«Ενώ η ευτυχία για τους ανθρώπους είναι μια τεχνητή κατάσταση, για τις γάτες είναι η φυσική τους κατάσταση. Εάν και εφόσον δεν έχουν εγκλωβιστεί σε περιβάλλοντα που τους είναι αφύσικα, οι γάτες δεν πλήττουν ποτέ. Η πλήξη είναι ο φόβος πως θα μείνει κανείς μόνος με τον εαυτό του. Οι γάτες χαίρονται να είναι ο εαυτός τους, ενώ οι άνθρωποι προσπαθούν να είναι ευτυχισμένοι δραπετεύοντας από τον εαυτό τους».
Το να διαβάζω αρνητικά σχόλια για αυτό το πανέμορφο βιβλίο είναι σαν να κάνω αναγκαστική παρέα με κάποιον σκυλάνθρωπο (δεν φταίνε οι υπέροχοι σκύλοι φυσικά), εχθρό των γατιών και φυσικά εχθρό της ελευθερίας (και της αγάπης). Κλασική περίπτωση βλάβης όταν (εντελώς τυχαία άντρες) επιμένουν στο αφήγημα της μίζερης γεροντοκόρης που γεμίζει το κενό της παρέας με γάτες (παινεύουν τον εαυτό τους όταν νομίζουν πως μπορούν να είναι ισάξια συντροφιά με αυτή μιας γάτας) και κρύβονται πίσω από σύντομα αρνητικά σχόλια, μέχρι να ψαρέψεις από μέσα τους το «δεν μου αρέσουν γιατί δεν με αγαπάνε με ανιδιοτέλεια». Τέλειο; Άρα συμφωνούν, αγαπάνε μόνο μέσα από σχέσεις εξουσίας. Αγαπάνε μόνο έναν δούλο.
Δεν θα μπω σε βάθος ανάπτυξης τού γιατί λάτρεψα το ανάγνωσμα, αλλά θα τα πω συντόμως για να σας παρακινήσω να πάτε να το αγοράσετε (μάλιστα είναι διαθέσιμο και στο Athens Cat Café). Είναι ιδανικό δώρο για γατόφιλοσοφοφίλους που ίσως έχετε (και σας παρακινώ να μας συστήσετε).
Ο κολλητός, John Gray, μου θύμισε την ασφάλεια που δημιουργεί και ο James Wood όταν αναλύει τη λογοτεχνία. Έδωσε την αφρόκρεμα του φιλοσοφικού συμπεράσματος καλύπτοντας κάθε πεδίο που μπορώ να φανταστώ: ιστορία, φιλοσοφία, ευτυχία, ηθική, αγάπη, χρόνος, θάνατος, ψυχή και φυσικά το ίδιο το νόημα της ζωής. Ο Gray ξεκινάει από την αρχή κάτι που μου θύμισε την κτηνίατρο να μου απαντάει με ηρεμία όταν είχα αναφέρει τα προβλήματα συμπεριφοράς που είχε παλιά ο Όλιβερ: Οι γάτες δεν έχουν εξημερωθεί.
Μάλιστα, είναι ένα ημιάγριο πλάσμα στην πόλη. Ο Gray συνεχίζει πως οι γάτες μάς έχουν εξημερώσει και μας απολαμβάνουν στον βαθμό που είναι εφικτό. Όταν, ας πούμε, δεν τις συσχετίζει κανείς με τον Διάβολο και δεν τις καίνε μέσα σε σακιά. Ο Gray θα ενώσει με έναν συμπεριληπτικό και έξυπνο τρόπο τους γατοφιλοσόφους γύρω από την έννοια της θρησκείας, της ψυχής, της επιστήμης και αυτή τη σχέση ανάμεσα σε άνθρωπο και γάτα.
Πολλοί σχολίασαν πως έχει νότες βιβλίου αυτοβοήθειας και πως ο συγγραφέας μάς παρακινεί να μάθουμε μερικά πράγματα από τη γατήσια ψυχή και φύση. Νομίζω δεν εννοεί αυτό ο Gray, παρά, ειρωνεύεται τα δικά μας στενά όρια και θαυμάζει την γατοπαρέα του, ξέροντας πως έχουν κάτι που δεν έχουμε και πως δεν μπορούμε να το κλέψουμε, παρά το ότι σαν είδος μας αρέσει να απογυμνώνουμε και να σκοτώνουμε ολόκληρο τον πλανήτη.
Προς το τέλος, το βιβλίο λειτούργησε για εμένα σα σεντούκι θησαυρού με όλη την έξυπνη διακειμενικότητά του, δίνοντας λογοτεχνικά αποσπάσματα γατόφιλων συγγραφέων, κάποια αυτοβιογραφικά, κάποια μυθοπλασία από το έργο τους, φέρνοντας τον αναγνώστη κοντά στα ανθρώπινα είδωλά του, αποκαλύπτοντας την ευάλωτη πλευρά των συγγραφέων, κάνοντας την παραδοχή πως η λογοτεχνία είναι πράγματι το καθρέφτισμα της ζωής μας και όχι μια ακαδημαϊκή μπούρδα για λίγους.
Leave a Reply