‘SINCE THE MAJORITY OF ME’ Since the majority of me Rejects the majority of you,Debating ends forthwith, and weDivide. And sure of what to do We disinfect new blocks of daysFor our majorities to rentWith unshared friends and unwalked ways.But silence too is eloquent: A silence of minoritiesThat, unopposed at last, returnEach night with cancelled… Continue reading
Ξημερώνει το βράδυ της Παρασκευής με ωραία παρέα, «Αδέσποτα σκυλιά. Αδέσποτα γραπτά» του Δημήτρη Παπακώστα από Εκδόσεις ΠΟΤΑΜΟΣ / POTAMOS Publishers. Δεν είναι κατάλληλο να γράψει κανείς πολλά, αυτό θα προσβάλει το ύφος του ποιητή, το οποίο είναι νηφάλιο, μετρημένο και προσεκτικό, άλλωστε γι’ αυτό προς το τέλος, τα περισσότερα ποιήματά κρύβουν μια χαρωπή ή… Continue reading
Στην αρχή, πολλές γοητευτήκαμε από τις μάγισσες, αλλά όταν καταλάβαμε πως η μάγισσα δεν είναι μια φυσική φιγούρα του κακού, αλλά μια κοινωνική κατασκευή που επαναλαμβάνεται σε διαφορετικές εποχές και μορφές, πάντα ως εργαλείο ελέγχου, φόβου και τιμωρίας, όσων γυναικών παρεκκλίνουν από την αποδεκτή τάξη, τις ερωτευτήκαμε για τα καλά. Ποια είναι; Φίλη τράγων και… Continue reading
Η ποίηση της Ειρήνης Μαργαρίτη μου θυμίζει την αλληλεγγύη της σερβιτόρας «Εάν χρειαστείς βοήθεια, έλα σε μένα», μάλλον εξαιτίας της αμεσότητας των λέξεων και των αποθεμάτων ευγένειας που αχνίζουν σε κάθε στροφή. Μάλλον, γιατί, το συννεφοκυνηγητό είναι μια λέξη σύνθετη, αλλά είναι και μια από τις πιο απλές. Τα ποιήματα της κάνουν τον γύρο του… Continue reading
Η Κρύπτη ήταν η βιαστική, πρωινή μου απόφαση, μήνες μετά αφού την έφερα σπίτι. Αποτελείται από δύο μέρη: Η Ανασκαφή, η οποία περιλαμβάνει μικρά ποιήματα χωρίς μέτρο, συχνά μιας παραγράφου ή και μιας πρότασης. Το δεύτερο μέρος είναι τα Αφηγήματα, μεγαλύτερες σε έκταση διηγήσεις, περιγραφές της μιας περίπου σελίδας. Ήταν αυτό που χρειαζόταν κανείς για… Continue reading
Η Τρομερή Καταπακτή Κάποτεθα σταματήσω να σου απευθύνω το λόγοΚόντρα στις προβλέψεις μουη αγάπη μου για σενανα που θα χει τέλος τελικά Ακόμα και στα ποιήματα θα σ’ το κρατάωΘα σε ακούω να με φωνάζεις μέσα απ’ το χαρτίΘα περιμένεις να αναγεννηθείς μέσα απ’ τις λέξειςΜα εγώ θα γράφω για άλλα πράγματα που δεν τα… Continue reading
Σε θυμάμαι σαν πόλη Σε θυμάμαι σαν πόλη, σα να υπήρξε μια χώρα με πρώτευσα εσένα. Για να ξεφύγω από σένα έπαιρνα τα όρη και τα βουνά, και τριγυρνούσα, τις Κυριακές, στα προάστια. Σε θυμάμαι με κήπους κι ανάκτορα με δικαστήρια και θέατρα, τώρα που πλήττω μες στα μικρά χωριά και το χορτάρι ψηλώνει. Continue reading
Είμαι τυχερή· όλο καλά ποιήματα πέφτουν στα χέρια μου τελευταία. Ή μπράβο μου, κάνω καλές παρέες και τοποθετούνται στα χέρια μου ωραία ποιήματα. Μου άρεσε που ενώ υπάρχει Ειρήνη και Πόλεμος κάποιας χαμένης Τροίας, η ποιήτρια φαίνεται σα να έχει σβήσει τις νευρωτικές φωτιές κι έχει κρατήσει αυτές τις αγνές και τρυφερές που κλείνουν το… Continue reading
Άραγε, το να είναι κανείς τόσο cool όσο ο Frank O’Hara είναι ένα χάρισμα ή τρομερή επιμονή; Άραγε πέρασε ώρες για να γράψει τόσο απλά και τόσο βαθιά; Δεν ξέρω. Φαίνεται πως κυκλοφορούσε στο Μανχάταν με ποίηση τσέπης στην τσέπη του και δεν παρέλειπε ποτέ το μεσημεριανό του γεύμα. Μόλις 82 μικρές τετράγωνες σελίδες πίσω… Continue reading
Ίδιο με θεατρικό μονόλογο που θυμίζει την ελληνική ποίηση βγαλμένη από το βαθύ παρελθόν, ξαφνιάζει και η πρόζα που διατηρεί τη μουσικότητα της ποίηση αλλά αποχαιρετά τον στίχο. Βαθύ εξώφυλλο, φιλοσοφημένος τίτλος, θεματολογία εξαντλητικά υπέροχη, λόγια που φαίνεται πως πήραν χρόνο, πριν συναντηθούν μεταξύ τους. «Ν’ αποδοθεί ρεαλιστικά η οσμή του αίματος!Να υπερίπτανται οι βασιλείς… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
