Στο γιορτινό τοπίο της Αθήνας παρεισφύει ένα άλλο, παγωμένο, όταν ο Πάνος φεύγει για το Όσλο. Ο Πάνος και η Μαρία, οι δύο πλευρές ενός νομίσματος, είναι ελληνικά παιδιά που γιορτάζουν τον 15Αύγουστο, είναι ένα σύγχρονο ζευγάρι 30ρηδων. Με μια, σε πολλά σημεία ευχάριστα άναρχη αφήγηση, παρακολουθούμε τα στάδια του χωρισμού τους. Δεν έχω καταφέρει… Continue reading
Αμέσως μετά τον Παπαγάλο του Φλωμπέρ συνέχισα με τις Αναχωρήσεις, όχι πως δύο βιβλία λένε τίποτα μπροστά στα πόσα έχει γράψει ο Μπαρνς, ωστόσο έκανα την αυγουστιάτικη προσπάθειά μου και μια βιαστική ετυμηγορία έχει βγει. Ο Μπαρνς μάς ξεκαθαρίζει πως οι Αναχωρήσεις θα είναι το τελευταίο του βιβλίο, και μάλλον λειτουργεί σα μια νηφάλια διαθήκη.… Continue reading
Ενώ δεν έχει μεγάλα ύψη και μεγάλα βάθη, καταλήγει να είναι ένα ιδιαίτερα συμπαθητικό έργο το οποίο προσφέρει και τόσο υλικό για να σχολιάσει κανείς. Ο Μπαρνς παίρνει τον Φλωμπέρ ως αφετηρία για να γράψει μια ιστορία κάπως παράξενη, παιγνιώδης και μελαγχολική. Αποδεικνύει κάτι γοητευτικά αχρείαστο, μιας και το αποδεικνύει κυρίως στους αναγνώστες του Φλωμπέρ… Continue reading
υφαίνω, πλέκω, γνέθω Οι τρεις Μοίρες είναι πιο αρχαίες και από τους ίδιους τους θεούς και ακόμα και ο Δίας δεν μπορεί πάντα να τις παρακάμψει. Η Κλωθώ που υφαίνει το νήμα της ζωής, η Λάχεσις που μετρά και καθορίζει το μήκος του νήματος και η Άτροπος που κόβει το νήμα. Στην «Υφάντρα» της ΜΞ,… Continue reading
Ειλικρινά, μου άρεσε πολύ, όπως και περίμενα πως θα γίνει. Αισθησιακό από κάθε άποψη, συντονισμένο με τις αισθήσεις και την αισθητική, σε σημείο που καταλήγει να ξυπνάει μια νοσταλγία. Η Ίζαμπελ, μοναχική και αυστηρή, ζει μόνη της σε ένα εξοχικό σπίτι σε μια αγροτική περιοχή της Ολλανδίας. Η μητέρα της έχει πεθάνει και τα αδέρφια… Continue reading
«Γιατί δεν γελάς;» τη ρώτησε. «Ποτέ δεν γελάς με κάτι αστείο. Μόνο όταν κάτι είναι παράξενο ή παράταιρο, και τότε σχεδόν φαίνεται να υποφέρεις». Εκείνη έσκυψε το κεφάλι της σαν να είχε δεχτεί επίπληξη. «Μακάρι να γελούσες μαζί μου, έστω μόνο για μια στιγμή. Αισθάνομαι ότι θα απελευθέρωνε κάτι μέσα σου». «Μα…» Τον κοίταξε με… Continue reading
«Α! Ορίστε, λοιπόν, κάντε το! Τι έχω να κάνω άραγε σ’ αυτόν τον κόσμο; Οι άλλοι πασχίζουν για πλούτη, δόξα, εξουσία! Εγώ δεν έχω επάγγελμα, εσείς είστε η αποκλειστική μου ασχολία, όλη μου η περιουσία, ο σκοπός, το κέντρο της ύπαρξής μου, των σκέψεών μου. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσάς, όπως δεν μπορώ να… Continue reading
Ευτυχώς που έγραψε ο Ναμπόκοφ για τον πρώτο έρωτα, γιατί με τον Μπέκετ είχα γίνει ελαφρώς κυνική. Ο Ναμπόκοφ κάνει το ντεμπούτο του με την Μαίρη (Mashenka) και μας ταξιδεύει στο μακρινό παρελθόν του κεντρικού του χαρακτήρα, του Γκανίν, στη ρωσική ύπαιθρο, με τους κορυδαλλούς να κελαηδάνε και τους μεθύστακες να έχουν πέσει λιπόθυμοι στα… Continue reading
Δεν είναι λογοτεχνικό διαμάντι, αλλά είναι σίγουρα διαμάντι. Με τον τρόπο που είναι και ο Εντουάρ Λουί. Διαβάζουμε για να μάθουμε, για να θυμόμαστε, για να γυμνάσουμε το συλλογικό όργανο της μνήμης, της οργής, της θλίψης μας. Είναι όντως ένα γεγονός, αλλά δεν μπορεί να απέχει από τις λογοτεχνικές περιγραφές, μιας και είναι ένα φορτισμένο… Continue reading
«Πρέπει να σε σκοτώσω Μαρία. Με άφησες μονάχο». (Σε πολλούς ήρθε στο μυαλό ο Κάφκα, Καμύ, Τολστόι, Ντοστογιέφσκι. Εμένα μου ήρθε η Λολίτα (έτσι κι αλλιώς είμαι όλο Ναμπόκοφ φέτος) και η τυφλή κουκουβάγια του Σαντέκ Χενταγιάτ. Αυτός ήταν δολοφόνος, μάλιστα! Ρίξτε μια ματιά όσοι αγαπήσατε το Τούνελ και θα με θυμηθείτε. Εξαιρετικό το Τούνελ,… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
