Τρικυμία εν κρανίω είμαι για το Δεύτερο σπίτι της Cusk. Σκεφτόμουν πως οι λογοτεχνικοί έρωτες δεν απέχουν και πολύ από τους άλλους. Με σημάδεψε περισσότερο απ’ όσο είχα καταλάβει η Illouz με την Ψυχρή Τρυφερότητα και συγκεκριμένα με τις λέξεις «ξαφνικά και βάναυσα». Για τα τυπικά: Η Μ., μια νεαρή, παντρεμένη και δυστυχισμένη γυναίκα, είναι… Continue reading
«Ξαφνικά μέσα στο δωμάτιο ξεπήδησε ένα πελώριο μαύρο πουλί. Χτυπιόταν, έπεφτε πάνω στους τοίχους, αναποδογύριζε με τα φτερά του τα έπιπλα, τα αντικείμενα, λαβωνόταν.. Όχι πουλί, νυχτερίδα!» Κάποιοι από εσάς θα ξέρετε τη λογοτεχνική μανία να πηδάς σαν τον κούνελο της Αλίκης από το ένα συγγραφικό δαιμόνιο στο άλλο. Εδώ τα πράγματα εξελίχθηκαν ως εξής:… Continue reading
«…κανένας δεν μαθαίνει στα σκυλιά να κουνάνε την ουρά τους ούτε και στους ανθρώπους να πεινάνε – με το που γεννιόμαστε ξέρουμε. Έτσι όπως κανείς δεν θα της μάθαινε μια μέρα να πεθάνει: στα σίγουρα θα πέθαινε μια μέρα σαν να είχε αποστηθίσει από πριν νεράκι το ρόλο του αστεριού. Για την ώρα του θανάτου… Continue reading
Το πήρα στο πρωτότυπο κείμενο κάπου το μακρινό 2018, όταν η Μπεκ μπαίνει για πρώτη φορά στο βιβλιοπωλείο του Τζο και ο Τζο της το προτείνει (You). Ναι, η περιέργειά μου γύρω από το τι διαβάζουν οι άλλοι ήταν και είναι σε αυτά τα επίπεδα. Ακριβώς μετά έμαθα πως η συγγραφέας είναι γιαγιά της Courtney… Continue reading
«Τα σκουλαρίκια ήταν το πάθος της. Η γιαγιά έλεγε ότι τα αυτιά της θείας δεν ακούν κανέναν, τα’ χει μόνο για να κρεμάει σκουλαρίκια» Μαζί με τη θεία. Η Χαρά Ρόμβη γράφει για την λαϊκή Ελλάδα των 80ς και τα 90ς. Ενώ αυτά δεν είναι το αγαπημένο μου φλιτζάνι τσαγιού, πρέπει να γίνει η παραδοχή… Continue reading
Καθώς έσβηνε το 23 και ενώ φούντωνε το 24, κρατούσα την κίτρινη ταπετσαρία και δεν είχα καμία διάθεση να γράψω για αυτό το αριστούργημα. Ακόμα και σήμερα (λυπάμαι υπέροχη Σάρλοτ), νιώθω εκνευρισμό γνωρίζοντας πως εάν ένα λιγοσέλιδο έργο σαν αυτό που βγήκε το 1892, έβγαινε τώρα, θα αντιμετωπιζόταν από τους περισσότερους με απαξίωση. Και όχι,… Continue reading
«Α! Τρελή Αβινιόν!» πόλη άγια, πόλη σατανική, ταμένη στα θαύματα και στις μαγγανείες, στην Παρθένο, στην Αφροδίτη, στους δαιμόνους, πυρπολημένη α[‘ την πυρά της μάγισσας, απ’ τις γιορτινές λαμπάδες της νύχτας.. Οι αμαρτίες των χειλιών, η νωχέλεια, οι πιο όμορφες γυναίκες, γυναίκες ερωτιάρες, αξιολάτρευτες, άντρες ερωτικοί.. Και να που ξεφυτρώνουν φτερά στο σώμα του έρωτά,… Continue reading
«Θέλω να της πω πως δεν θα πληγωθεί ποτέ, ότι όλα θα πάνε όπως πρέπει, και ότι εγώ πάντα, μα πάντα, θα είμαι εκεί για να την προστατεύω. Δεν μας βλέπει κανένας παρά μόνο τα σπουργίτια που κάνουν κύκλους από πάνω μας. Βάζει τα χέρια της γύρω από τη μέση μου και στεκόμαστε εκεί, σφιχταγκαλιασμένες,… Continue reading
«Δεν μιλιόντουσαν τώρα πια, με το ζόρι θυμόταν το σώμα του, την ορμή του. Έμαθε από τους κοινούς τους φίλους ότι σε ένα ταξίδι με το τρένο γνώρισε μια γυναίκα που μπορούσε να του αφοσιωθεί». Πρόκειται για τη γοητευτική ερωτική αφήγηση της άγνωστης πρωταγωνίστριας, μιας νεαρής που είναι διαρκώς περικυκλωμένη από κάποιο χαρτί, βιβλίο ή… Continue reading
Έξυπνο καθρέφτισμα, πρόκειται για τις δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος, αυτό της θανατικής ποινής, του γνωστού πανάρχαιου ‘θεσμού’. Το «Θάνατος το ξημέρωμα» σκιαγραφεί γουστόζικα την Αγγλία του 16ου αιώνα, ξεκινώντας με αθώες περιγραφές, σαν ιστορικό απόσπασμα, ποιος παντρεύτηκε ποια για να πλαισιωθεί το έθνος με ισχύ. Ακολουθεί η δεισιδαιμονία των φακίδων και σε τελευταίο χρόνο… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
