιατί τόσοι… Continue reading
Τη λάτρεψα με το Αϊλίν, τη λάτρεψα και με το έτος ξεκούρασης και χαλάρωσης της. Οδυνηρή, αστεία, αποσυνδεδεμένη από τα πάντα, ελάχιστα συμπαθητική, ιδιαίτερα έξυπνη, προνομιούχα και παράξενα ειλικρινής. Τέτοιες χαρακτήρες, που στέκονται στο “now what”, μετά το σημαντικό τους δράμα, περιαυτολογώντας για όσα έχουν απομείνει από τη ζωή με κερδίζουν πάντα, όπως με κέρδισε… Continue reading
Είχα δει την ομώνυμη ταινία πριν τα δεκαοκτώ. Από τότε μου ερχόταν πάντα πρώτη στο μυαλό όταν με ρωτούσαν ποια είναι η αγαπημένη μου ταινία. Ποτέ δεν μπόρεσα να τη δω χωρίς να κλάψω. Δεν άργησα να ερωτευτώ τον Colin Firth. Αρκετά χρόνια μετά, πήρα το βιβλίο από το Book Depository (αιωνία η μνήμη του)… Continue reading
«Θυμάσαι που σ’ έλεγα μικρή μου Ρώμη; […] Τώρα φαίνεται πως δεν έκανα λάθος. Η μοίρα της μιας ίσως είναι και η μοίρα της άλλης» Κάπου εδώ τελειώνουν τα αδιάβαστά μου του Williams. Καταλήγω πως το καλύτερο ήταν ο Στόουνερ, ακολουθεί ο Μακελάρης, μετά ο Αύγουστος και τέλος η Νύχτα, την οποία έτσι κι αλλιώς… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
