Το Παραντί υφαίνει την περιπέτεια της αναγνωστικής προσοχής. Ο Α. μέχρι πρόσφατα μπορούσε να αφηγηθεί (σ)τον εαυτό του κάπως συγκεκριμένα, δουλειά, σχέση, αλλά τώρα αυτά έχουν διαλυθεί κι έτσι δυσκολεύεται να βρει λόγο να κάνει οτιδήποτε. Η Κ.Η. κάνει από την πολύ αρχή λόγο για «εξαφάνιση» την οποία μπορούμε να καταλάβουμε ως μια εσωτερική θέση… Continue reading
Με ένα στόμα γεμάτο θαλασσινό αλάτι στο «Γνωρίζω αυτές που πλέκουν στη μέση της θάλασσας», η Ευσταθία Π. τοποθετεί ήδη με τον τίτλο μια χειρονομία υπομονής μέσα σε έναν χώρο αστάθειας: τα χέρια που δημιουργούν, δουλεύουν, δίνουν. Τρία «δ» πριν το «ε», «ε» για «εκεί όπου δυσκολεύεται κανείς ακόμη και να σταθεί». Βελόνα, βαμβάκι, κορδόνι… Continue reading
Στο γιορτινό τοπίο της Αθήνας παρεισφύει ένα άλλο, παγωμένο, όταν ο Πάνος φεύγει για το Όσλο. Ο Πάνος και η Μαρία, οι δύο πλευρές ενός νομίσματος, είναι ελληνικά παιδιά που γιορτάζουν τον 15Αύγουστο, είναι ένα σύγχρονο ζευγάρι 30ρηδων. Με μια, σε πολλά σημεία ευχάριστα άναρχη αφήγηση, παρακολουθούμε τα στάδια του χωρισμού τους. Δεν έχω καταφέρει… Continue reading
Αμέσως μετά τον Παπαγάλο του Φλωμπέρ συνέχισα με τις Αναχωρήσεις, όχι πως δύο βιβλία λένε τίποτα μπροστά στα πόσα έχει γράψει ο Μπαρνς, ωστόσο έκανα την αυγουστιάτικη προσπάθειά μου και μια βιαστική ετυμηγορία έχει βγει. Ο Μπαρνς μάς ξεκαθαρίζει πως οι Αναχωρήσεις θα είναι το τελευταίο του βιβλίο, και μάλλον λειτουργεί σα μια νηφάλια διαθήκη.… Continue reading
Το εξαιρετικό έργο της Turpeinen το οποίο αναδείχθηκε από την εντυπωσιακή μετάφραση της Αλυσσανδράκη προσφέρεται για μεγάλη συζήτηση, πολλές αναλύσεις· τα χωρισμένα μέρη του βιβλίου βοηθάνε σε αυτό. Το μαγευτικό εξώφυλλο ήταν που με έσπρωξε να το επιλέξω, θεωρώντας πως θα είναι κάποια συναρπαστική ιστορία ταξιδιών, μιας και η μικρή αναγνώστρια του Ιούλιου Βερν μέσα… Continue reading
Είναι αναπόφευκτο. Ο καλλιτέχνης κάποια στιγμή θα αποτυπώσει τα ζώα με τα οποία έχει ζήσει και πώς έμοιαζε ο χρόνος που πέρασαν μαζί. Ο Φλας της Γουλφ, τα γατόσκυλα της Κολέτ, ο Τουαίην και η γάτα του. Νταλί, Φρίντα Κάλο… Τα γραψίματα, οι ζωγραφικές και τα γλυπτά γίνονται σε έναν τόπο, που άπαξ κι έχεις… Continue reading
Ήταν ωραία έκπληξη, τελείωσε σε 1,5 καθισιά και ήδη ψαχνόμουν για περισσότερα δικά της. Το ύφος της είναι το όλο ζήτημα, έντονο και αντισυμβατικό. Η Βέρα, από τις «αντρικές κομμώσεις Βέρα», χάνει τον σύζυγό της, έναν Τζόκεϊ, κι έτσι από την αρχή ως το τέλος βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το πένθος· με το πένθος μιας γυναίκας… Continue reading
Έχουμε πια πολλά παραδείγματα όπου η λογοτεχνία πλησιάζει πάρα πολύ την αυτοβιογραφία, το δοκίμιο και τη μαρτυρία. Η Ερνώ και ο Λουί έχουν αγαπηθεί πολύ από τους αναγνώστες -μου αρέσουν κι εμένα, παρότι δεν μπορώ να δηλώσω χούλιγκαν της αυτοβιογραφικής λογοτεχνίας. Μάλλον μου πήρε κάποιον καιρό να χωνέψω ότι «λογοτεχνία» δεν σημαίνει «μυθοπλασία»· εξακολουθώ, ωστόσο,… Continue reading
Η κυρία Προυστ έπιανε σκόνη στη βιβλιοθήκη μου καιρό τώρα. Τον Μάιο που σκάναρα με το βλέμμα τα αδιάβαστα κι ενώ έψαχνα βιβλία που να αφορούν τη σχέση μητέρα -παιδί, σκέφτηκα πως ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσω την άγνωστη Προυστ στο παλιό οικογενειακό σπίτι της λεωφόρου Μαλζερμπ και να διαβάσω για εκείνα τα αόρατα συγγενικά… Continue reading
Αυτό σημαίνει πως το διάβασμα σε αλλάζει: η λογοτεχνία ακροβατεί ανάμεσα σε άλλους κόσμους και σε τοποθετεί μέσα σε άλλες ζωές. Ας πούμε πως οι «εχθροί» και οι «φίλοι» τοποθετούνται γρήγορα μέσα μας⋅ ευτυχώς υπάρχουν πολλοί τρόποι να τους αμφισβητήσει κανείς (εκπαίδευση, ταξίδια, κουζίνες, φωτογραφία, ταινίες, αρχιτεκτονική, έρωτας, φιλία) – η λογοτεχνία θα ‘ναι πάντα… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
