«Α! Ορίστε, λοιπόν, κάντε το! Τι έχω να κάνω άραγε σ’ αυτόν τον κόσμο; Οι άλλοι πασχίζουν για πλούτη, δόξα, εξουσία! Εγώ δεν έχω επάγγελμα, εσείς είστε η αποκλειστική μου ασχολία, όλη μου η περιουσία, ο σκοπός, το κέντρο της ύπαρξής μου, των σκέψεών μου. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσάς, όπως δεν μπορώ να… Continue reading
Το μυστήριο της ελληνικής λογοτεχνίας παραμένει. Είναι λες και μιλάτε όλοι σας μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνω – και προσπάθησα – δεν είναι πως δεν προσπάθησα. Εγώ Βαβέλ – εσείς ελιά, λάδι, ‘πάμε βόλτα’, Ελύτης, καπέλα στα κεφαλιά, όλη μέρα κάτω από τον ήλιο μέχρι να θυμίζετε κοτόπουλο πανέ, στιχάκια από παλιές διαφημίσεις, αρχαία σίριαλ… Continue reading
«Δεν έχεις έλεος.. Ίσως έχεις δίκιο. Όμως εγώ είμαι στη φυλακή, εσύ είσαι μακριά, εγώ είμαι μακριά από όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Μην ενοχλείσαι από το χαρακτήρα μου και μη φαντάζεσαι ότι θα κλαψουρίζω συνέχεια στα γράμματά μου. Αν σε πειράζουν αυτά που λέω, είμαι βέβαιος πως όταν θα έρθει στη σκέψη σου η… Continue reading
«Είχε αποκτήσει τη συνήθεια να πηγαίνει με τα πόδια στο γραφείο του μετά το φαγητό, πιο πολύ για καθημερινή εξάσκηση. Προτιμούσε όμως να κάνει μεγαλύτερη διαδρομή, παρά να περνά κάτω από το σπίτι της οδού Βαλαντιέ. Γιατί αν έβλεπε ποτέ κάποιον πίσω από ένα παράθυρο ή στο μπαλκόνι του σπιτιού, που άλλοτε άνηκε στην αδερφή… Continue reading
Η Μοράντε παραδίδει μαθήματα γοητείας. Η μυστικιστική, σχεδόν ανατριχιαστική αφήγηση της είναι ένα σπάνιο λογοτεχνικό ταλέντο, το οποίο βγάζει εκτός ανταγωνισμού το επιτηδευμένο λεξιλόγιο, τον ασπρόμαυρο μινιμαλισμό και άλλες ακαδημαϊκές τεχνικές που μπροστά της φαντάζουν ανιαρές. Η συγγραφέας επιβάλλεται με μαθήματα ιταλικής κομψότητας του 20ου αιώνα και ντρέπομαι που την ανακάλυψα από σπόντα ενώ ψαχούλευα… Continue reading
«Ένιωθα πως βρισκόμουν στα όρια μου, για να’ μαι ειλικρινής, και για να αποφύγω τα μπαρ, πήρα κατευθείαν τον δρόμο για το σπίτι. Μόλις μπήκα μέσα, άνοιξα το ραδιόφωνο, άδειασα την πολυθρόνα, την έσπρωξα δίπλα στο λαμπατέρ, ύστερα έβαλα ένα μαξιλάρι για να καλύψω το βαθούλωμα της, ακούμπησα δίπλα μου τα τσιγάρα και άνοιξα ένα… Continue reading
«Τι παλιοκόσμος κύριε Γκούμπιο, τι παλιοκόσμος είναι αυτός! Τι αηδία! Όλοι φαίνονται.. δεν ξέρω πώς να το πω. Μα γιατί πρέπει να είναι έτσι ο κόσμος· μασκαρεμένος; μου λέτε; Γιατί, μόλις βρεθούμε μαζί, ο ένας απέναντι στον άλλον, γινόμαστε παλιάτσοι. Συγγνώμη, ε, κι εγώ μαζί, κι εγώ μέσα σ’ όλους. Μασκαράδες όλοι μας. Αυτός μ’… Continue reading
– Όχι, αλήθεια είναι. Αλήθεια ήπια σου λέω. Δεν κάνω πως μέθυσα.– Έλα μην με κοροϊδεύεις. Κακό παιδί!– Αν με κοιτάξεις κάνει μπαμ. Και σήμερα έπινα από το πρωί. Συγγνώμη ε;– Ωραίο θέατρο παίζεις!– Όχι βρε χαζό, δεν είναι θέατρο! Θα σε φιλήσω!– Φίλα με!– Όχι δεν έχω το δικαίωμα. Και τα περί γάμου βλέπω… Continue reading
Το Ταξίδι είναι η σύντομη και συναισθηματική ιστορία μιας τριανταπεντάχρονης χήρας από τη Σικελία η οποία εξαιτίας κοινωνικών επιταγών μένει απομονωμένη και βλέπει τη ζωή της να κυλά μακριά της, χωρίς να έχει τη τόλμη να αντιδράσει. Ο Pirandello ήταν μια αμφιλεγόμενη φιγούρα, ωστόσο το έργο του παρουσιάζει ενδιαφέρον όσον αφορά την ψυχαναλυτική ματιά στο… Continue reading
Το Memento (nutrire) vitam είναι ένα έργο που δρα υπέρ σου όπως θα δράσει ένα ελιξίριο φυλαγμένο μέσα σε ένα μικρό γυάλινο φιαλίδιο, όπως ένα δείγμα αρώματος χύνεται στη τσάντα σου και σε ακολουθεί για καιρό, όπως μια πρέσα εξαφανίζει μαλακά τον όγκο της φρέσκιας μπουγάδας, όπως κρατάς στο πορτοφόλι σου κάποια σημαντική φωτογραφία, τυπωμένη… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
