«Είσαι όμως η μικρότερη αδερφήτι μιλάς συνέχεια για τη Ρώμηκαι για το Παρίσικαι δεν φεύγειςσε θυμάμαι μόνο ξαπλωμένη στο κρεβάτιτρώγοντας ό,τι είχε μαγειρέψει η Άνναδιαβάζοντας εφημερίδακαι πάντα απογοητευμένη όσον αφορά τον έρωτα» «Μετά τον θάνατο της μητέραςεσύ μιλάς με τον ίδιο τρόπο που μιλούσεπάνταακόμα και σήμεραεσύ συνήθισες το περπάτημά τηςκαι τραβολογάς τα μαλλιά σουακριβώς όπως… Continue reading
«Όποιος έχει βρει τον εαυτό του, δεν μπορεί να χάσει τίποτα στον κόσμο αυτόν». Στην αρχή της αναγνωστικής μου ζωής διάβασα το τελευταίο έργο του Τσβάιχ και με συνοπτικές διαδικασίες κατάλαβα πως μοιάζει το αγνό, πολύπλοκο διανοητικό ταλέντο της λογοτεχνίας. Πάντα όταν δέχομαι την αμήχανη πρόσκληση του να επιλέξω αγαπημένους συγγραφείς τον προσθέτω, γιατί θυμάμαι… Continue reading
«Δεν βρήκε πουθενά ούτε ίχνος της Βίβλου τους. Το γεγονός ότι ο Κύριος δεν μπόρεσε να προστατέψει ούτε καν το βιβλίο που περιείχε το Λόγο του, αποτελούσε για τον Γκρέινιερ απόδειξη ότι από εδώ είχε περάσει μια φωτιά πιο ισχυρή κι απ’ τον Θεό τον ίδιο». Διάβασα επί δύο τα Όνειρα Τραίνων, μάλλον γιατί ήμουν… Continue reading
”Τι εννοούσε λοιπόν ο Φλωμπέρ ως ύφος, ως μουσική της πρότασης; Ένα παράδειγμα από την Κυρία Μποβαρύ – Ο Σαρλ είναι ηλίθια περήφανος που άφησε έγκυο την Έμμα: «L’idée d’avoir engendré le délectait». Τόσο πυκνό, τόσο ακριβές, τόσο ρυθμικό. Κατά λέξη σημαίνει: «Η ιδέα ότι είχε γονιμοποιήσει τον καταευχαριστούσε». Ο Τζέφρυ Γουόλ, στη μετάφραση του… Continue reading
-Ας αρραβωνιαστούμε λοιπόν, αν θεωρείτε ότι θα ήταν ωφέλιμο.– Θα φορέσετε όμως καινούρια γραβάτα;– Βεβαίως. Δεν ξεχνάω ποτέ τα σημαντικά. Και θα αγοράσω και ένα μπαστούνι. Θα είμαι καθώς πρέπει. Θα με γνωρίσετε στις φίλες σας.– Αρκεί να μη βρέχει όλο το καλοκαίρι!– Όσο περιμένουμε, καλό θα ήταν, πιστέψτε με, να αλλάξουμε αποβάθρα. Εξάλλου θα… Continue reading
Υπάρχει ένας κοινός Θεός, τον οποίο όλοι μοιραζόμαστε. Η Γη. Είναι ένας Θεός άλλοτε μεγαλόψυχος και άλλοτε θυμωμένος, πλημμυρισμένος, ξερός, γόνιμος, άγονος. Το Ο Κιμπογκό ανέβηκε στον ουρανό είναι ένα παραμύθι που εμείς ρίχνουμε πάνω του τα δυτικά μας μάτια και μετά από λίγο μας καταπίνει η ξηρασία που μοιάζει να μην τελειώνει, μαζί και… Continue reading
Η Liliana Colanzi ενώνει έξι ιστορίες μικρής φόρμας, ανάμεσα στον τρόμο, την επιστημονική φαντασία και την πραγματικότητα. Δημιουργεί διαφορετικούς τρόπους και χρόνους αφήγησης, διατηρεί την αινιγματική της διάθεση και τις συνδέει με τρόπο που ο αναγνώστης πείθεται πως πράγματι έχουν πολλά κοινά, πράγματι οι ιστορίες αυτές αφορούν το ίδιο αδελφικό σύμπαν. Το Σπήλαιο, μάλλον η… Continue reading
«Μιας και βρεθήκατε εδώ, συνέχισε ο άντρας, μιας και είστε τώρα μαζί μας, είναι ευκαιρία να διαπιστώσετε κι εσείς πως, όταν αρνείται κανείς τον έρωτα για να σώσει το πετσί του, δεν απομένει χωρίς δώρο, κάποιο αντάλλαγμα κερδίζει, έστω και προς το τέλος του χρόνου, ναι, κάτι τελικά παίρνει πίσω […]». Σε αυτή τη συλλογή… Continue reading
«Και τώρα τί θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους;» Μετά την Καταστροφή σχηματίζεται μια θολή, αβέβαιη κοινωνία, μια Μητρίδα, η οποία αποκαλύπτεται αργά στον αναγνώστη, ο οποίος μαζεύει στοιχεία που θα τον προσανατολίσουν στο οικοδομημα από αλληγορίες και σύμβολα που περιφέρονται τριγύρω και καταλήγουν εντός. Την ίδια στιγμή, μια ένταση δονείται στα βήματα του αφηγητή, μια αθόρυβη… Continue reading
Γ.Φ. 1846: «Οκτώ ημέρες έχουν περάσει από την όμορφη βόλτα μας στο δάσος της Βουλώνης. Τι άβυσσος από εκείνη την ημέρα! Αυτές οι θαυμάσιες ώρες, που πιθανόν για τους άλλους να κύλησαν σαν τις προηγούμενες και τις επόμενες, για μας ωστόσο ήταν μια λαμπερή στιγμή που η αντανάκλαση της θα φωτίζει πάντα την καρδιά μας.… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
