Το Memento (nutrire) vitam είναι ένα έργο που δρα υπέρ σου όπως θα δράσει ένα ελιξίριο φυλαγμένο μέσα σε ένα μικρό γυάλινο φιαλίδιο, όπως ένα δείγμα αρώματος χύνεται στη τσάντα σου και σε ακολουθεί για καιρό, όπως μια πρέσα εξαφανίζει μαλακά τον όγκο της φρέσκιας μπουγάδας, όπως κρατάς στο πορτοφόλι σου κάποια σημαντική φωτογραφία, τυπωμένη σε στρογγυλούς ζυγούς αριθμούς έξι επί οκτώ.
Πρόκειται για ένα εγκώμιο στην ομορφιά και τη λεπτομέρεια της, όπου τα λεπτά βήματα των εντόμων μεγεθύνονται πίσω από την υαλώδη επιφάνεια, όπου οι κεραίες τους σκιρτούν προς το άπειρο. Χτίζεται η ατμόσφαιρα ενός θερμοκηπίου όπου τα βλαστάρια εκπαιδεύονται να αποκτήσουν ιονιστικές ιδιότητες ή όπως ένας πίνακας εκπαιδεύεται να σηκώνει όλα τα βλέμματα που ξεκουράζονται πάνω του.
Το λιλιπούτιο σύστημα συντεταγμένων της Μιχαήλα Πλιαπλιά χωράει χούφτες με φως, την άμμο που πέφτει από τους αστραγάλους, το μεθοδικό χάραγμα ενός κοπιδιού, την ξεκούραση μιας λαβής από τις οδηγίες των καρπών, το αλάτι των δακρύων, την περιθωριακή διανόηση και γαλλικότητα του Ζενέ, τα μουρμουρητά από τα μάρμαρα του Χαλεπά και τις περιπέτειες μιας ρόγας σταφυλιού.
Ο λιτός μινιμαλισμός συναντά τους κόκκους της κλεψύδρας που στην πρόσθεση φέρουν την πληρότητα του κόσμου, όπως την παρατηρεί η συγγραφέας.
Leave a Reply