«Έκλεβε, λεηλατούσε, εξαπατούσε, αφηνόταν σε όλα τα ναρκωτικά και δεν έχυνε παρά με μεγάλη δυσκολία. Και παρ’ όλα τα μεγάλα γεγονότα της ιστορίας που διαδεχόταν το ένα το άλλο στην κοινωνία:
εκείνος δεν ήξερε ούτε να διαβάζει.
Τι θα μπορούσε να κάνει με όλα μου τα βιβλία;»
Ο Μπράνε Μοζέτιτς, μια ιδιαίτερη lgbtq λογοτεχνική-ποιητική πρόταση, φαίνεται πως σε πολλές χώρες δεν έχει ακουστεί παρά το ποιητικό και συγγραφικό του έργο, τις μεταφράσεις του (μεταξύ άλλων – Ζενέ, Φουκώ και Ρεμπώ), την εκδοτική του δραστηριότητα και τον lgbtq ακτιβισμό του. Φτάνει στα χέρια μας από τις Εκδόσεις Μωβ Σκίουρος σε μετάφραση της ποιήτριας Αγγελική Δημουλή.
Το καλοκαίρι έγραψα για τα Ξένα Γόνατα του Ντίνου Χριστανόπουλου «..με ξεκάθαρη στροφή στην αυτοταπείνωση, ανήσυχος στην επιμονή της ‘διαστροφής’ του. Είναι ένα δυνατό coming out στο χριστιανικό ετεροκανονικό έθνος, κοιτάει τον εαυτό του με αποστροφή και απελπίζεται για την ανάγκη του να ικανοποιήσει (διπλά) μια σοβαρή, σκληρή, πατριαρχική στολή, η οποία φετιχοποιείται εξαιτίας της θεσμικής της εξουσίας.» το οποίο κατά μια έννοια έρχεται να συναντήσει τον Σλοβένο Μοζέτιτς ο οποίος μεταξύ άλλων αναρωτιέται «Γιατί δεν μου αρέσουν οι στρατιώτες; Γιατί;»
Με απλή γλώσσα, συνθετικές μορφές αφήγησης και άπλετη ειρωνεία (βλπ τίτλο), ο Μοζέτιτς μπλέκει ανάλαφρα την ποίηση σε ελεύθερο στίχο με μια δικιά του λογοτεχνική πρόζα· οι τίτλοι του είναι μια μασκαρεμένη πρώτη γραμμή – στίχος – έκφραση. Ξεκινάει απότομα, έχοντας στον μυαλό του κάποιον άντρα που στην πορεία θα αποκαλυφθεί εάν είναι Κόλαση ή Παράδεισος, η λεπτή γραμμή ανάμεσα στην ευτυχία και την κακοποίηση.
Σε κάποια σημεία τρομαχτικός, αλλά στα περισσότερα βαθιά καταθλιπτικός, μέσα στο παρελθόν που οι κοινωνικές στολές εξόρισαν τους Καβάφηδες του κόσμου. Παγιδευμένος μέσα σε ένα ευτυχές παρελθόν που δεν είναι παρά ανάμνηση στο ημίφως: «Οι πληγές μου με καίνε: είναι το μόνο που αισθάνομαι ακόμα» και ακόμα εγκλωβισμένος στο τώρα που θυμίζει ένα αιώνιο ερωτικό εφήμερο βράδυ και όλα όσα αυτό εμπεριέχει: Φευγαλέα ευτυχία και φόβο επιτυχίας.
Leave a Reply