«Ο Θεός τα έκανε έτσι, που πέρασες πρώτα τα γηρατειά σου με κάποιον άλλον και φύλαξες τις μέρες της νιότης σου για να τις περάσεις μαζί μου. Κάθε φορά που βλέπω τριαντάφυλλα ή τίποτα άλλο που το παρακάνει για να δείξει πόσο όμορφο είναι, τους λέω: ‘Θέλω να δείτε την Τζέινί μου κάποια στιγμή’. Πρέπει… Continue reading
Θεές, μάγισσες, μυθικά πλάσματα και βασίλισσες, όλες γονατιστές μπροστά στον μεγάλο, πολυμήχανο Οδυσσέα. Η Oliva γράφει στον επίλογο για την αγάπη της για την Οδύσσεια με τρόπο συγκινητικό. Πράγματι: Ξέρει τόσες λεπτομέρειες και φαίνεται πως τις γνωρίζει διεξοδικά μιας και δεν τις απαριθμεί απλά, αλλά τις κάνει μέρος του βιβλίου της. Όμως, εσφαλμένα πίστεψα πως… Continue reading
«Δεν υπάρχει τίποτα πίσω απ’ όλα αυτά, είναι απλώς μια σύμπτωση. Έτσι λειτουργεί ο κόσμος. Δεν σου λέω μόνο για σένα και το μπούλινγκ σου. Υπάρχει έστω και ένα πράγμα στον κόσμο που συμβαίνει για κάποιο λόγο; Είμαι σχεδόν σίγουρος πως η απάντηση είναι όχι. Ναι, οκέι, αφού συμβεί κάτι, μπορείς να βρεις όλων των… Continue reading
Υπάρχει ένας κοινός Θεός, τον οποίο όλοι μοιραζόμαστε. Η Γη. Είναι ένας Θεός άλλοτε μεγαλόψυχος και άλλοτε θυμωμένος, πλημμυρισμένος, ξερός, γόνιμος, άγονος. Το Ο Κιμπογκό ανέβηκε στον ουρανό είναι ένα παραμύθι που εμείς ρίχνουμε πάνω του τα δυτικά μας μάτια και μετά από λίγο μας καταπίνει η ξηρασία που μοιάζει να μην τελειώνει, μαζί και… Continue reading
Η Liliana Colanzi ενώνει έξι ιστορίες μικρής φόρμας, ανάμεσα στον τρόμο, την επιστημονική φαντασία και την πραγματικότητα. Δημιουργεί διαφορετικούς τρόπους και χρόνους αφήγησης, διατηρεί την αινιγματική της διάθεση και τις συνδέει με τρόπο που ο αναγνώστης πείθεται πως πράγματι έχουν πολλά κοινά, πράγματι οι ιστορίες αυτές αφορούν το ίδιο αδελφικό σύμπαν. Το Σπήλαιο, μάλλον η… Continue reading
«Δεν έχεις έλεος.. Ίσως έχεις δίκιο. Όμως εγώ είμαι στη φυλακή, εσύ είσαι μακριά, εγώ είμαι μακριά από όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Μην ενοχλείσαι από το χαρακτήρα μου και μη φαντάζεσαι ότι θα κλαψουρίζω συνέχεια στα γράμματά μου. Αν σε πειράζουν αυτά που λέω, είμαι βέβαιος πως όταν θα έρθει στη σκέψη σου η… Continue reading
Η Μοράντε παραδίδει μαθήματα γοητείας. Η μυστικιστική, σχεδόν ανατριχιαστική αφήγηση της είναι ένα σπάνιο λογοτεχνικό ταλέντο, το οποίο βγάζει εκτός ανταγωνισμού το επιτηδευμένο λεξιλόγιο, τον ασπρόμαυρο μινιμαλισμό και άλλες ακαδημαϊκές τεχνικές που μπροστά της φαντάζουν ανιαρές. Η συγγραφέας επιβάλλεται με μαθήματα ιταλικής κομψότητας του 20ου αιώνα και ντρέπομαι που την ανακάλυψα από σπόντα ενώ ψαχούλευα… Continue reading
Το Memento (nutrire) vitam είναι ένα έργο που δρα υπέρ σου όπως θα δράσει ένα ελιξίριο φυλαγμένο μέσα σε ένα μικρό γυάλινο φιαλίδιο, όπως ένα δείγμα αρώματος χύνεται στη τσάντα σου και σε ακολουθεί για καιρό, όπως μια πρέσα εξαφανίζει μαλακά τον όγκο της φρέσκιας μπουγάδας, όπως κρατάς στο πορτοφόλι σου κάποια σημαντική φωτογραφία, τυπωμένη… Continue reading
Εγωιστικό, όπως τα περισσότερα, σε επίπεδα ξεκάθαρα και διάφανα, ή πιο ομιχλώδη και μπερδεμένα, είναι και η ανάγνωση. Συνήθως ξέρω από την αρχή τι σχέση θα έχω με το κάθε βιβλίο: Εάν θα το αφήσω και θα το βαπτίσω «αδιάβαστο», σπρώχνοντάς το στον μελλοντικό μου εαυτό, ελπίζοντας αυτή να ξέρει κάτι καλύτερο, κάτι περισσότερο ή… Continue reading
Μετά τον Παράμεσο της Ογκάουα (και το Λούμπεν Μυθιστορηματάκι του Μπολάνιο), η Κουζίνα της Μπανάνα έδεσε μέσα μου την αίσθηση της απώλειας ως το κάτι αναπόφευκτο που είναι. Δεν ξέρω τι μαγικό ταλέντο έχουν οι Ιάπωνες, αλλά η απλότητα και το βάθος που το προσεγγίζουν είναι πραγματικό ξεχωριστό. Η Κουζίνα, είναι αυτός ο χώρος, το… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
