«Ξαφνικά μέσα στο δωμάτιο ξεπήδησε ένα πελώριο μαύρο πουλί. Χτυπιόταν, έπεφτε πάνω στους τοίχους, αναποδογύριζε με τα φτερά του τα έπιπλα, τα αντικείμενα, λαβωνόταν.. Όχι πουλί, νυχτερίδα!» Κάποιοι από εσάς θα ξέρετε τη λογοτεχνική μανία να πηδάς σαν τον κούνελο της Αλίκης από το ένα συγγραφικό δαιμόνιο στο άλλο. Εδώ τα πράγματα εξελίχθηκαν ως εξής:… Continue reading
«…κανένας δεν μαθαίνει στα σκυλιά να κουνάνε την ουρά τους ούτε και στους ανθρώπους να πεινάνε – με το που γεννιόμαστε ξέρουμε. Έτσι όπως κανείς δεν θα της μάθαινε μια μέρα να πεθάνει: στα σίγουρα θα πέθαινε μια μέρα σαν να είχε αποστηθίσει από πριν νεράκι το ρόλο του αστεριού. Για την ώρα του θανάτου… Continue reading
Το πήρα στο πρωτότυπο κείμενο κάπου το μακρινό 2018, όταν η Μπεκ μπαίνει για πρώτη φορά στο βιβλιοπωλείο του Τζο και ο Τζο της το προτείνει (You). Ναι, η περιέργειά μου γύρω από το τι διαβάζουν οι άλλοι ήταν και είναι σε αυτά τα επίπεδα. Ακριβώς μετά έμαθα πως η συγγραφέας είναι γιαγιά της Courtney… Continue reading
Η επίσκεψη του Φρόιντ στην Αθήνα του πυροδότησε μια διεργασία, η οποία λειτούργησε αναλυτικά μέσα στα χρόνια και όταν ήταν έτοιμος, την κατέγραψε στην επιστολή προς τον Ρολλάν, μαζί με τις ερμηνείες που έδωσε ο ίδιος στην ενδοσκόπησή του. «η ανάμνηση αυτού του βιώματος πάνω στην Ακρόπολη επανέρχεται πολύ συχνά και με στοιχειώνει από τότε… Continue reading
Στις 16 Νοεμβρίου στο θέατρο Στοά, έγινε η παρουσίαση του πρώτου τόμου της τρίτομης φροντισμένης έκδοσης των Θεατρικών του Μποστ, η οποία αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2025, από τις εκδόσεις ο Μωβ Σκίουρος. Εντός του τόμου είναι η «Όμορφη πόλη», «Φαύστα», το «Ένας ειλικρινής φορολογούμενος», «Ο κουτσός», «Ο ήρωας της Κολομβίας» και το τελευταίο έργο… Continue reading
Τα αναγνωστικά ταξίδια με τον Ρολάν Μπαρτ είναι σαν ποιητικός πονοκέφαλος. Δύσκολα, αλλά αδύνατο να μην γοητεύσει με το μυαλό του, έστω και λίγο, τον αναγνώστη. «Η γλώσσα που μιλώ μέσα μου δεν είναι του καιρού μου· είναι εκτεθειμένη, από τη φύση της, στην ιδεολογική υποψία· πρέπει λοιπόν με τούτη να παλαίψω. Γράφω γιατί δεν… Continue reading
«Α! Τρελή Αβινιόν!» πόλη άγια, πόλη σατανική, ταμένη στα θαύματα και στις μαγγανείες, στην Παρθένο, στην Αφροδίτη, στους δαιμόνους, πυρπολημένη α[‘ την πυρά της μάγισσας, απ’ τις γιορτινές λαμπάδες της νύχτας.. Οι αμαρτίες των χειλιών, η νωχέλεια, οι πιο όμορφες γυναίκες, γυναίκες ερωτιάρες, αξιολάτρευτες, άντρες ερωτικοί.. Και να που ξεφυτρώνουν φτερά στο σώμα του έρωτά,… Continue reading
«Γιατί δεν γελάς;» τη ρώτησε. «Ποτέ δεν γελάς με κάτι αστείο. Μόνο όταν κάτι είναι παράξενο ή παράταιρο, και τότε σχεδόν φαίνεται να υποφέρεις». Εκείνη έσκυψε το κεφάλι της σαν να είχε δεχτεί επίπληξη. «Μακάρι να γελούσες μαζί μου, έστω μόνο για μια στιγμή. Αισθάνομαι ότι θα απελευθέρωνε κάτι μέσα σου». «Μα…» Τον κοίταξε με… Continue reading
«Ο κόμης Χογνίτσκι συνήθιζε να λέει ότι ο Κάιζερ δεν είναι παρά ένα άμυαλο γερόντιο, η κυβέρνηση μια συμμορία κατεργαρέων, το κοινοβούλιο μια συνάθροιση ευκολόπιστων και άβουλων ηλίθιων, οι κρατικές Αρχές διεφθαρμένες, δειλές και ράθυμες. Οι γερμανικής καταγωγής Αυστριακοί ήταν χορευτές του βαλς και τραγουδιστές της δεκάρας, οι Ούγγροι βρωμούσαν, οι Τσέχοι ήταν γεννημένοι λούστροι,… Continue reading
Διάλειμμα Χαράς (από ανυπεράσπιστο καημό) Απάνω που έλεγα να πάψω πια τα ερωτικά,να γράψω κάτι και για τη δυστυχία του διπλανού μου,γνώρισα εσένα κι αναστατώθηκα ολόκληρος,και παν περίπατο όλα μου τα προγράμματα […] Εάν εξαιρέσει κανείς το «και τι δεν κάνατε για να με θάψετε» και μερικές ακόμα σκόρπιες λέξεις, δεν ήξερα τίποτα άλλο δικό… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
