Τα τέσσερα ερωτικά γράμματα (εκδ. ΔΩΜΑ, μτφ. Δέσποινα Κανελλοπούλου), το πρώτο μυθιστόρημα του Niall Williams, σχεδιάζεται μέσα σε δυο παράλληλες αφηγηματικές γραμμές. Η πρώτη είναι αυτή του νεαρού Νίκολας, ο οποίος έρχεται αντιμέτωπος με το έργο του θεού: ο θεός μιλάει στον πατέρα του και του αποκαλύπτει πως το έργο της ζωής του είναι να… Continue reading
Η αλήθεια είναι πως το διάβασα με εγκυκλοπαιδική διάθεση, βέβαιη πως δεν θα με αφορά και τόσο, όμως, είναι ένα από τα πιο ενημερωτικά, αποκαλυπτικά και παράξενα πράγματα που έχω διαβάσει. Βοηθάει κατά την αφήγηση η σφαιρική γνώση του θέματος (ναι σα τη Γη η οποία λιώνει κάτω από σωρούς πλαστικού αυτή τη στιγμή) που… Continue reading
Όπως απολαμβάνω τον David Sedaris και τον Etgar Keret, έτσι πέρασα υπέροχα και με τη Ραϊμο. Σχεδόν ενοχλήθηκα με όσους έκαναν λόγο για ναρκισσισμό. Πώς μπορεί να γράψει κάποια για τον εαυτό της χωρίς να έχει κέντρο τον εαυτό της; Ναι μεν είναι ‘εύκολη’ δουλειά, μιας και καταγράφεις τις ερμηνείες σου για τον κόσμο, κρίνεις… Continue reading
«Θέλω να της πω πως δεν θα πληγωθεί ποτέ, ότι όλα θα πάνε όπως πρέπει, και ότι εγώ πάντα, μα πάντα, θα είμαι εκεί για να την προστατεύω. Δεν μας βλέπει κανένας παρά μόνο τα σπουργίτια που κάνουν κύκλους από πάνω μας. Βάζει τα χέρια της γύρω από τη μέση μου και στεκόμαστε εκεί, σφιχταγκαλιασμένες,… Continue reading
Υπάρχει ένας κοινός Θεός, τον οποίο όλοι μοιραζόμαστε. Η Γη. Είναι ένας Θεός άλλοτε μεγαλόψυχος και άλλοτε θυμωμένος, πλημμυρισμένος, ξερός, γόνιμος, άγονος. Το Ο Κιμπογκό ανέβηκε στον ουρανό είναι ένα παραμύθι που εμείς ρίχνουμε πάνω του τα δυτικά μας μάτια και μετά από λίγο μας καταπίνει η ξηρασία που μοιάζει να μην τελειώνει, μαζί και… Continue reading
Η Liliana Colanzi ενώνει έξι ιστορίες μικρής φόρμας, ανάμεσα στον τρόμο, την επιστημονική φαντασία και την πραγματικότητα. Δημιουργεί διαφορετικούς τρόπους και χρόνους αφήγησης, διατηρεί την αινιγματική της διάθεση και τις συνδέει με τρόπο που ο αναγνώστης πείθεται πως πράγματι έχουν πολλά κοινά, πράγματι οι ιστορίες αυτές αφορούν το ίδιο αδελφικό σύμπαν. Το Σπήλαιο, μάλλον η… Continue reading
Χαίρομαι που οι ήρωες στο Πρωτόλειο νιώθουν εξάντληση από τους εαυτούς τους, που έχουν πάθει υπερκόπωση από τους χαρακτήρες τους. Μαντεύουν τη δυσαρέσκεια του αναγνώστη και προλαβαίνουν τα χειρότερα. Τρομαχτικό το πόσο μοιάζουν στη γενιά μας, ε; Έτσι ακουγόμαστε παιδιά, εμείς που είμαστε μια ανάσα μακριά από τα τριάντα (καλά και οι λίγο πριν και… Continue reading
Μια αφιέρωση με μπλε στυλό, λεπτά κεφαλαία γράμματα «Στα χρόνια του κορονοϊούο μπαμπάς σου» Και από κάτω η υπογραφή που στο γυμνάσιο έμαθα να αντιγράφω για να γλυτώνω από την γυμναστική, τα θρησκευτικά και κάθε πρώτη ώρα, όποιας μέρας δεν ήθελα να πάω. Δεν τον ήξερα τον Φάντε, αλλά ξέρω τον Μπουκόφσκι, τον Κάρβερ, την… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
