Γ.Φ. 1846: «Οκτώ ημέρες έχουν περάσει από την όμορφη βόλτα μας στο δάσος της Βουλώνης. Τι άβυσσος από εκείνη την ημέρα! Αυτές οι θαυμάσιες ώρες, που πιθανόν για τους άλλους να κύλησαν σαν τις προηγούμενες και τις επόμενες, για μας ωστόσο ήταν μια λαμπερή στιγμή που η αντανάκλαση της θα φωτίζει πάντα την καρδιά μας.… Continue reading
Περέκ: συνάδελφος και εραστής. Συνάδελφος γιατί όντως ήταν και εραστής, γιατί μένει στο κρεβάτι μου με τις ώρες. Χτίζει αρχιτεκτονικά και με μαεστρία, αφηρημένα μαθηματικά, ριζωμένα λατινικά, διαφανή λακανικά μια –σκεφτείτε!- ντελικατέσεν πολυκατοικία. Αυτό όμως το περιμέναμε σαν μαγευτικό Haiku πλεκτό από τον Τζόις του Ou-Li-Po (όχι γενικά, του οὐ λείπω συγκεκριμένα). Προσοχή! Εάν ξεχαστείτε,… Continue reading
Το λευκό κορίτσι Παπαλάγκι με ακολούθησε πίσω στο νησί μου χωρίς την θέλησή μου. Έφερε μαζί της και δύο μικρόσωμα τριχωτά ζώα, τα οποία έχουν ιδιαίτερα κακό χαρακτήρα, όπως και η ίδια. Το Παπαλάγκι κορίτσι είναι διαρκώς δύστροπο, εκτός από στιγμές που είτε τρώει είτε παρακολουθεί πράγματα σε μια μικροσκοπική συσκευή, η οποία είναι μια… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
