Πρώτη σελίδα: «Η λογοτεχνική κριτική πρέπει να γεννιέται από ένα χρέος αγάπης. Κατά έναν τρόπο προφανή και όμως μυστηριώδη, το ποίημα, το θεατρικό έργο ή το μυθιστόρημα κατακτά τη φαντασία μας. Όταν αφήνουμε το έργο, δεν είμαστε πια εκείνοι που ήμασταν όταν το ξεκινήσαμε. Για να δανειστώ μια εικόνα από ένα άλλο πεδίο: όποιος έχει… Continue reading
Η Ζήλια αφηγείται το ψυχικό και πολιτισμικό κόστος μιας ιστορικής αλλαγής. Ακουμπάει στα πρώτα χρόνια της σοβιετικής οικοδόμησης, επιχειρώντας να συλλάβει τη στιγμή κατά την οποία ένας κόσμος πεθαίνει και ένας άλλος γεννιέται. Ευτυχώς αυτό συμβαίνει με πολύ τόλμη κι ακόμα περισσότερο χιούμορ. Πρόκειται για μια σύγκρουση των δύο, ένα διπλό ιδεολογικό μανιφέστο. Από τη… Continue reading
Oι λαβυρινθώδεις μονόλογοι της ροής της συνείδησης, του αιχμηρού κοριτσιού, ενταγμένο σε ένα πατρικό σύμπαν, με αντιστάσεις και ασφάλεια και αθωότητα και περιέργεια, ως καλειδοσκόπιο της εμμονικής παρατήρησης, το μυθικό βλέμμα που άυπνα παρατηρεί. Ένα μυθιστόρημα ενηλικίωσης που τα συναισθήματα κατακλύζουν με μια παράξενη δύναμη μιας βαθιάς αλλόκοτης εσωτερικότητας. Υπομονή! Ηρωίδα είναι η Ζοάνα, ένα… Continue reading
Αρχικά, τα τρία γυναικεία πορτραίτα του Μούζιλ δίνουν την αίσθηση πως δεν υπάρχει «καταγωγή». Αυστρία, Γερμανία, Ελβετία, δεν εντοπίζονται τόσο σε αυτές τις ιστορίες, φαίνεται περισσότερο ο πειραματισμός της μικρής φόρμας, παραμυθιών και ιστοριών, όχι για να σχεδιαστούν αόρατα ηθικά διδάγματα, αλλά για να κεντηθούν τρία ζευγάρια μάτια που κοιτούν τρεις γυναίκες. Η ατμόσφαιρα που… Continue reading
ΑΥΤΟΣ: Κι έπειτα η φτώχεια. Η φωνή της συνείδησης και της τιμής είναι πολύ αδύναμη όταν γουργουρίζει το στομάχι. Να είστε βέβαιος πως, αν γίνω ποτέ πλούσιος, θα την απαλύνω, και είμαι αποφασισμένος να την απαλύνω με κάθε τρόπο, με τραπεζώματα, με τζόγο, με κρασί, με γυναίκες. ΕΓΩ: Φοβάμαι όμως πως δεν θα γίνετε ποτέ… Continue reading
«Δεν θέλω τέτοια συναισθήματα, ψεύτικα κ επιφανειακά σαν αυτά που εξάπτει η χορωδία της εκκλησίας. Σήμερα φάνηκα λαίμαργη – για σκωτσέζικα μπισκότα βρόμης κι ερωτικές σκέψεις. Δεν έχω τίποτε άλλο να πω.» Έχω χάσει τον αναγνωστικό μου δρόμο αυτές τις ημέρες και το ένα βιβλίο με κάνει πάσα στο άλλο. Δεν θυμάμαι ποιο με πέταξε… Continue reading
Η Τρομερή Καταπακτή Κάποτεθα σταματήσω να σου απευθύνω το λόγοΚόντρα στις προβλέψεις μουη αγάπη μου για σενανα που θα χει τέλος τελικά Ακόμα και στα ποιήματα θα σ’ το κρατάωΘα σε ακούω να με φωνάζεις μέσα απ’ το χαρτίΘα περιμένεις να αναγεννηθείς μέσα απ’ τις λέξειςΜα εγώ θα γράφω για άλλα πράγματα που δεν τα… Continue reading
Δεν περίμενα πως εντός του Σεπτεμβρίου θα διαβάσω κατά λάθος για τις αφαιρέσεις και τις κοιλάδες του Χαράρ και από τον Ρεμπώ και από την Παναγιωτάτου – αλλά μερικές φορές συμβαίνουν περίεργες και ωραίες συμπτώσεις. Το ταξίδι με τις Ελληνίδες συγγραφείς με έφερε εδώ (παράλληλα με το άλλο ταξίδι με τις επιστολές) και δεν νιώθω… Continue reading
Όσο μου άρεσε η Σπουδή στο μπλε, τόσο με εκνεύρισαν τα διάσπαρτα σχόλια γύρω από το αναγνωστικό μας άγχος να δώσουμε στο βιβλίο μια ταυτότητα. Καθημερινά προσπαθούμε να απαλλαγούμε οι ίδιοι από τα δικά μας αόρατα δεσμά, αποφεύγουμε τη μικροκουβεντούλα, αλλά ένα βιβλίο με σκόρπιες παραγράφους οφείλει να μας συστηθεί; Μάλλον είναι ένα ακόμα βιβλίο… Continue reading
«Οι άνθρωποι ίσως να μην μπορέσουν να φτάσουν σε αυτές (τις απαντήσεις) επειδή τους προκαλούν σύγχυση τα συναισθήματά τους ή επειδή είναι πολύ ηλίθιοι ή πολύ άτυχοι· ενδέχεται επίσης οι απαντήσεις να είναι να είναι πολύ δύσκολες, τα μέσα ανεπαρκή, οι τεχνικές εξαιρετικά περίπλοκες για να ανακαλυφθούν· αλλά, ότι κι αν συμβαίνει, αν τα ερωτήματα… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
