«Ενώ η ευτυχία για τους ανθρώπους είναι μια τεχνητή κατάσταση, για τις γάτες είναι η φυσική τους κατάσταση. Εάν και εφόσον δεν έχουν εγκλωβιστεί σε περιβάλλοντα που τους είναι αφύσικα, οι γάτες δεν πλήττουν ποτέ. Η πλήξη είναι ο φόβος πως θα μείνει κανείς μόνος με τον εαυτό του. Οι γάτες χαίρονται να είναι ο… Continue reading
«Σύμφωνα με τον τελευταίο κώδικα που τέθηκε σε ισχύ στο Βασίλειο, και στους νόμους περί δημόσιας ασφάλειας που τιμωρούν τους ζητιάνους, τους κατεργάρηδες, τους αλήτες, τους πένητες, τους ταλαίπωρους, τους αρρώστους, τους ξένους και ούτω καθεξής». Ο Fabio Stassi μεταφέρει τις περιπέτειες του Πινόκιο, το κλασικό έργο του Carlo Collodi, αντιστρέφοντας όσα παραδοσιακά ξέραμε, δίνοντας… Continue reading
«Θέλω να της πω πως δεν θα πληγωθεί ποτέ, ότι όλα θα πάνε όπως πρέπει, και ότι εγώ πάντα, μα πάντα, θα είμαι εκεί για να την προστατεύω. Δεν μας βλέπει κανένας παρά μόνο τα σπουργίτια που κάνουν κύκλους από πάνω μας. Βάζει τα χέρια της γύρω από τη μέση μου και στεκόμαστε εκεί, σφιχταγκαλιασμένες,… Continue reading
«Δεν μιλιόντουσαν τώρα πια, με το ζόρι θυμόταν το σώμα του, την ορμή του. Έμαθε από τους κοινούς τους φίλους ότι σε ένα ταξίδι με το τρένο γνώρισε μια γυναίκα που μπορούσε να του αφοσιωθεί». Πρόκειται για τη γοητευτική ερωτική αφήγηση της άγνωστης πρωταγωνίστριας, μιας νεαρής που είναι διαρκώς περικυκλωμένη από κάποιο χαρτί, βιβλίο ή… Continue reading
«Έκλεβε, λεηλατούσε, εξαπατούσε, αφηνόταν σε όλα τα ναρκωτικά και δεν έχυνε παρά με μεγάλη δυσκολία. Και παρ’ όλα τα μεγάλα γεγονότα της ιστορίας που διαδεχόταν το ένα το άλλο στην κοινωνία:εκείνος δεν ήξερε ούτε να διαβάζει.Τι θα μπορούσε να κάνει με όλα μου τα βιβλία;» Ο Μπράνε Μοζέτιτς, μια ιδιαίτερη lgbtq λογοτεχνική-ποιητική πρόταση, φαίνεται πως… Continue reading
Έξυπνο καθρέφτισμα, πρόκειται για τις δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος, αυτό της θανατικής ποινής, του γνωστού πανάρχαιου ‘θεσμού’. Το «Θάνατος το ξημέρωμα» σκιαγραφεί γουστόζικα την Αγγλία του 16ου αιώνα, ξεκινώντας με αθώες περιγραφές, σαν ιστορικό απόσπασμα, ποιος παντρεύτηκε ποια για να πλαισιωθεί το έθνος με ισχύ. Ακολουθεί η δεισιδαιμονία των φακίδων και σε τελευταίο χρόνο… Continue reading
«Πιστεύουν στον Θεό και στη Μοίρα: Λατρεύουν τον Θεό και τη Μοίρα και κάνουν θυσίες για να τους ικανοποιήσουν. Θυσιάζουν τον χρόνο τους ελπίζοντας» Από τη θέση της αφήγησης η μαϊμού είναι ένα πλάσμα ιδιαίτερης κληρονομιάς, που φέρει σύμβολα τα οποία οι άνθρωποι δεν φαίνεται να μπορούν να ερμηνεύσουν, μόνο να κακοποιήσουν. Αυτή είναι η… Continue reading
«Αυτό πάντως το τραγούδι είναι λάγνο, αρχαϊκό, σαγηνευτικό και ακούγεται σαν να ναι μιξαρισμένο με το εκτυφλωτικό φως του καλοκαιριού που έρχεται από το πουθενά και σκάει στο πρόσωπό σου» Ξεκίνησε ως Ferris Bueller’s Day Off, έγινε λίγο φύλακας της σίκαλης, λίγο less than zero και κατέληξε σε τελευταίο καλοκαίρι στη Ρώμη. Μια τρυφερή καλοκαιρινή… Continue reading
Εγώ τον Έρωτα είναι που ερωτεύθηκα Εσύ ήσουν που μπήκες ανάμεσά μας («Παρεξήγηση») Φέτος, ευτυχώς, είναι ένα καλοκαίρι ποίησης. Δεν το επέλεξα, απλά τυχαίνει και φτάνει στα χέρια μου και τυχαίνει να την κουβαλάω δίπλα – δίπλα στη λογοτεχνία και νομίζω εξαιτίας αυτής της παρέας, κάπου συγχώρεσα και τα δικά μου ποιήματα -τα οποία μάλλον… Continue reading
Θεές, μάγισσες, μυθικά πλάσματα και βασίλισσες, όλες γονατιστές μπροστά στον μεγάλο, πολυμήχανο Οδυσσέα. Η Oliva γράφει στον επίλογο για την αγάπη της για την Οδύσσεια με τρόπο συγκινητικό. Πράγματι: Ξέρει τόσες λεπτομέρειες και φαίνεται πως τις γνωρίζει διεξοδικά μιας και δεν τις απαριθμεί απλά, αλλά τις κάνει μέρος του βιβλίου της. Όμως, εσφαλμένα πίστεψα πως… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
