«Δεν έχεις έλεος.. Ίσως έχεις δίκιο. Όμως εγώ είμαι στη φυλακή, εσύ είσαι μακριά, εγώ είμαι μακριά από όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Μην ενοχλείσαι από το χαρακτήρα μου και μη φαντάζεσαι ότι θα κλαψουρίζω συνέχεια στα γράμματά μου. Αν σε πειράζουν αυτά που λέω, είμαι βέβαιος πως όταν θα έρθει στη σκέψη σου η εικόνα αυτού του μεγαλόσωμου αναμαλλιασμένου άντρα που τώρα πια είναι και σχεδόν κουτσός, με τα αχόρταγα μάτια του που διψάνε για τα δικά σου, θα συγχωρήσεις τις υπερβολές μου».
Όταν σχεδίαζα το ταξίδι στη Ρώμη αποφάσισα να ξεκινήσω να διαβάζω Ιταλίδες συγγραφείς, για να ονειροπολώ μέχρι να έρθει το ταξίδι. Προς έκπληξή μου δεν είχα πολλά ιταλικά αδιάβαστα (ποιος να το περίμενε;) και έτσι -αναγκαστικά- μπήκα στη διαδικασία να ανακαλύψω καινούρια ονόματα με στοίχημα στον εαυτό μου να μην είναι όλες οι επιλογές μου προφανείς. Ανάμεσα σε αυτές ήταν και η Λουτσιάνα Καστελλίνα.
Οι πρώτες σαράντα σελίδες ήταν καθαρή ιστορία· ίσως φταίει και ο Μάης, αλλά κάπου μέσα μου ένιωθα πως πλησιάζουν οι πανελλήνιες και δεν είμαι προετοιμασμένη. Αφού περάσουμε τον ύφαλο υπνηλίας, τον εκτίμησα, γιατί έτσι μόνο έχουμε το πλαίσιο ώστε να εκτιμήσουμε τις τρεις ερωτικές ιστορίες που αφηγείται με ειλικρίνεια η Καστελλίνα, σε Τουρκία, Κρήτη και Ηνωμένες Πολιτείες.
Προσωπικά με έσπασαν οι έρωτες του Ναζίμ Χικμέτ και τα εγκλήματα κατά των κομμουνιστών. Ποτέ δεν έκανα την απλή συνειδητοποίηση της στέρησης του έρωτα, λες και αυτό όφειλαν να μην το ακουμπήσουν. Στερήθηκε τη γυναίκα, τον γιό, την κόρη και το σπίτι – προφανώς και το να χάνεις τη χώρα σου ισούνται με αυτά, αλλά υπάρχουν τόσες ακόμα επιθέσεις για ρωγμές στο ηθικό του Ναζίμ που η φαντασία μου δεν θα μάντευε ποτέ. Έτσι έγινε: Όσες γυναίκες αγάπησε ο Ναζίμ έδωσαν τις ζωές τους σε μια άλλη δικιά τους φυλακή.
Μάλιστα, πρόκειται για βιβλίο που δεν θα ανταποκριθεί σε πολιτικά μύωπες, ούτε σε κυνικούς. Οι ιστορίες αυτές γράφτηκαν από αριστερούς ιδεολόγους προς άλλους ομοίους, παθιασμένους, λίγο τρελούς, λίγο πληθωρικούς, τέλος πάντων, με τη ζωή.
Leave a Reply