Το μακρινό 2012, ο Γερμανός οικονομολόγος Andreas Wagener δημοσίευσε το παράξενα γοητευτικό paper Why Do People (Not) Cough in Concerts? The Economics of Concert Etiquette. Σύμφωνα με τα δεδομένα του, στα κοντσέρτα κλασικής μουσικής το κοινό φαίνεται να βήχει περίπου διπλάσια απ’ όσο στην καθημερινή ζωή. Ο Wagener πρότεινε ότι μέρος του βήχα μπορεί να… Continue reading
Ενώ δεν έχει μεγάλα ύψη και μεγάλα βάθη, καταλήγει να είναι ένα ιδιαίτερα συμπαθητικό έργο το οποίο προσφέρει και τόσο υλικό για να σχολιάσει κανείς. Ο Μπαρνς παίρνει τον Φλωμπέρ ως αφετηρία για να γράψει μια ιστορία κάπως παράξενη, παιγνιώδης και μελαγχολική. Αποδεικνύει κάτι γοητευτικά αχρείαστο, μιας και το αποδεικνύει κυρίως στους αναγνώστες του Φλωμπέρ… Continue reading
Κανείς δεν σε προετοιμάζει για το φαινόμενο Καραπάνου, πρέπει να βαπτιστείς και καλύτερα να μη το λιβανίζεις το ζήτημα, απευθείας η Κασσάνδρα και ο Λύκος. Μετά από κάτι τέτοιο βέβαια, θεωρείς πως έχεις μπολιαστεί με αρκετά αντισώματα για να αντέξεις κάτι άλλο καραπανικό. Στον Υπνοβάτη μού κατέστη ξεκάθαρο, πως το πιο δηλητηριώδες στοιχείο της είναι… Continue reading
Ο Ρούλφο είπε πως η Κομάλα είναι ο πρωταγωνιστής. Η Κομάλα είναι το δοχείο που συγκρατεί τους νεκρούς που δεν έχουνε γραμμικό χρόνο και μέσα στον τόπο συνυπάρχουν όλες οι μνήμες, όλες οι εποχές. Η αρχέγονη αφορμή για το Πέδρο Πάραμο είναι η υπόσχεση του Χουάν Πρεσιάδο στην ετοιμοθάνατη μητέρα του πως θα ταξιδέψει στην… Continue reading
Πρώτη επαφή με τον Σολοχοφ, τον βραβευμένο με Νόμπελ σοβιετικό συγγραφέα. Πήρα αυτά τα μικρά διηγήματα μιας και «Ο ήρεμος Ντον», που θεωρείται αριστούργημα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού φαίνεται μεγάλη αναγνωστική δέσμευση για αυτές τις μέρες μου. Τα παιδιά στη βιοπάλη έδωσαν έναν ωραίο κοινωνικό ρυθμό, περί συλλογικότητας έναντι στην αδικία, όμως το η μοίρα ενός… Continue reading
Σπάνια, συμβαίνει το εξής: κάποια βιβλία (θα ‘ναι πέντε ίσως έξι σε ολόκληρη τη ζωή), είναι τόσο ταιριαστά ταιριάσματα με τον αναγνώστη κι αποκτάνε αυτές τις μνημειώδεις εσωτερικές διαστάσεις που σε αναγκάζουν να μην έχεις να πεις τίποτα για την πλοκή, τη χρονιά, τα πρόσωπα, τις αφηγήσεις, αλλά να φιλοσοφήσεις γενικά και αόριστα για την… Continue reading
Πρώτη σελίδα: «Η λογοτεχνική κριτική πρέπει να γεννιέται από ένα χρέος αγάπης. Κατά έναν τρόπο προφανή και όμως μυστηριώδη, το ποίημα, το θεατρικό έργο ή το μυθιστόρημα κατακτά τη φαντασία μας. Όταν αφήνουμε το έργο, δεν είμαστε πια εκείνοι που ήμασταν όταν το ξεκινήσαμε. Για να δανειστώ μια εικόνα από ένα άλλο πεδίο: όποιος έχει… Continue reading
‘SINCE THE MAJORITY OF ME’ Since the majority of me Rejects the majority of you,Debating ends forthwith, and weDivide. And sure of what to do We disinfect new blocks of daysFor our majorities to rentWith unshared friends and unwalked ways.But silence too is eloquent: A silence of minoritiesThat, unopposed at last, returnEach night with cancelled… Continue reading
Η Ζήλια αφηγείται το ψυχικό και πολιτισμικό κόστος μιας ιστορικής αλλαγής. Ακουμπάει στα πρώτα χρόνια της σοβιετικής οικοδόμησης, επιχειρώντας να συλλάβει τη στιγμή κατά την οποία ένας κόσμος πεθαίνει και ένας άλλος γεννιέται. Ευτυχώς αυτό συμβαίνει με πολύ τόλμη κι ακόμα περισσότερο χιούμορ. Πρόκειται για μια σύγκρουση των δύο, ένα διπλό ιδεολογικό μανιφέστο. Από τη… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
