This Book Killed me

Έξυπνο καθρέφτισμα, πρόκειται για τις δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος, αυτό της θανατικής ποινής, του γνωστού πανάρχαιου ‘θεσμού’.

Το «Θάνατος το ξημέρωμα» σκιαγραφεί γουστόζικα την Αγγλία του 16ου αιώνα, ξεκινώντας με αθώες περιγραφές, σαν ιστορικό απόσπασμα, ποιος παντρεύτηκε ποια για να πλαισιωθεί το έθνος με ισχύ. Ακολουθεί η δεισιδαιμονία των φακίδων και σε τελευταίο χρόνο η καύση αιρετικών και η περιφορά των αποκομμένων κεφαλιών στην πλατεία. Ο ιστορικός λόγος θα ανακατευτεί απότομα με τον προφορικό, γύρω από τις ειρωνείες του θανάτου.

«Η Ιωάννα, ως μέλος της βασιλικής οικογένειας, αποκεφαλίστηκε εντός των τειχών και μάλιστα δεν χρειάστηκε να τη δέσουν γιατί είχε γαλάζιο αίμα και δεν έφερε αντίσταση. Λαίδη με τα όλα της. Όχι ότι το γαλάζιο αίμα εγγυόταν ψυχραιμία: για παράδειγμα, η γηραιά κόμισσα του Σόλσμπερι, που αποκεφαλίστηκε το 1541 χωρίς αποχρώντα λόγο, δεν καθόταν ήσυχη κι ο δήμιος δεν μπορούσε να βρει το στόχο. Το αποτέλεσμα ήταν να την πετσοκόψει κι έπειτα να μην μπορούν να τη μαζέψουν με το χρυσό κουταλάκι. Πολλοί είπαν ότι για το ακαλαίσθητο αποτέλεσμα δεν έφταιγε η νευρικότητα της κόμισσας αλλά η ατζαμοσύνη του δήμιου, ο οποίος στην περίπτωση αυτή φορούσε κουκούλα. Όπως και έγινε γνωστό αργότερα, ήταν μαθητευόμενος».

Ο «θάνατος του Ναπολέοντα (Φίνλεϋ)» μας προετοιμάζει για τον Βοναπάρτη, αλλά στην πραγματικότητα προσγειωνόμαστε στο Μπρούκλιν, δίπλα στον νεαρό μαύρο, ψηλό Ναπολέοντα Φίνλεϋ, κάποιον που βρίζει τους μπάτσους, παίζει μπάσκετ, παρατάει και τον παρατάει το σχολείο. Στο μέλλον θα εγκληματήσει και θα βρεθεί αντιμέτωπος με την ηλεκτρική καρέκλα.

Ανατριχιαστικά επίκαιρο:

«Καμία εκατοστή άνθρωποι είχαν μαζευτεί έξω απ’ τη φυλακή και φώναζαν «Ιράν και ΗΠΑ, οι μόνοι δολοφόνοι!», μιας και μόνο οι δυο αυτές χώρες θανατώνουν ανηλίκους».

«Τι να περιμένει κανείς από ένα σύνταγμα του 18ου αιώνα; Το σύνταγμα είναι ένα κωλόχαρτο».