Η μικρή «ιδιοτροπία» του ψυχολόγου μου, είναι η παρατήρηση πως δεν μιλάω για εμένα, αλλά για άλλους. Λέει πως με μαθαίνει μέσα από τους άλλους. Όλοι έχουμε τη φωλίτσα μας – η δικιά μου είναι η αποσύνδεση, εάν χρειαστεί. Δεν έχω ιδέα τι θα γίνει εάν μείνω «παρούσα» ψυχικά στο λεγόμενο δύσκολο, αλλά η ιστορία… Continue reading
«Είχα την εντύπωση ότι όποιον συγγραφέα γνώριζα που στο παρελθόν σήμαινε σχεδόν όσους γνώριζα- βρισκόταν σε κατάσταση χρόνιας ματαίωσης. Όλοι ασχολούνταν με το ποιος πήρε τι και ποιος έμεινε στην απέξω και πόσο τρομερή αδικία επικρατεί στο χώρο. Με μπέρδευε πολύ. Γιατί να είναι έτσι; Γιατί όλοι οι άντρες ήταν τόσο αλαζόνες και γιατί τόσοι… Continue reading
«Θυμάσαι που σ’ έλεγα μικρή μου Ρώμη; […] Τώρα φαίνεται πως δεν έκανα λάθος. Η μοίρα της μιας ίσως είναι και η μοίρα της άλλης» Κάπου εδώ τελειώνουν τα αδιάβαστά μου του Williams. Καταλήγω πως το καλύτερο ήταν ο Στόουνερ, ακολουθεί ο Μακελάρης, μετά ο Αύγουστος και τέλος η Νύχτα, την οποία έτσι κι αλλιώς… Continue reading
Το Δεύτερο Σπίτι της Κασκ με μάγεψε τόσο που έσπευσα να αποκτήσω την τριλογία και το «Άρλινγκτον Παρκ» λες και θα ζω για πάντα, λες και τα αδιάβαστα είναι φυσικό να καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος του Πρώτου Σπιτιού. Τέλος πάντων. Το «Περίγραμμα» ήταν η αποκλειστική μου παρέα στο φέρι της επιστροφής από Φολέγανδρο. Η Κασκ… Continue reading
«Η Μπλανς πήγαινε από τον έναν στον άλλο, σαν βάρκα ανάμεσα σε δύο όχθες, συνεχίζοντας να θεωρεί τον Λουί όπως τον θεωρούσε πάντα, κομμάτι μιας οικογένειας που δεν βασιζόταν στο αίμα αλλά σε μια τραγωδία.» Το πρώτο μικρό κεφάλαιο είναι αποκαλυπτικό: από τη μια περιγράφεται η σφαγή του γουρουνιού στον Παράδεισο, τη γαλλική επαρχεία, και… Continue reading
Ο καλός στρατιώτης ήρθε για να πάρει την θέση του σημαντικότερου αναγνώσματός μου για το έτος, μέχρι στιγμής. Ενώ έχω πολλές σημειώσεις, παραμένουν μέχρι τώρα όλες διάσπαρτες και μάλλον καλώς· εάν ο Τζον Ντόουελ, ο αφηγητής, αφέθηκε στον λεγόμενο λαβύρινθό του, τότε γιατί να μην αφεθούμε και οι υπόλοιποι; Ο καλός στρατιώτης, η ιστορία πάθους,… Continue reading
Τρικυμία εν κρανίω είμαι για το Δεύτερο σπίτι της Cusk. Σκεφτόμουν πως οι λογοτεχνικοί έρωτες δεν απέχουν και πολύ από τους άλλους. Με σημάδεψε περισσότερο απ’ όσο είχα καταλάβει η Illouz με την Ψυχρή Τρυφερότητα και συγκεκριμένα με τις λέξεις «ξαφνικά και βάναυσα». Για τα τυπικά: Η Μ., μια νεαρή, παντρεμένη και δυστυχισμένη γυναίκα, είναι… Continue reading
«Τι κάνεις με τα χέρια σου; Πρέπει να κάνεις ωραία πράγματα· ζωγραφίζεις πίνακες; Παίζεις μουσική; Τι κάνεις με τα χέρια σου Άρθουρ;»«Τίποτα. Είμαι ένα παράσιτο»«Είμαι σίγουρη ότι το κάνεις ωραία» Ο εικοσιπεντάχρονος Άρθουρ Μάξλεϊ δεν ανήκει πουθενά, ούτε σε σπουδές, ούτε σε δουλειά, ούτε στο σπίτι. Στοιχειωμένος από ένα παιδικό τραύμα, ανήκει μόνο στη νύχτα.… Continue reading
«Ξαφνικά μέσα στο δωμάτιο ξεπήδησε ένα πελώριο μαύρο πουλί. Χτυπιόταν, έπεφτε πάνω στους τοίχους, αναποδογύριζε με τα φτερά του τα έπιπλα, τα αντικείμενα, λαβωνόταν.. Όχι πουλί, νυχτερίδα!» Κάποιοι από εσάς θα ξέρετε τη λογοτεχνική μανία να πηδάς σαν τον κούνελο της Αλίκης από το ένα συγγραφικό δαιμόνιο στο άλλο. Εδώ τα πράγματα εξελίχθηκαν ως εξής:… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
