«Όσο όμορφη ήταν η μέχρι εκεί πορεία του άλλο τόσο θα είναι και η επόμενη, χωρίς τεχνητή μαγεία, χωρίς εφευρεμένη ποίηση, άγνωστη στη μακαριότητα, άγνωστη στην ευσπλαχνία, ξένη στην τιμιότητα, ξένη στη δικαιοσύνη, ξένη σε καθετί ξένο, στην ανόθευτη ζωή του σπασμού, τη δολοφονική και ζωοδότρα έκκριση που καθιστά τον θάνατο προϋπόθεση της ζωής και τη ζωή επακόλουθο του θανάτου, τον θάνατο γέφυρα της ζωής και τη ζωή κλειδί του θανάτου, τον θάνατο αυγό της ζωής και τη ζωή ένα πουλί που σπάει το τσόφλι για ν’ ακολουθήσει τα μισοφέγγαρα της νεκρογέννητης περιστροφής»
Σίγουρα είναι ένα βιβλίο φτιαγμένο από αίμα, σπέρμα και δάκρυα.
Σε έναν μητριαρχικό κόσμο, η μεγάλη κοσμογονική μήτρα φαίνεται να είναι συνδεδεμένη με τη βουή του σύμπαντος, απειλούμενη από αφανισμό, καλώντας τη γονιμότητα της ζωής να εκπληρώσει το βιολογικό της όραμα, ή μάλλον καθήκον.
σεισμόν τε τῆς γῆς καὶ σπασμὸν ἅμα γενέσθαι τῆς θαλάσσης
Εάν υπήρχε μια αρχή, θα ήταν το τέλος του Αρώματος, Η ιστορία ενός δολοφόνου. Ο εφιάλτης ουτοπία, προχωράει χωρίς τελείες. Θα θυμόμουν τον χαώδη μονόλογο του Μάρκου Κόνγουεϊ, αλλά εκτός από τα σημεία δεν θα τα ένωνε τίποτα άλλο – μόνο η επιμονή – εάν και στην περίπτωση αυτή είναι καθαρό πείσμα και υποταγή στην απυθαρχοία.
Οι ηγέτιδες που εξουσιάζουν δημιουργούν μια γκροτέσκ υγρή φυλακή για τους καρπερούς, για τους ισάριθμους και τους ζωντανούς. Οι άλλοι δεν θα ακολουθήσουν.
Οι ηγέτιδες αφαιρούν τους άχρηστους από το βιβλικό αυγό που δοξάζεται ως νέα τάξη αναπνοής, ως νέα ή ύστερη Κιβωτός του Νώε, ως κλειστοφοβικός, οργιακός χώρος. Όσοι μένουν δεν έχουν όνομα· είναι τα έντομα στη κυψέλη, εντός του φάσματος της σεξουαλικής συμπεριφοράς, δουλοπρεπείς στα γεννητικά τους όργανα, συνουσιαζόμενοι μέχρι ο αναγνώστης να ανακαθίσει στο κάθισμά του ή να κοιτάξει αλλού από κάποια αίσθηση αμηχανίας.
Το άπληστο ερωτικό σχήμα, σαν έργο του William Etty με αγγέλους και δαίμονες, δεν φαίνεται να ησυχάζει, παρά το μίγμα εκκρίσεων· η ερωτική δεξαμενή δεν φαίνεται να αδειάζει και ο ανώτερος αντίπαλος – ο θάνατος – παραμένει πιο κυριαρχικός από τη λιβιδική κόλαση στην οποία μας έριξε ο συγγραφέας.
Υπάρχουν μερικά διαλείμματα στο γλωσσικό μέσο με κάποιες τρυφερές περιγραφές της πλάσης οι οποίες είναι μονάχα ο πάγος πάνω στη φλεγόμενη σάρκα.
Η έννοια του χρόνου παραμένει – εαν και θολωμένη – προκαλώντας τον αναγνώστη στη βία της ενόρμησης για ζωή, δοκιμάζοντας τα όρια του μέσου και του ιδίου κατά την νευρωτική επανάληψη της λέξης σπασμός, όπου ο αναγνώστης είτε θα αναγνωρίσει το ποιητικό, ρυθμικό κάλεσμα του τελετουργικού ως ψαλτική δύναμη και σάρωση νέων μουσικών οδών, ως οργασμική κορύφωση με φριχτές καθυστερήσεις του γαμικού αθλήματος του Σαντ, είτε ως παραλήρημα και παραμόρφωση του αφηγηματικού οίστρου, όλο ασφυξία και εξάντληση των πνευμόνων.
Leave a Reply