«Perhaps, somewhere, humanity is flourishing under the stars, unaware that a daughter of its blood is ending her days in silence.» Βιβλία που είναι ένας μεγάλος, αριστοτεχνικός, υπαρξιακός, εσωτερικός μονόλογος, από το Υπόγειο μέχρι το Δεν ήμουν πια άνθρωπος. Πραγματικά, το μυθιστόρημα της Harpman (Γαλλία, 1995), συγκλονίζει και ρημάζει, ενώ θυμίζει πως δεν χρειάζονται και… Continue reading
Τη λάτρεψα με το Αϊλίν, τη λάτρεψα και με το έτος ξεκούρασης και χαλάρωσης της. Οδυνηρή, αστεία, αποσυνδεδεμένη από τα πάντα, ελάχιστα συμπαθητική, ιδιαίτερα έξυπνη, προνομιούχα και παράξενα ειλικρινής. Τέτοιες χαρακτήρες, που στέκονται στο “now what”, μετά το σημαντικό τους δράμα, περιαυτολογώντας για όσα έχουν απομείνει από τη ζωή με κερδίζουν πάντα, όπως με κέρδισε… Continue reading
Κι εγώ είμαι μοναχοπαίδι, οπότε αυτό το βιβλίο ακούμπησε σε εσωτερικά σημεία που δεν ήξερα καν πως υπήρχαν. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή- Δεν ξέρω γιατί, ή μάλλον ξέρω, αντιπαθούσα τον Μουρακάμι χωρίς λόγο. Μου είχαν δωρίσει το 1Q84 και μου είπαν όλο χαρά «Είναι σειρά». «Τι λες ρε φιόγκο;», σκέφτηκα. Εδώ δεν… Continue reading
Έχω υπάρξει τυχερή και έχω αποκτήσει ανά εποχές φίλες και φίλους με εξαιρετικό γούστο και έτσι έχω κερδίσει μερικές βιβλιοπροτάσεις σαν αυτή. Η αλήθεια είναι πως όντως, τα πορτοκάλια δεν είναι το μοναδικό φρούτο, κάτι που ακούγεται παράλογο, ποιος θα το έλεγε; Εάν όμως το αλλάζαμε λίγο και λέγαμε πως «Η αγάπη είναι μόνο ετερόφυλη»… Continue reading
Το ανακάλυψα πριν μήνες και αποφάσισα να το πάρω στα ελληνικά. Μου άρεσε το εξώφυλλο (αυτά είναι τα κριτήριά μου παιδιά) και δεν το έβρισκα στα αγγλικά εδώ. Μετά διάβασα το ριβιού του queer poet Sam Albatros που έχω σε μεγάλη εκτίμηση και πρόσεξα πως προέτρεπε κατά της ελληνικής μετάφρασης. Πλέον δεν θυμάμαι τα λόγια… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
