Μετά τον Παράμεσο της Ογκάουα (και το Λούμπεν Μυθιστορηματάκι του Μπολάνιο), η Κουζίνα της Μπανάνα έδεσε μέσα μου την αίσθηση της απώλειας ως το κάτι αναπόφευκτο που είναι. Δεν ξέρω τι μαγικό ταλέντο έχουν οι Ιάπωνες, αλλά η απλότητα και το βάθος που το προσεγγίζουν είναι πραγματικό ξεχωριστό.
Η Κουζίνα, είναι αυτός ο χώρος, το ενδιαφέρον δωμάτιο, που αφήνει τα αποτυπώματα της καθημερινής ζωής, περισσότερο από κάθε άλλο δωμάτιο. Ο θόρυβος από το ψυγείο, η μυρωδιά των φαγητών, τα πολύχρωμα φρούτα στα καλάθια με λίγες μέρες ζωής και φυσικά η λαχταριστή ζέστη του φούρνου. Οι πιο ευτυχισμένες μέρες που μπορώ να θυμηθώ, είχαν κουζίνα. Είχαν μικρές προσπάθειες φαγητού που έφτιαχνα για άλλους, φαγητό που έφτιαχναν για εμένα και όλους τους εμπλεκόμενους να στέκονται και να το κοιτάνε να ροδίζει λες και ντράπηκε. Τα λερωμένα μπολ από κέικ που κάνουμε με φίλη τα Χριστούγεννα, το κοτόπουλο χωρίς κόκκαλα που βράζω στα γατιά όταν αρρωσταίνουν. Πρόκειται για τον επίγειο τρυφερό κόσμο, τον χώρο με διάθεση για ζωή που μυρίζει σαν κάτι μόλις να έχει δημιουργηθεί. Ακόμα και ξαναζεσταμένο, είναι πάντα η δυνατή ανάμνηση της προηγούμενης ημέρας, μέχρι να χαθεί, αλλά πάντα να υπάρχει μέσα στον χωροχρόνο, χωρίς κανείς να μπορεί να μου την πάρει ή να την μιμηθεί με επάρκεια – ούτε ο ίδιος μου ο εαυτός.
Οι δύο ιστορίες της Μπανάνα αφορούν κατά κύριο λόγο τη διαχείριση του θανάτου από γυναίκες. Η συγγραφέας πασπαλίζει και ένα μικρό ειδύλλιο, το οποίο είναι τόσο διακριτικό και συμβολικό που θυμίζει την ατελέσφορη προσπάθεια κάποιου να σβήσει πυρκαγιά με ψεκαστήρι για τα φυτά εσωτερικού χώρου. Αλλά δεν πειράζει. Τουλάχιστον εμένα δεν με πειράζει. Έτσι κι αλλιώς αυτές οι ερωτικές συμπάθειες που έρχονται μετά από τόσο πένθος, δεν θυμίζουν αναγέννηση, αλλά υποφερτό αδιέξοδο, σαν να ακολουθεί ο καθένας το δικό του ταξίδι και κρατάει το χέρι του άλλου μονάχα για ισορροπία στα δύσκολα σημεία, χωρίς καν να το αγγίζει.
Leave a Reply