«Δεν μιλιόντουσαν τώρα πια, με το ζόρι θυμόταν το σώμα του, την ορμή του. Έμαθε από τους κοινούς τους φίλους ότι σε ένα ταξίδι με το τρένο γνώρισε μια γυναίκα που μπορούσε να του αφοσιωθεί».
Πρόκειται για τη γοητευτική ερωτική αφήγηση της άγνωστης πρωταγωνίστριας, μιας νεαρής που είναι διαρκώς περικυκλωμένη από κάποιο χαρτί, βιβλίο ή άλλου τύπου αρχείου, περισσότερο με την αίσθηση του κυνηγητού της γνώσης και όχι της βιβλιοθήκης ως αυτοσκοπός, μιας νεαρής που φαίνεται να εναρμονίζεται σε κάποια σημεία με τη Ζυράννα Ζατέλη και τη Σώτη Τριανταφύλλου.
Το δυνατότερο σημείο είναι η ανάκατη προσεγμένη γλώσσα, σε κάποιες στιγμές λόγια, σε άλλες πιο προφορική, άλλα πάντα κάπως ειρωνική ως προς την κατάθεση του ερωτικού περιεχόμενου, μέσα από κοφτές προτάσεις και μοντέρνους τίτλους, που θυμίζουν στήλη ερωτικών συμβουλών.
Η αφηγήτρια του σήμερα λειτουργεί ως παντογνώστρια, σαν την πιο ώριμη προσέγγιση της πρωταγωνίστριας εντός του ερωτικού της φάσματος. Παρ’ όλα αυτά σε διάφορα σημεία, εικάζει, σαν να κάνει μέσα της την παραδοχή πως δεν θα μπορούσε ούτε (καν) τώρα να μαντέψει τις προθέσεις των αντρών που γνώρισε. Ναυτικοί, καθηγητές, συντηρητές τέχνης και στο υπόστρωμα ο Αλέν Ντελόν, ενώ στο κασετόφωνο Μαρλένε Ντίτριχ και Ρούντι Βαλέ.
Ανάμεσα στις (κάποιες) αστικές και (κάποιες) τουριστικές περιγραφές, Σούνιο, Βερολίνο, Αχέροντας, ξεφυτρώνει απότομα η εκάστοτε Μικελαντζελική κατασκευή – μπράτσα, πλάτες, μαλλιά και βλέμμα ανθρώπων μιας προηγούμενης ζωής. Πράγματι, φέρνει μια παλαιά Αθήνα κάποιων άγνωστων κύκλων, με λιγότερους κατοίκους και περισσότερα βιβλία.
Τα ταξίδια για έρωτες με συγκεκριμένη ημερομηνία κατανάλωσης και οι ερωτικές σκηνές που αποφασίστηκε πως δεν θα επαναληφθούν, λειτουργούν σαν φαύλοι κύκλοι και όπως φαίνεται, ο ερωτισμός είναι η αφορμή της ενδοσκόπησης για όσα έγιναν σκιές.
Leave a Reply