Έχουμε πια πολλά παραδείγματα όπου η λογοτεχνία πλησιάζει πάρα πολύ την αυτοβιογραφία, το δοκίμιο και τη μαρτυρία. Η Ερνώ και ο Λουί έχουν αγαπηθεί πολύ από τους αναγνώστες -μου αρέσουν κι εμένα, παρότι δεν μπορώ να δηλώσω χούλιγκαν της αυτοβιογραφικής λογοτεχνίας. Μάλλον μου πήρε κάποιον καιρό να χωνέψω ότι «λογοτεχνία» δεν σημαίνει «μυθοπλασία»· εξακολουθώ, ωστόσο,… Continue reading
Λοιπόν, κάπου τέλη Μαρτίου η «Κινητή Εορτή» ήταν στα χέρια μου κι όχι για λόγους λογοτεχνικής απόλαυσης. Όσοι μου τη σύστησαν, ενώ συζητούσαμε για τις μαγείες του Παρισιού, το έκαναν γελώντας κάτω από τα μουστάκια τους, λέγοντας πως αυτό το βιβλίο εξυπηρετεί αυτό που ψάχνω, αλλά δεν θα μου αρέσει καθόλου. Δεν άρεσε στους ίδιους… Continue reading
Η Έμιλυ Κάρρινγκτον απελπίζεται από τη Δικαιοσύνη κι έτσι αποφασίζει να βρει άλλον τρόπο για να αφήσει κάτω το βάρος του μυστικού που κουβαλάει: το ζωγραφίζει και έτσι λέει το μυστικό σε ολόκληρο τον κόσμο. Η Δικαιοσύνη έχει αποτύχει, αλλά το μυστικό δεν είναι πλέον μυστικό. Η Έμιλυ Κάρρινγκτον κάνει ένα τολμηρό βήμα μπροστά και… Continue reading
Με το Με μια χαρά: Η στρατιωτική θητεία του Ιωάννη Μαργαριτόπουλου, Μικρά Ασία και Ελλάδα 1921-1924 (εκδ. Βιβλιοπωλείο “Ο Μωβ Σκίουρος”) έρχεται κανείς σε επαφή με μια σπάνια, άμεση μαρτυρία της περιόδου της Μικρασιατικής Καταστροφής — όχι μέσα από τη συνηθισμένη – επίσημη αφήγηση, αλλά με την ωμή πραγματικότητα, μακριά από το μελόδραμα ή τον εξιδανικευμένο… Continue reading
O Θλιβερός Τίγρης της Νεζ Σινό (Εκδόσεις Εστία, μτφ. Λίζυ Τσιριμώκου) δεν είναι απλώς μια κατάθεση μνήμης, αλλά ένα ωμό απομνημόνευμα της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης από τον πατριό της. Αυτό που κάνει τη μαρτυρία της Σινό τόσο συγκλονιστική είναι η καθαρότητα με την οποία γράφει, προσφέροντας ένα έργο γυμνό από κατασκευάσματα – εκεί συγκεντρώνεται και… Continue reading
Όπως απολαμβάνω τον David Sedaris και τον Etgar Keret, έτσι πέρασα υπέροχα και με τη Ραϊμο. Σχεδόν ενοχλήθηκα με όσους έκαναν λόγο για ναρκισσισμό. Πώς μπορεί να γράψει κάποια για τον εαυτό της χωρίς να έχει κέντρο τον εαυτό της; Ναι μεν είναι ‘εύκολη’ δουλειά, μιας και καταγράφεις τις ερμηνείες σου για τον κόσμο, κρίνεις… Continue reading
Ο θάνατος του πατέρα του, φέρνει τον ώριμο πια Εριμπόν πίσω στη Ρενς, όπου και μας ταξιδεύει στην παιδική και εφηβική ζωή του. Μια αυτοβιογραφική ανάλυση που θα είναι σημείο αναφοράς στο μέλλον μας, ξεκινάει με τον νεαρό να πηδάει πάνω από τα εμπόδια, να διαχωρίζεται και να δραπετεύει από ένα προκαθορισμένο μέλλον. Μια από… Continue reading
«Στο τέλος της νύχτας, οι μεμβράνες των τυμπάνων έχουν λεκιάσει με αίμα. Από το πολύ χτύπημα τα χέρια πληγώνονται και ματώνουν. Κι όμως είναι χέρια πολύ σκληρά, χέρια δουλευταράδων» Μάλλον ένα βιβλίο που δεν θα του ταίριαζε να έχει κάποια κριτική με συγκεκριμένη δομή, άρα μπορώ να παραθέσω κάποια λίγα, σκόρπια: Λείπει η μαντλέν, αλλά… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
