«Ξαφνικά μέσα στο δωμάτιο ξεπήδησε ένα πελώριο μαύρο πουλί. Χτυπιόταν, έπεφτε πάνω στους τοίχους, αναποδογύριζε με τα φτερά του τα έπιπλα, τα αντικείμενα, λαβωνόταν.. Όχι πουλί, νυχτερίδα!» Κάποιοι από εσάς θα ξέρετε τη λογοτεχνική μανία να πηδάς σαν τον κούνελο της Αλίκης από το ένα συγγραφικό δαιμόνιο στο άλλο. Εδώ τα πράγματα εξελίχθηκαν ως εξής:… Continue reading
«Α! Τρελή Αβινιόν!» πόλη άγια, πόλη σατανική, ταμένη στα θαύματα και στις μαγγανείες, στην Παρθένο, στην Αφροδίτη, στους δαιμόνους, πυρπολημένη α[‘ την πυρά της μάγισσας, απ’ τις γιορτινές λαμπάδες της νύχτας.. Οι αμαρτίες των χειλιών, η νωχέλεια, οι πιο όμορφες γυναίκες, γυναίκες ερωτιάρες, αξιολάτρευτες, άντρες ερωτικοί.. Και να που ξεφυτρώνουν φτερά στο σώμα του έρωτά,… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
