«Κάθε χρόνο γίνομαι όλο και λιγότερο άνθρωπος/όλο και περισσότερο βελανιδιά» Ένα βράδυ, πριν κάποιο καιρό διάβασα τυχαία ένα ποίημα αυτής της συλλογής – δεν θυμάμαι ποιο. Διάβασα και λίγα λόγια για την ποιήτρια. Σκέφτηκα πως κάποτε θα την πάρω τη συλλογή, να τη διαβάσω σωστά. Το επόμενο βράδυ, ήταν εκείνο το βιβλιοϊβέντ που μας έκαναν… Continue reading
«Τώρα πια το σπίτι της έχει γίνει παρκοκρέβατο· το κρεβάτι όπου πλάγιαζε με τον άντρα της, ο καναπές με το βελουτέ ύφασμα, η μπρεζέρα με την μαξιλάρα που είχε κεντήσει για την προίκα της κόρης της φτιάχνουν μια μαλακή και ασφαλή φυλακή, για να ξαποστάσει η ίδια, να καθίζει τους επισκέπτες της, να μιλάει με… Continue reading
Μια σκέψη με ακολουθεί σαν φορτωμένο σύννεφο εδώ και λίγες ώρες, αφού ολοκλήρωσα τον Αγνό εραστή του Ντέιβιντ Πλαντ: Αυτό το έργο, δεν είναι τα ημερολόγια του Ντέιβιντ κατά την περίοδο του θανάτου του Νίκου. Λέει πως δεν αντέχει να τα διαβάσει ή ακουμπήσει, οπότε ο Αγνός Εραστής είναι μια νηφάλια τοποθέτηση της επόμενης περιόδου·… Continue reading
Τα επτά διηγήματα της Νατάσας Σίδερη έφτασαν σε εμένα χρόνια αφού γράφτηκαν, στην προσπάθεια μου να διευρύνω τα αναγνώσματά μου από Ελληνίδες συγγραφείς και χαίρομαι που προσανατολίστηκα και ξεκίνησα αυτό το ταξίδι από αυτά. Η εμμονή αυτής της χώρας να δίνει διηγήματα – σφηνάκια δεν μου έχει κάτσει καλά, διότι όπως και να το κάνουμε… Continue reading
Η κεντρική ιδέα είναι απλή: Η οδός Αέρηδων με το παραμυθένιο όνομα, ενώ είναι ιδιαίτερη μιας και φυλάει όλα αυτά τα μυστικά, δεν διαφέρει από μια άλλη, οποιαδήποτε οδό. Εκεί εντοπίζεται και ο κατευνασμός της ψυχής: ένας ξενιτεμένος μεγαλύτερος άντρας στον δρόμο, θα μπορούσε να είναι κάποιος Καβάφης με το ασήκωτο βάρος του νόστου ενός… Continue reading
Τρικυμία εν κρανίω είμαι για το Δεύτερο σπίτι της Cusk. Σκεφτόμουν πως οι λογοτεχνικοί έρωτες δεν απέχουν και πολύ από τους άλλους. Με σημάδεψε περισσότερο απ’ όσο είχα καταλάβει η Illouz με την Ψυχρή Τρυφερότητα και συγκεκριμένα με τις λέξεις «ξαφνικά και βάναυσα». Για τα τυπικά: Η Μ., μια νεαρή, παντρεμένη και δυστυχισμένη γυναίκα, είναι… Continue reading
(έκατσε ωραία και η ημέρα) Ariane Chavasse : I’m too thin! And my ears stick out, and my teeth are crooked and my neck’s much too long.Frank Flannagan : Maybe so, but I love the way it all hangs together.[they kiss] «Η εμπειρία του le coup foudre (κεραυνοβόλου έρωτα) περιέχει ορισμένα επαναλαμβανόμενα χαρακτηριστικά, όπως ότι… Continue reading
“Θα σε παρακινήσω, ακόμη και θα σε αναγκάσω, να μεσουρανήσεις, να πετάξεις, να δοκιμάσεις ισόποση χαρά με την πίκρα που συνέλεξες τόσα χρόνια. Σαν μια τσίγκινη, χτυπημένη σε χίλιες μεριές, λεκάνη γεμάτη βρομόνερα σε κατάντησα. Σκύβοντας να δεις το είδωλό σου, όσο φαίνεται πιο αλλοιωμένο, πιο πειστικό.” Από τις αρχές του προηγούμενου μήνα συγκατοικώ με… Continue reading
«Τα σκουλαρίκια ήταν το πάθος της. Η γιαγιά έλεγε ότι τα αυτιά της θείας δεν ακούν κανέναν, τα’ χει μόνο για να κρεμάει σκουλαρίκια» Μαζί με τη θεία. Η Χαρά Ρόμβη γράφει για την λαϊκή Ελλάδα των 80ς και τα 90ς. Ενώ αυτά δεν είναι το αγαπημένο μου φλιτζάνι τσαγιού, πρέπει να γίνει η παραδοχή… Continue reading
Η γνωριμία με τον Γκρέγκορι Πιερρό ήρθε μέσα από τον Αποικιοκράτη Χίπστερ, μια ενδιαφέρουσα, κοινωνική έρευνα δοκιμιακού τύπου, που ως εμπειρία μου ανέβασε το white guilt σε καινούρια ύψη. Σε κάποια σημεία υπήρξε αποκαλυπτικός και πάντα με χιούμορ, βέβαια, θυμίζει περισσότερο ομιλία, αλλά κάποιος ελαφρά εξοικειωμένος με το περιεχόμενο μπορεί να καταλάβει τι εννοεί ο… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
