«Είσαι όμως η μικρότερη αδερφή
τι μιλάς συνέχεια για τη Ρώμη
και για το Παρίσι
και δεν φεύγεις
σε θυμάμαι μόνο ξαπλωμένη στο κρεβάτι
τρώγοντας ό,τι είχε μαγειρέψει η Άννα
διαβάζοντας εφημερίδα
και πάντα απογοητευμένη όσον αφορά τον έρωτα»
«Μετά τον θάνατο της μητέρας
εσύ μιλάς με τον ίδιο τρόπο που μιλούσε
πάντα
ακόμα και σήμερα
εσύ συνήθισες το περπάτημά της
και τραβολογάς τα μαλλιά σου
ακριβώς όπως η μητέρα
κι εσύ λες πάντα με τον ίδιο τρόπο το δείπνο
και ύστερα κάθεσαι και σωπαίνεις ακριβώς όπως η μητέρα»
Τι όμορφα, αστραφτερά όπλα!
Μετά την Πρόζα, έπεσε στα χέρια μου αυτό το ρουμπίνι, κοφτερό και έντονο. Ένα θεατρικό succession όλο οικογενειακή παθογένεια και αρρώστια. Μάλιστα χθες το βράδυ είδα το queen of earth, μεγάλη σύμπτωση.
Ο χρόνος και ο τόπος αφορά τρία αδέρφια μιας μεγαλοαστικής οικογένειας. Οι δύο αδερφές ετοιμάζουν το δείπνο για τον αδερφό τους, ο οποίος έχει αποφασίσει να περάσει τις ημέρες του σε ένα ψυχιατρείο. Κατά τη διάρκεια αυτού, οι διάλογοι γρήγοροι και μουσικοί, στροβιλίζουν όποιον τους παρακολουθεί, με απανωτά χτυπήματα γύρω από τα το οικογενειακό ρομάτζο και την οικογενειακή βία, επιβαίνοντας τον Τολστόι στις πρώτες αράδες της Καρένινα: «Οι ευτυχισμένες οικογένειες είναι ίδιες κι απαράλλαχτες, όμως κάθε δυστυχισμένη οικογένεια, δυστυχεί με το δικό της τρόπο».
Ο αδερφός οικειοθελώς μένει έγκλειστος και οι αδερφές έχτισαν άλλες, δικές τους φυλακές, εξίσου τρομαχτικές, και δυστυχώς έχουν όλη την απαραίτητη ψυχική διαφάνεια να δουν τα κάγκελά τους, όλοι, και οι τρεις και μιας και έχουν συνηθίσει να είναι σύμμαχοι και εχθροί των οικογενειακών πορτραίτων τους, τείνουν να εξαπολύουν ο ένας στη μούρη του άλλου, προσβολές, με οξυδέρκεια που φαίνεται να κάνουν διάνα στη ματαίωση και στην κατακρεούργηση, ξεχειλισμένες από πικρία και θρήνο για τις χαμένες ζωές που δεν έζησαν.
Οι συστημικοί ψυχοθεραπευτές θα μπορούσαν να το προτείνουν στους πελάτες τους, ως αντίδοτο ή δηλητήριο, όπως προτιμάνε οι εμπλεκόμενοι.
Leave a Reply