Ανάμεσα στα ποιήματα και στις σημειώσεις του Μάλτε Λάουριντς Μπρίγκε, ο Ρίλκε ενώνει κάπως διστακτικά τα πρώιμα έργα του, μικρά κεντήματα, δύο – τρεις σελίδες το καθένα.
Αυτά μου θύμισαν ασκήσεις του μυαλού του, σαν να κοιτάω το σημειωματάριο του Λεονάρντο Ντα Βίντσι να μελετάει τη γεωμετρία και τα μαθηματικά της φυσικής ανθρώπινης μορφής.
Όλες οι ιστορίες έχουν ενδιαφέρον και δεν απαιτούν δεσμεύσεις, τελειώνουν πριν καν αρχίσουν. Με καθήλωσε παραπάνω απ’ όλες η Μοδίστρα – σχεδόν ανυπομονώ να περάσουν τα χρόνια και λέω σε όποιον κάθεται δίπλα μου: «ποια ήταν αυτή η παλιά ταινία με αυτή τη μοδίστρα;». Το παθαίνω συνέχεια με ιστορίες μικρής φόρμας που έχουν τόσο σπαραχτικούς χαρακτήρες, τόσο μυστήριο άρωμα και τόσο σκοτεινές, φευγαλέες εικόνες.
Ο Ρίλκε βουτάει λίγο, πριν φτάσει στο αβυσσαλέο βάθος του, γράφοντας αυτά τα παράξενα παραμύθια που δεν φαίνονται καθόλου απίθανα, εάν ζήσεις λίγο παραπάνω. Στο μέλλον θα γίνει πιο ντελικάτος με τον θάνατο, θα τον καθυστερήσει παραπάνω, ενώ σε αυτή τη συλλογή, δρα σαν εκστασιασμένος έφηβος γύρω από τον όλο ζόφο, την ποίηση και το πόσο αργά φτάνουν οι ανθρώπινες φιλοδοξίες, σε αντίθεση με την καλπάζουσα θνητότητα.
Σκεφτόμουν – τι είδους χάρισμα πρέπει να έχει κανείς, για να σε κάνει να συναισθανθείς τα άρθρα του λόγου;
Leave a Reply