«Πιστεύουν στον Θεό και στη Μοίρα: Λατρεύουν τον Θεό και τη Μοίρα και κάνουν θυσίες για να τους ικανοποιήσουν. Θυσιάζουν τον χρόνο τους ελπίζοντας»
Από τη θέση της αφήγησης η μαϊμού είναι ένα πλάσμα ιδιαίτερης κληρονομιάς, που φέρει σύμβολα τα οποία οι άνθρωποι δεν φαίνεται να μπορούν να ερμηνεύσουν, μόνο να κακοποιήσουν. Αυτή είναι η κεντρική γραμμή του συγγραφέα, ενώ διάφορες ιστορίες βγαίνουν στην επιφάνεια, οι οποίες χτίζουν μια πιο σύγχρονη ματιά της ιστορικής πραγματικότητας, με πιο ζωηρή γλώσσα. Με ίδια διάθεση προκύπτουν και οι μύθοι, το πιο έντονο στοιχείο της αφήγησης. Σε πολλά σημεία ο συγγραφέας αντιμετωπίζει τον μύθο ως γραμμή εκκίνησης της δικιάς του φαντασίας, ενώ ταυτόχρονα η εξελικτική γραμμή της μαϊμούς συνεχίζει πορεία.
« Με αποκαλούσε μαϊμού. Στην αρχή δεν μου άρεσε αυτό το όνομα. Αυτή η λέξη έμοιαζε να με κοροϊδεύει. Μετά όμως την κατάλαβα, και δεν με ενοχλούσε που νόμιζε πως δεν ήξερα τι ακριβώς συμβαίνει γύρω μου. Πίστευε πως τα ζωώδη όργανά μου δεν αντιλαμβάνονταν τις ανθρώπινες καταστάσεις. Εκείνος που επέμενε να περπατά αποκλειστικά στα δυο του άκρα, νόμιζε πως εγώ δεν μπορούσα να κατανοήσω τις ανθρώπινες κατασκευές».
Leave a Reply