Με ένα στόμα γεμάτο θαλασσινό αλάτι στο «Γνωρίζω αυτές που πλέκουν στη μέση της θάλασσας», η Ευσταθία Π. τοποθετεί ήδη με τον τίτλο μια χειρονομία υπομονής μέσα σε έναν χώρο αστάθειας: τα χέρια που δημιουργούν, δουλεύουν, δίνουν. Τρία «δ» πριν το «ε», «ε» για «εκεί όπου δυσκολεύεται κανείς ακόμη και να σταθεί». Βελόνα, βαμβάκι, κορδόνι… Continue reading
Στην αρχή, πολλές γοητευτήκαμε από τις μάγισσες, αλλά όταν καταλάβαμε πως η μάγισσα δεν είναι μια φυσική φιγούρα του κακού, αλλά μια κοινωνική κατασκευή που επαναλαμβάνεται σε διαφορετικές εποχές και μορφές, πάντα ως εργαλείο ελέγχου, φόβου και τιμωρίας, όσων γυναικών παρεκκλίνουν από την αποδεκτή τάξη, τις ερωτευτήκαμε για τα καλά. Ποια είναι; Φίλη τράγων και… Continue reading
Ίδιο με θεατρικό μονόλογο που θυμίζει την ελληνική ποίηση βγαλμένη από το βαθύ παρελθόν, ξαφνιάζει και η πρόζα που διατηρεί τη μουσικότητα της ποίηση αλλά αποχαιρετά τον στίχο. Βαθύ εξώφυλλο, φιλοσοφημένος τίτλος, θεματολογία εξαντλητικά υπέροχη, λόγια που φαίνεται πως πήραν χρόνο, πριν συναντηθούν μεταξύ τους. «Ν’ αποδοθεί ρεαλιστικά η οσμή του αίματος!Να υπερίπτανται οι βασιλείς… Continue reading
Ίσως φύγεις στο εξωτερικό του Νικόλα Κουτσοδόντη με το εξώφυλλο του ξαπλωμένου με το απλανές ερωτευμένο βλέμμα και πράγματι, δεν απουσιάζει ο έρωτας από τη συλλογή. Από τη μια φωλιάζει στα σεντόνια όλη η τρυφερότητα των δύο που έδωσαν τα χέρια (τα μυαλά και τις καρδιές) για το ζεστό πλαίσιο της συμβίωσης και της ευγενής… Continue reading
Εμείς & ο κόσμος της Τώνια Τζιρίτα-Ζαχαράτο με το εξώφυλλο με τις μενεξεδένιες λαδομπογιές ακουαρέλας ενός σούρουπου, δέντρα και ζώα, κι ένα αυτοκίνητο περνά. Η ποιητική συλλογή ταιριάζει με το εξώφυλλό της, γραμμένη προσεκτικά και όλο φύση, με ψαράκια, γλάρους, πάπιες, κύκνους, λίγα σχεδόν αστικά περιστέρια, κοκκινωπά ηλιοβασιλέματα, θάλασσα, ωκεανοί και το ποτάμι Λιουμπλιάνα· γεμάτη… Continue reading
Γνωριμία με την Αντωνία Μποτονάκη μέσα από την τρίτη και ιδιαίτερη ποιητική συλλογή της «Τη γλώσσα της την πέταξαν στη γάτα». Πέντε ομολογίες ή ψαλμοί, χαρακώνουν με ευγένεια τη δομή των ποιημάτων που τριγυρνάνε στο παιδικό βλέμμα, βλέμμα κοριτσίστικο, που στέκεται στα αλλόκοτα του κόσμου. Η βουκολική γη, τα ζώα, τα φαγητά, οι μυρωδιές της… Continue reading
«Κάθε χρόνο γίνομαι όλο και λιγότερο άνθρωπος/όλο και περισσότερο βελανιδιά» Ένα βράδυ, πριν κάποιο καιρό διάβασα τυχαία ένα ποίημα αυτής της συλλογής – δεν θυμάμαι ποιο. Διάβασα και λίγα λόγια για την ποιήτρια. Σκέφτηκα πως κάποτε θα την πάρω τη συλλογή, να τη διαβάσω σωστά. Το επόμενο βράδυ, ήταν εκείνο το βιβλιοϊβέντ που μας έκαναν… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
