«Και τώρα τί θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους;»
Μετά την Καταστροφή σχηματίζεται μια θολή, αβέβαιη κοινωνία, μια Μητρίδα, η οποία αποκαλύπτεται αργά στον αναγνώστη, ο οποίος μαζεύει στοιχεία που θα τον προσανατολίσουν στο οικοδομημα από αλληγορίες και σύμβολα που περιφέρονται τριγύρω και καταλήγουν εντός. Την ίδια στιγμή, μια ένταση δονείται στα βήματα του αφηγητή, μια αθόρυβη νευρική ταχυκαρδία, σαν κακός οιωνός.
Ο πρωταγωνιστής κουβαλάει το Μάτι του αφηγητή που παρατηρεί τα τελετουργικά του πολιτισμού, ενώ η φαντασία του αναγνώστη περιπλανιέται από τη Σπηλιά του Πλάτωνα γεμάτη με αρχετυπικές φαντασίες, μέχρι σύγχρονες δυστοπίες που ικετεύει κανείς να στερέψουν από ιδέες: Ο Κλήρος, ένας τυχαίος τρόπος επιλογής διαμοιρασμού εργασιών και ρόλων, χαρακτήρες πιστοί στην πολιτική διαφθορά και το Τοίχος που προστατεύει τους Ανθρώπους από το Άγνωστο.
Ο αφηγητής κινείται με άνεση στο σύμπαν του, αφιερωμένος στη δημιουργία μιας πνευματικής ορδής λογίων τους οποίους προστάζει να αναμετρηθούν φιλικά. Η φιλοσοφία εμφανίζεται ακόμα και σε στιγμές της πλοκής με ένταση, πολεμική ή ερωτική (συχνά ταυτόχρονα) και ο αναγνώστης την ψαρεύει όπως κάποιος βρίσκει θρεπτικά λαχανικά μέσα στη σούπα του. Ο πρωταγωνιστής ζει περισσότερο μέσα στο μυαλό του, συχνά βουτάει στον σολιψισμό και προτιμάει την παρέα του αναγνώστη παρά των υπόλοιπων λογίων, τους οποίους αποφεύγει λες και ειναι συμμαθητές από το λύκειο.
Στοιχεία θυμίζουν τα περασμένα μεγαλεία, όπως το παλλόμενο πάθος του πρωταγωνιστή για τη Ζέλντα, συγκρούοντας τη διδαγμενη αρρενωπότητα με το φάσμα της ανιδιοτελής αφοσίωσης, συχνά θυμίζοντας τους πρωτόπλαστους, αλλά και τη τρυφερή ματιά για τα παιδιά όπου η αθωότητά τους υπενθυμίζει τη σημασία του μέλλοντος. Τα παιδιά μαζεύουν φεγγαρόλιθους και πλάθουν ζηλευτές λέξεις, ενώ η ενήλικη διασκέδαση είναι οι βάρβαροι.
Οι βάρβαροι είναι το πιο συναρπαστικό σημείο, ο ερεθισμός της φαντασίας χωρίς εκτόνωση. Ενσαρκώνουν το άγριο, απολίτιστο αδάμαστο απρόβλεπτο, που το χρειαζόμαστε όπως ο Χούγκο τους διαλόγους με τον Γιόνας. Είναι μια ακόμα φιλοσοφική άσκηση, μια παρατήρηση στον καθρέπτη, την πολιτική, τον φόβο και τη θνητότητα. Η ανάγκη της αποδοχής της βαρβαρότητας και η απόλαυση της.
Leave a Reply