Πρώτη επαφή με τον Σολοχοφ, τον βραβευμένο με Νόμπελ σοβιετικό συγγραφέα. Πήρα αυτά τα μικρά διηγήματα μιας και «Ο ήρεμος Ντον», που θεωρείται αριστούργημα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού φαίνεται μεγάλη αναγνωστική δέσμευση για αυτές τις μέρες μου. Τα παιδιά στη βιοπάλη έδωσαν έναν ωραίο κοινωνικό ρυθμό, περί συλλογικότητας έναντι στην αδικία, όμως το η μοίρα ενός… Continue reading
Η Ζήλια αφηγείται το ψυχικό και πολιτισμικό κόστος μιας ιστορικής αλλαγής. Ακουμπάει στα πρώτα χρόνια της σοβιετικής οικοδόμησης, επιχειρώντας να συλλάβει τη στιγμή κατά την οποία ένας κόσμος πεθαίνει και ένας άλλος γεννιέται. Ευτυχώς αυτό συμβαίνει με πολύ τόλμη κι ακόμα περισσότερο χιούμορ. Πρόκειται για μια σύγκρουση των δύο, ένα διπλό ιδεολογικό μανιφέστο. Από τη… Continue reading
Με τι λόγια να πει κανείς πόσο κρίμα είναι να φεύγουμε τα πρωινά από τα σπίτια μας και να πηγαίνουμε στις δουλειές μας, ενώ έχουμε αδιάβαστα έργα του Ναμπόκοφ στις βιβλιοθήκες μας; Υπάρχουν τα απογεύματα… Πριν 2, ή ίσως 3 Παρασκευές διάβασα τις πρώτες σελίδες της Δεσποινίδας Ο σε καφέ στη Πατησίων. Όλο λύγιζα με… Continue reading
Η κουνελότρυπα των τελευταίων χρόνων με έριξε στα ημερολογιακά τετράδια του Βάτσλαφ Νιζίνσκι, ένα βιβλίο εξαντλημένο (κρίμα! Πρόκειται για πραγματικά εντυπωσιακά προσεγμένη έκδοση, γεμάτη με τρομερές πληροφορίες, αναλύσεις, βαθιές προσπάθειες κατανόησης, με ευγένεια και ανθρωπιά), για το οποίο δεν έχω να σας δώσω κανέναν ‘καλό’ λόγο να το διαβάσετε, όσοι κυνηγάτε την ‘καλή λογοτεχνία’. Εγώ… Continue reading
SPOILERS ~ βέβαια είχατε 177 χρόνια να το διαβάσετε (μη βαράτε) Απορρίπτεις ερωτικά έναν άντρα στην πραγματική ζωή, αλλά του προτείνεις να μείνετε φίλοι γιατί τον συμπαθείς πολύ και πιστεύεις πως ταιριάζετε: “κοσμητικά” επίθετα, κατάρες και ψόφοι. Απορρίπτει η Νάστινκα τον αφηγητή στις Λευκές Νύχτες του Ντοστογιέφσκι: “Αλλά είναι δυνατόν να φανταστείς ότι μπορώ να… Continue reading
«Ευχαριστώ πολύ, τετέλεσται. Έχε γεια Μόσχα! Δεν θα ξαναδώ πια τον Τσίτσκιν και τους προλετάριους, και το κρακοβιανό σαλάμι. Πάω στον παράδεισο, χάρη στη σκυλίσια καρτερικότητά μου. Αδέρφια σφαγιαστές γιατί μου το κάνατε αυτό;» Η πρώτη λέξη του πολίτη Σάρικοφ ήταν Αμπιρ και στη συνέχεια σχημάτισε μικρές προτάσεις, μεταξύ άλλων: «δεν υπάρχουν θέσεις». Πολύ μου… Continue reading
Προς τις τελευταίες σελίδες, διαβάζοντας το Zoo: Γράμματα όχι για την αγάπη, στο ημίφως ενός βραδινού λεωφορείου περιτριγυρισμένη από βαριά βλέφαρα, έχωσα το πρόσωπό μου μέσα στις τσακισμένες σελίδες και έμεινα εκεί μέσα για λίγο. Δεν ήμουν σίγουρη ποιος χρειαζόταν τη χάρτινη σιωπή -υποθέτω εγώ- μιας και ο Βίκτορ Σκλόφσκι είναι σε ένα νεκροταφείο στη… Continue reading
Το πώς άλλαξε η Ρωσική κλασική λογοτεχνία τη ζωή μου, θα μπορούσα να το περιγράφω με τις ώρες. Μπορώ να πω με σιγουριά πως με έκανε αυτή που είμαι σήμερα ευτυχώς ή δυστυχώς. Έρωτες, φιλοσοφίες, ποτά, φαγητά, αστική βλάβη και ατελείωτος θάνατος. Πως μπορεί κανείς να αντισταθεί σε αυτές τις συζητήσεις; Οι Ρώσοι έγραψαν για… Continue reading
Ευτυχώς που έγραψε ο Ναμπόκοφ για τον πρώτο έρωτα, γιατί με τον Μπέκετ είχα γίνει ελαφρώς κυνική. Ο Ναμπόκοφ κάνει το ντεμπούτο του με την Μαίρη (Mashenka) και μας ταξιδεύει στο μακρινό παρελθόν του κεντρικού του χαρακτήρα, του Γκανίν, στη ρωσική ύπαιθρο, με τους κορυδαλλούς να κελαηδάνε και τους μεθύστακες να έχουν πέσει λιπόθυμοι στα… Continue reading
Σε μια προσπάθεια να ξαναζήσω τη Λολίτα επανέρχομαι στο μεγαλείο του Ναμπόκοφ, πιο σπάνια παρά συχνά, γνωρίζοντας πως κάποια στιγμή θα εξαντληθεί και θα αναγκαστώ να βρω κάποιον που του μοιάζει. Τα γράφω αυτά με κίνδυνο να θεωρηθώ γκρούπι αλλά γιατί όχι; Για την ιδιοφυΐα του Ναμπόκοφ ας συρθεί το κακό μου όνομα στο χώμα.… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
