Λοιπόν, κάπου τέλη Μαρτίου η «Κινητή Εορτή» ήταν στα χέρια μου κι όχι για λόγους λογοτεχνικής απόλαυσης. Όσοι μου τη σύστησαν, ενώ συζητούσαμε για τις μαγείες του Παρισιού, το έκαναν γελώντας κάτω από τα μουστάκια τους, λέγοντας πως αυτό το βιβλίο εξυπηρετεί αυτό που ψάχνω, αλλά δεν θα μου αρέσει καθόλου. Δεν άρεσε στους ίδιους… Continue reading
Χρόνια πριν, διάβασα γρήγορα το Πέμπτο παιδί, και έτσι αποφάσισα να πάρω ένα ακόμα βιβλίο της Βρετανίδας Λέσινγκ. Έτσι, για πολλά χρόνια, οι 750 σελίδες από το Χρυσό Σημειωματάριο έπιαναν χώρο, μέχρι που πριν μερικούς μήνες ενώ αναζητούσα επιστολές και ημερολόγια λογοτεχνικού και πραγματικού τύπου, αναγκάστηκα να το αντιμετωπίσω. Ευτυχώς! Στο κέντρο των αφηγήσεων κρύβεται… Continue reading
«Γεννήθηκα Ιούλιο, λυκόφως, αστερισμός Καρκίνος. Οταν με φέρανε για να με δει, γύρισε προς τον τοίχο.» Δεν έκλαψα καθόλου όταν το διάβαζα. Νομίζω απλά συγκινήθηκα κάποια άλλη στιγμή, όταν κάτι έλεγα για την Καραπάνου. Διακριτικά. Οι μικρές της ημερολογιακές καταγραφές, κρατάνε μια με δύο σελίδες και πάντα έχουν δράση. Πάντα η Κασσάνδρα κάτι έχει να… Continue reading
Μια συλλογή διηγημάτων από τον Ιάπωνα Ακουταγκάουα που ενέπνευσαν τον γνωστό Κουροσάβα να μεταφέρει μέρος τους στην μεγάλη οθόνη. Η εκτίμηση στις ταινίες του Κουροσάβα ήταν κι ο λόγος που απέκτησα αυτό το βιβλιαράκι εξαρχής. Ενώ έχω κάποια μικρή επαφή με την ιαπωνική λογοτεχνία, δεν φαίνεται να μετριάζεται ποτέ η έκπληξη που προκύπτει από την… Continue reading
Μια όμορφη μικρή συλλογή από θεατρικά διηγήματα. Ο Pirandello ήταν ευχάριστη έκπληξη, με χιούμορ και μερικές πιο αφαιρετικές – σκοτεινές στιγμές. Σε κάποια σημεία η λεπτή του ειρωνεία θυμίζει τα διαμάντια του Ιονέσκο. Continue reading
Μετά τον Παράμεσο της Ογκάουα (και το Λούμπεν Μυθιστορηματάκι του Μπολάνιο), η Κουζίνα της Μπανάνα έδεσε μέσα μου την αίσθηση της απώλειας ως το κάτι αναπόφευκτο που είναι. Δεν ξέρω τι μαγικό ταλέντο έχουν οι Ιάπωνες, αλλά η απλότητα και το βάθος που το προσεγγίζουν είναι πραγματικό ξεχωριστό. Η Κουζίνα, είναι αυτός ο χώρος, το… Continue reading
Μετά από αυτό είμαι έτοιμη να πάω να ζήσω σε ένα σκανδιναβικό δάσος παρέα με αλεπούδες. Έτοιμη να μάθω να διαβάζω ωροσκόπια, να αυξήσω την όποια αινιγματικότητα έχω, να διαβάσω οτιδήποτε έγραψε ποτέ ο Μπλέικ και να μάθω να φτιάχνω μουσταρδόσουπα. Κάθε φορά που θα θεριεύουν οι ημικρανίες μου θα λέω πως έχω Ενοχλήσεις. Δεν… Continue reading
Τον Έτγκαρ Κέρετ μου τον σύστησε η ταινία Wristcutters: A Love Story την οποία και συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όσους έχουν ήδη αποπειραθεί να αυτοκτονήσουν εξαιτίας ρομαντικής εγκατάλειψης. Καλά, μπορούν να την δουν και άλλοι υποθέτω. Το Επτά χρόνια Ευτυχίας είναι μια ιδιαίτερη και πρωτότυπη ανθολογία από προσωπικές στιγμές του συγγραφέα στο σύγχρονο Ισραήλ. Ακολουθούμε τον… Continue reading
«Έχω όρεξη να παντρευτώ, να αυτοκτονήσω, ή να γραφτώ συνδρομητής στο illustration. Με άλλα λόγια να κάνω μια απεγνωσμένη κίνηση.» Όταν έπεσε «Ο Ξένος» στα χέρια μου κατάλαβα πως υπάρχουν κι άλλοι συγγραφείς – ψυχίατροι με υπαρξιακό άγχος και συναισθηματική διαύγεια εκτός από τον Ντοστογιέφσκι. Εάν δεν κάνω λάθος, το είχα πάρει από Πρωτοπορία στο… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
