-Ας αρραβωνιαστούμε λοιπόν, αν θεωρείτε ότι θα ήταν ωφέλιμο.
– Θα φορέσετε όμως καινούρια γραβάτα;
– Βεβαίως. Δεν ξεχνάω ποτέ τα σημαντικά. Και θα αγοράσω και ένα μπαστούνι. Θα είμαι καθώς πρέπει. Θα με γνωρίσετε στις φίλες σας.
– Αρκεί να μη βρέχει όλο το καλοκαίρι!
– Όσο περιμένουμε, καλό θα ήταν, πιστέψτε με, να αλλάξουμε αποβάθρα. Εξάλλου θα παγώσουν τα πόδια σας.
Τι διασκεδαστικό, χαριτωμένο, ευφάνταστο διήγημα! Γεμάτο γλυκούς γαλλισμούς, άτολμα, αχρείαστα αποφθέγματα, όσο αχρείαστα είναι τα ανθισμένα χορτάρια στις άκρες των παρτεριών. Κυριακή για κάποιους είναι εκκλησία, μέρα πνευματική. Για άλλους τεμπελιά και ανασυγκρότηση, αλλά για όλους τους ταπεινούς αστούς, ημέρα θλίψης. Για τον Μορισέι πάντως είναι μέρα σιωπηλή και γκριζωπή.
Everyday is like Sunday
Everyday is silent and grey
Είναι δύσκολο κανείς να αποφύγει τη σύγκριση Γάλλων και Ρώσων, όταν και οι δύο περιφέρονται μάταια στην πόλη. Μπορεί οι Ρώσοι να βουτάνε στον υπαρξισμό, σχεδόν διψασμένα, αλλά και η Γαλλική απόγνωση έρχεται με τόση τρυφερότητα και γούστο. Συνήθως οι Ρώσοι έχουν μια θεϊκή αποστολή αναζήτησης, αλλά ο Ζαν (συγγραφέας και ήρωας) ήταν αναζωογονητικός με την όλη του πρώιμη νευρωτική προσπάθεια να γεμίσει το άδειο του κλουβί, χωρίς να επιζητά κάποια Αλήθεια, φιλοσοφία, ή εξήγηση που υπάρχει, τότε και εκεί, αβέβαιος με το τι πρέπει να κάνει με τον εαυτό του, πώς πρέπει να χρησιμοποιήσει τη ζωή του. Περισσότερο σαν μια βόλτα σε μπουφέ μεταξύ συνεδρίων, με άγευστα φαγητά μεταξύ αγνώστων, περισσότερο σαν ανταπόκριση πτήσεων, παρά ως δωμάτιο πανικού. Ευχάριστη αλλαγή.
Η πλοκή είναι μικρή, αλλά πάραυτα χωράει την εξερεύνηση του Παρισιού το 1914, μέσα από έναν αποξενωμένο δημόσιο υπάλληλο που μιμείται την κανονικότητα, πολεμώντας την πλήξη και όλο το μπανάλ που είναι αδύνατο να αποφύγει. Τα πάντα είναι χρήσιμα για τον καλό μας Ζαν, οι (σεξιστικές) ιδιοτροπίες μιας χάρτινης παιδικής αρραβωνιαστικιάς, μέχρι και ο εσωτερικός διάλογος απαγχονισμού ή ο υγρός τάφος του Σηκουάνα.
Σε αυτή την περίπτωση η λαμπρότητα της σύλληψης βασίζεται στη μικρή φόρμα όπου και ο Ζαν μας πείθει πως ο είναι ο Ζαν, ο συγγραφέας είναι πειστικά ο ήρωας, σώζοντας τον αναγνώστη από τη δικιά του πλήξη, αφήνοντας περιθώριο για φιλοσοφικές ερμηνείες, για όσους έχουν την όρεξη.
Leave a Reply