«Α! Τρελή Αβινιόν!» πόλη άγια, πόλη σατανική, ταμένη στα θαύματα και στις μαγγανείες, στην Παρθένο, στην Αφροδίτη, στους δαιμόνους, πυρπολημένη α[‘ την πυρά της μάγισσας, απ’ τις γιορτινές λαμπάδες της νύχτας.. Οι αμαρτίες των χειλιών, η νωχέλεια, οι πιο όμορφες γυναίκες, γυναίκες ερωτιάρες, αξιολάτρευτες, άντρες ερωτικοί.. Και να που ξεφυτρώνουν φτερά στο σώμα του έρωτά, είναι ο έρωτας ο ιερός, ο αιώνιος έρωτας. Σφάλουν οι πόρτες των μοναστηριών πίσω από γυναίκες που εγκαταλείουν τα εγκόσμια.. Θα τα δείτε τα μάγια της Αβινιόν!».
Μετά το Zoo: Γράμματα όχι για την αγάπη του Victor Shklovsky (εκδ. Αντίποδες) και διαβάζοντας ελάχιστες λέξεις της Τριολέ και αυτές εμποτισμένες με περιφρόνηση, ήξερα πως έπρεπε να ανακαλύψω τη δουλειά της. Αυτή η έκδοση είναι (παρα)μεταχειρισμένη και ίσως να μην ήταν λαμπρή επιλογή, κυρίως εξαιτίας της απαρχαιωμένης μετάφρασης. Σε πρώτη ευκαιρία θα πιάσω το Τριαντάφυλλα επί πιστώσει (εκδ. Gutenberg) για μια δεύτερη-πρώτη γνωριμία.
Η αφήγηση μου φάνηκε έντονη, γεμισμένη, φορτωμένη και όλο λεπτομέρειες, συχνά χωρίς να εστιάζει στη πλοκή. Ίσως ο Shklovsky ερωτεύτηκε αυτή ακριβώς την περιπλοκότητα – ποιος ξέρει.
Είναι πραγματικά ικανή να φέρει εικόνες μέσα από μια απλή ιστορία χωρίς πολλές στροφές. Στο κέντρο της αφήγησης με ιστορική σημασία, είναι η της Juliette Noël, μια αδέσμευτη εντυπωσιακή δακτυλογράφος που εντάσσεται ως αγωνίστρια της αντίστασης στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στη Γαλλία. Φυσικά υπάρχει και ένας τραγικός έρωτας.
Εάν η παρούσα ιστορία βγει σε κάποια πιο προσεγμένη μετάφραση ίσως λυθούν πολλές από τις απορίες που δημιουργήθηκαν εδώ, μιας και πολλά σημεία παραμένουν χωμένα στην ομίχλη μέχρι τέλους.
Leave a Reply