Θεές, μάγισσες, μυθικά πλάσματα και βασίλισσες, όλες γονατιστές μπροστά στον μεγάλο, πολυμήχανο Οδυσσέα.
Η Oliva γράφει στον επίλογο για την αγάπη της για την Οδύσσεια με τρόπο συγκινητικό. Πράγματι: Ξέρει τόσες λεπτομέρειες και φαίνεται πως τις γνωρίζει διεξοδικά μιας και δεν τις απαριθμεί απλά, αλλά τις κάνει μέρος του βιβλίου της.
Όμως, εσφαλμένα πίστεψα πως πρόκειται για αναδιήγηση του έπους από τη γυναικεία ματιά, ενώ πρόκειται για έναν μεγάλο αμήχανο έπαινο για τον Οδυσσέα μέσα από την εργαλειοποίηση των γυναικών ως θαυμάστριές του που τον συνοδεύουν όσο εκείνος μεγαλουργεί. Σαν η ύπαρξή τους να είναι επίπεδη και αναγκαία αποκλειστικά για να αναδειχθεί μέσα από τις σαθρές φιλοφρονήσεις τους. Έχετε υπόψη όταν κάποιος θέλει να σας πλασάρει έναν φίλο του και όλο στρέφει εκεί τη συζήτηση, λέγοντάς σας πόσο ψηλά μπορεί να πηδήξει και πόσο γρήγορα τρέχει;
Έτσι και αυτές οι ‘γυναικείες’ φωνές δεν πείθουν, ούτε στο να είναι ο εαυτός τους, ούτε στο πόσο ιδιαίτερος είναι ο Οδυσσέας. Έχουν όλες την ίδια παλέτα υπερβολικών συναισθημάτων. Ναι μεν παρουσιάζονται διαφορετικά, αλλά με έναν καρικατουρίστικο τρόπο, όπως θα εξηγούσαμε πράγματα σε ένα μικρό παιδί που δεν θέλουμε να τρέξει στον δρόμο ή να βάλει το πιρούνι στην πρίζα.
Η Καλυψώ (μια τρανή νύμφη απαράμιλλής ομορφιάς) τυλίγεται σαν χταπόδι γύρω από τη μέση του Οδυσσέα, ερωτευμένη και αφελής, σε σημείο ανησυχητικό. Εάν ήταν φίλη θα έπρεπε να της τα πεις σταράτα: Σύνελθε, δεν σε θέλει. Μονολογεί με τις ώρες, εξυμνώντας τον ναυαγό της, χωρίς να είναι σαφές τι το τόσο σημαντικό έχει-προσφέρει. Η μεγαλύτερη απογοήτευση ήταν η Κίρκη: παρουσιάζεται σαν μια ανισόρροπη μίσανδρη που παρά τα δυνατά της μάγια στην πραγματικότητα φοβάται πως εάν δεν μετατρέψει τους άντρες σε άγρια ζώα θα την υποτάξουν, όπως και κρίνει πως είναι η πορεία πραγμάτων. Οι Σειρήνες αναλώνονται στο ότι πρώτη φορά κάποιος τις ξεγελά. Η Ναυσικά με το που τον βλέπει, νιώθει ένα ερωτικό γαργάλισμα στις ωοθήκες της – όσο ο Οδυσσέας μιλάει για τα δεινά του εκείνη σκέφτεται πως θα ήθελε τα παιδιά του, υστερώντας και στη γλώσσα, δημιουργώντας αμηχανία όταν λογίζει τον εαυτό της μπροστά του ως «παιδούλα».
Leave a Reply