«Θυμάσαι που σ’ έλεγα μικρή μου Ρώμη; […] Τώρα φαίνεται πως δεν έκανα λάθος. Η μοίρα της μιας ίσως είναι και η μοίρα της άλλης» Κάπου εδώ τελειώνουν τα αδιάβαστά μου του Williams. Καταλήγω πως το καλύτερο ήταν ο Στόουνερ, ακολουθεί ο Μακελάρης, μετά ο Αύγουστος και τέλος η Νύχτα, την οποία έτσι κι αλλιώς… Continue reading

«Τι κάνεις με τα χέρια σου; Πρέπει να κάνεις ωραία πράγματα· ζωγραφίζεις πίνακες; Παίζεις μουσική; Τι κάνεις με τα χέρια σου Άρθουρ;»«Τίποτα. Είμαι ένα παράσιτο»«Είμαι σίγουρη ότι το κάνεις ωραία» Ο εικοσιπεντάχρονος Άρθουρ Μάξλεϊ δεν ανήκει πουθενά, ούτε σε σπουδές, ούτε σε δουλειά, ούτε στο σπίτι. Στοιχειωμένος από ένα παιδικό τραύμα, ανήκει μόνο στη νύχτα.… Continue reading

Ο Τζον Γουίλιαμς έγραψε κάτι παραπάνω από την τέλεια γουέστερν ιστορία. Πρόκειται για σχολιασμό της σχέσης του ανθρώπου με τη φύση; Τη σχέση του ανθρώπου με τη Βίβλο; Μήπως αφορά τη σχέση του ανθρώπου με τους άλλους και τον εαυτό του στη σύγχρονη κοινωνία; Ή είναι μια ακόμα αλληγορία ενός γουέστερν (τι πιο κατάλληλο άλλωστε)… Continue reading

Ο Στόουνερ είναι στα καλύτερα, εάν όχι το καλύτερο βιβλίο που διάβασα φέτος. Ή στην ζωή μου, δεν ξέρω. Τον Ιούνιο, μου το δώρισε η φίλη μου η Αγγελική και ήδη ήξερα πως θα το διαβάσω αργότερα· δεν είναι και εύκολο να πιάσεις ένα ογκώδες ανάγνωσμα και να το πηγαινοφέρνεις μέσα στα λεωφορεία που αφήνεις… Continue reading