Ανάμεσα στα ποιήματα και στις σημειώσεις του Μάλτε Λάουριντς Μπρίγκε, ο Ρίλκε ενώνει κάπως διστακτικά τα πρώιμα έργα του, μικρά κεντήματα, δύο – τρεις σελίδες το καθένα. Αυτά μου θύμισαν ασκήσεις του μυαλού του, σαν να κοιτάω το σημειωματάριο του Λεονάρντο Ντα Βίντσι να μελετάει τη γεωμετρία και τα μαθηματικά της φυσικής ανθρώπινης μορφής.Όλες οι ιστορίες έχουν ενδιαφέρον και δεν απαιτούν δεσμεύσεις, τελειώνουν πριν καν αρχίσουν. Με καθήλωσε παραπάνω απ’… Continue reading
«Ο καιρός των ονείρων, δυστυχώς, πέρασε πια για εμένα. Τι θέλατε να γίνει!» Οι πρώτες σελίδες με πετούσαν μακριά· σκέφτηκα πως ανέπτυξα κάποια αλλεργία στις αναλύσεις των Γάλλων, αλλά κάπου στη σελίδα εβδομήντα, αυτή η παγωμένη καρδιά ξεκίνησε να χτυπάει μέσα από το λογοτεχνικό στηθοσκόπιο του Μπαλζάκ. Μα το κλαδευτήρι του πατέρα μου! Η Ευγενία, μια νεαρή της γαλλικής επαρχίας, μεγαλώνει ταπεινά, όλο στερήσεις μαζί με τη μητέρα και την… Continue reading
Ένα πρωινό από τα πρωινά που πέρασαν, χασομερούσα στο κρεβάτι. Υποφέρω με τη ζέστη και υποφέρω και με τις δουλειές που απαιτούν να αντιμετωπίσεις τη ζέστη για να τις φτάσεις, οπότε καθυστερούσα σε εκείνο το σκιερό δωμάτιο. Πήρα στα χέρια το Έλληνες πεδινοί κακολόγοι του χιονιού & Τα σκαλαθύρματα του Παύλου Σιδέρη του Πέτρου Δερβάκου, χωρίς να σκοπεύω να διαβάσω πάνω από μια σελίδα και -ενώ δεν είμαι παιδί της… Continue reading
«Όσο όμορφη ήταν η μέχρι εκεί πορεία του άλλο τόσο θα είναι και η επόμενη, χωρίς τεχνητή μαγεία, χωρίς εφευρεμένη ποίηση, άγνωστη στη μακαριότητα, άγνωστη στην ευσπλαχνία, ξένη στην τιμιότητα, ξένη στη δικαιοσύνη, ξένη σε καθετί ξένο, στην ανόθευτη ζωή του σπασμού, τη δολοφονική και ζωοδότρα έκκριση που καθιστά τον θάνατο προϋπόθεση της ζωής και τη ζωή επακόλουθο του θανάτου, τον θάνατο γέφυρα της ζωής και τη ζωή κλειδί του… Continue reading
«Είσαι όμως η μικρότερη αδερφήτι μιλάς συνέχεια για τη Ρώμηκαι για το Παρίσικαι δεν φεύγειςσε θυμάμαι μόνο ξαπλωμένη στο κρεβάτιτρώγοντας ό,τι είχε μαγειρέψει η Άνναδιαβάζοντας εφημερίδακαι πάντα απογοητευμένη όσον αφορά τον έρωτα» «Μετά τον θάνατο της μητέραςεσύ μιλάς με τον ίδιο τρόπο που μιλούσεπάνταακόμα και σήμεραεσύ συνήθισες το περπάτημά τηςκαι τραβολογάς τα μαλλιά σουακριβώς όπως η μητέρακι εσύ λες πάντα με τον ίδιο τρόπο το δείπνοκαι ύστερα κάθεσαι και σωπαίνεις… Continue reading
«Όποιος έχει βρει τον εαυτό του, δεν μπορεί να χάσει τίποτα στον κόσμο αυτόν». Στην αρχή της αναγνωστικής μου ζωής διάβασα το τελευταίο έργο του Τσβάιχ και με συνοπτικές διαδικασίες κατάλαβα πως μοιάζει το αγνό, πολύπλοκο διανοητικό ταλέντο της λογοτεχνίας. Πάντα όταν δέχομαι την αμήχανη πρόσκληση του να επιλέξω αγαπημένους συγγραφείς τον προσθέτω, γιατί θυμάμαι πολύ καθαρά πόσο περήφανη υπήρξα τότε για την ανακάλυψή μου. Ο Τσβάιχ είναι αδύνατο να… Continue reading
«Δεν βρήκε πουθενά ούτε ίχνος της Βίβλου τους. Το γεγονός ότι ο Κύριος δεν μπόρεσε να προστατέψει ούτε καν το βιβλίο που περιείχε το Λόγο του, αποτελούσε για τον Γκρέινιερ απόδειξη ότι από εδώ είχε περάσει μια φωτιά πιο ισχυρή κι απ’ τον Θεό τον ίδιο». Διάβασα επί δύο τα Όνειρα Τραίνων, μάλλον γιατί ήμουν αφηρημένη στην αρχή, σαν ευγενική υπενθύμιση του Ferris Bueller, πως η ζωή κυλά πολύ γρήγορα… Continue reading
”Τι εννοούσε λοιπόν ο Φλωμπέρ ως ύφος, ως μουσική της πρότασης; Ένα παράδειγμα από την Κυρία Μποβαρύ – Ο Σαρλ είναι ηλίθια περήφανος που άφησε έγκυο την Έμμα: «L’idée d’avoir engendré le délectait». Τόσο πυκνό, τόσο ακριβές, τόσο ρυθμικό. Κατά λέξη σημαίνει: «Η ιδέα ότι είχε γονιμοποιήσει τον καταευχαριστούσε». Ο Τζέφρυ Γουόλ, στη μετάφραση του Penguin, το αποδίδει ως εξής: «The thought of having impregnated her was delectable to him».… Continue reading
-Ας αρραβωνιαστούμε λοιπόν, αν θεωρείτε ότι θα ήταν ωφέλιμο.– Θα φορέσετε όμως καινούρια γραβάτα;– Βεβαίως. Δεν ξεχνάω ποτέ τα σημαντικά. Και θα αγοράσω και ένα μπαστούνι. Θα είμαι καθώς πρέπει. Θα με γνωρίσετε στις φίλες σας.– Αρκεί να μη βρέχει όλο το καλοκαίρι!– Όσο περιμένουμε, καλό θα ήταν, πιστέψτε με, να αλλάξουμε αποβάθρα. Εξάλλου θα παγώσουν τα πόδια σας. Τι διασκεδαστικό, χαριτωμένο, ευφάνταστο διήγημα! Γεμάτο γλυκούς γαλλισμούς, άτολμα, αχρείαστα αποφθέγματα,… Continue reading
Υπάρχει ένας κοινός Θεός, τον οποίο όλοι μοιραζόμαστε. Η Γη. Είναι ένας Θεός άλλοτε μεγαλόψυχος και άλλοτε θυμωμένος, πλημμυρισμένος, ξερός, γόνιμος, άγονος. Το Ο Κιμπογκό ανέβηκε στον ουρανό είναι ένα παραμύθι που εμείς ρίχνουμε πάνω του τα δυτικά μας μάτια και μετά από λίγο μας καταπίνει η ξηρασία που μοιάζει να μην τελειώνει, μαζί και με τη μεγάλη πείνα. Ξαφνικά φαίνονται αναγκαίες οι προσευχές στους Θεούς και τα είδωλα του… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
