Η Liliana Colanzi ενώνει έξι ιστορίες μικρής φόρμας, ανάμεσα στον τρόμο, την επιστημονική φαντασία και την πραγματικότητα. Δημιουργεί διαφορετικούς τρόπους και χρόνους αφήγησης, διατηρεί την αινιγματική της διάθεση και τις συνδέει με τρόπο που ο αναγνώστης πείθεται πως πράγματι έχουν πολλά κοινά, πράγματι οι ιστορίες αυτές αφορούν το ίδιο αδελφικό σύμπαν. Το Σπήλαιο, μάλλον η αγαπημένη μου, αφορά τις περιβαντολλογικές τιμωρίες που έρχονται αργά για κάποιους και καλπάζοντας για άλλους,… Continue reading
«Μιας και βρεθήκατε εδώ, συνέχισε ο άντρας, μιας και είστε τώρα μαζί μας, είναι ευκαιρία να διαπιστώσετε κι εσείς πως, όταν αρνείται κανείς τον έρωτα για να σώσει το πετσί του, δεν απομένει χωρίς δώρο, κάποιο αντάλλαγμα κερδίζει, έστω και προς το τέλος του χρόνου, ναι, κάτι τελικά παίρνει πίσω […]». Σε αυτή τη συλλογή διηγημάτων ο Τανούδης γίνεται πιο λογοτεχνικός και γήινος από τους Βαρβάρους του, υφαίνοντας ένα συνολικά… Continue reading
«Και τώρα τί θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους;» Μετά την Καταστροφή σχηματίζεται μια θολή, αβέβαιη κοινωνία, μια Μητρίδα, η οποία αποκαλύπτεται αργά στον αναγνώστη, ο οποίος μαζεύει στοιχεία που θα τον προσανατολίσουν στο οικοδομημα από αλληγορίες και σύμβολα που περιφέρονται τριγύρω και καταλήγουν εντός. Την ίδια στιγμή, μια ένταση δονείται στα βήματα του αφηγητή, μια αθόρυβη νευρική ταχυκαρδία, σαν κακός οιωνός. Ο πρωταγωνιστής κουβαλάει το Μάτι του αφηγητή που παρατηρεί τα… Continue reading
Γ.Φ. 1846: «Οκτώ ημέρες έχουν περάσει από την όμορφη βόλτα μας στο δάσος της Βουλώνης. Τι άβυσσος από εκείνη την ημέρα! Αυτές οι θαυμάσιες ώρες, που πιθανόν για τους άλλους να κύλησαν σαν τις προηγούμενες και τις επόμενες, για μας ωστόσο ήταν μια λαμπερή στιγμή που η αντανάκλαση της θα φωτίζει πάντα την καρδιά μας. Αν ήμουν πλούσιος θα αγόραζα εκείνη την άμαξα, θα την έβαζα στην αποθήκη μου και… Continue reading
«Α! Ορίστε, λοιπόν, κάντε το! Τι έχω να κάνω άραγε σ’ αυτόν τον κόσμο; Οι άλλοι πασχίζουν για πλούτη, δόξα, εξουσία! Εγώ δεν έχω επάγγελμα, εσείς είστε η αποκλειστική μου ασχολία, όλη μου η περιουσία, ο σκοπός, το κέντρο της ύπαρξής μου, των σκέψεών μου. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσάς, όπως δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τον αέρα του ουρανού! Δεν νιώθετε τη λαχτάρα της ψυχής μου να ανεβαίνει… Continue reading
Το μυστήριο της ελληνικής λογοτεχνίας παραμένει. Είναι λες και μιλάτε όλοι σας μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνω – και προσπάθησα – δεν είναι πως δεν προσπάθησα. Εγώ Βαβέλ – εσείς ελιά, λάδι, ‘πάμε βόλτα’, Ελύτης, καπέλα στα κεφαλιά, όλη μέρα κάτω από τον ήλιο μέχρι να θυμίζετε κοτόπουλο πανέ, στιχάκια από παλιές διαφημίσεις, αρχαία σίριαλ στο Μέγκα και τα κοινά που έχει το ένα σόι με το άλλο.Μάλιστα κάθε χρόνο… Continue reading
«Δεν έχεις έλεος.. Ίσως έχεις δίκιο. Όμως εγώ είμαι στη φυλακή, εσύ είσαι μακριά, εγώ είμαι μακριά από όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Μην ενοχλείσαι από το χαρακτήρα μου και μη φαντάζεσαι ότι θα κλαψουρίζω συνέχεια στα γράμματά μου. Αν σε πειράζουν αυτά που λέω, είμαι βέβαιος πως όταν θα έρθει στη σκέψη σου η εικόνα αυτού του μεγαλόσωμου αναμαλλιασμένου άντρα που τώρα πια είναι και σχεδόν κουτσός, με τα… Continue reading
«Είχε αποκτήσει τη συνήθεια να πηγαίνει με τα πόδια στο γραφείο του μετά το φαγητό, πιο πολύ για καθημερινή εξάσκηση. Προτιμούσε όμως να κάνει μεγαλύτερη διαδρομή, παρά να περνά κάτω από το σπίτι της οδού Βαλαντιέ. Γιατί αν έβλεπε ποτέ κάποιον πίσω από ένα παράθυρο ή στο μπαλκόνι του σπιτιού, που άλλοτε άνηκε στην αδερφή του, θα του προκαλούσε εκνευρισμό και κάτι σαν ενοχή». Μέσα από τη διλογία του Κάρλο… Continue reading
Η Μοράντε παραδίδει μαθήματα γοητείας. Η μυστικιστική, σχεδόν ανατριχιαστική αφήγηση της είναι ένα σπάνιο λογοτεχνικό ταλέντο, το οποίο βγάζει εκτός ανταγωνισμού το επιτηδευμένο λεξιλόγιο, τον ασπρόμαυρο μινιμαλισμό και άλλες ακαδημαϊκές τεχνικές που μπροστά της φαντάζουν ανιαρές. Η συγγραφέας επιβάλλεται με μαθήματα ιταλικής κομψότητας του 20ου αιώνα και ντρέπομαι που την ανακάλυψα από σπόντα ενώ ψαχούλευα το συγγραφικό έργο του συζύγου της. Η Μοράντε γράφει δώδεκα ιστορίες οι οποίες δουλεύουν χώρια… Continue reading
«Ένιωθα πως βρισκόμουν στα όρια μου, για να’ μαι ειλικρινής, και για να αποφύγω τα μπαρ, πήρα κατευθείαν τον δρόμο για το σπίτι. Μόλις μπήκα μέσα, άνοιξα το ραδιόφωνο, άδειασα την πολυθρόνα, την έσπρωξα δίπλα στο λαμπατέρ, ύστερα έβαλα ένα μαξιλάρι για να καλύψω το βαθούλωμα της, ακούμπησα δίπλα μου τα τσιγάρα και άνοιξα ένα βιβλίο προσπαθώντας να αφεθώ σ’ εκείνη τη δελεαστική εσωτερική φωνή με την οποία διαβάζουμε. Διαφορετική… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
