Η επίσκεψη του Φρόιντ στην Αθήνα του πυροδότησε μια διεργασία, η οποία λειτούργησε αναλυτικά μέσα στα χρόνια και όταν ήταν έτοιμος, την κατέγραψε στην επιστολή προς τον Ρολλάν, μαζί με τις ερμηνείες που έδωσε ο ίδιος στην ενδοσκόπησή του.
«η ανάμνηση αυτού του βιώματος πάνω στην Ακρόπολη επανέρχεται πολύ συχνά και με στοιχειώνει από τότε που γέρασα»
Το 1904, όταν παραθέριζε με τον αδερφό του, Αλέξανδρο, στη Μεσόγειο, είχαν σχεδιάσει να περιοριστούν σε ακτές της Ιταλίας και στην Κέρκυρα. Όταν τους παρουσιάστηκε η ευκαιρία να δουν από κοντά την Ακρόπολη, ενώ το επιθυμούσαν πολύ, η διάθεσή τους χάλασε αμέσως.
Οι Βιεννέζοι αδερφοί δεν μίλησαν τότε για αυτό και ενώ παρίσταναν πως οι δυσκολίες υπερνικούν τις απρόβλεπτες θετικές συνθήκες, κατέληξαν πράγματι μπροστά από τον αρχαίο ναό. Καθώς το διάβαζα σημείωσα τις παρακάτω εκφράσεις: Δυσπιστία, Αναμφισβήτητο γεγονός, Αίσθημα αιδούς, Διαστρεβλωμένη μορφή, Κάτι το απίστευτο, κάτι μη πραγματικό, Ή αυτός ή η Ακρόπολη εντός του πραγματικού (όπως όρισε η παιδική ηλικία), προστασία από το αίσθημα αποξένωσης.
Στις επιστολές του αναφέρει ότι το πρώτο συναίσθημα ήταν αυτό του deja-vu. Πράγματι, είχε δει στο παρελθόν μια ρέπλικα, που είχε παραγγείλει ο Ναπολέοντας στη Βιέννη. Αργότερα ο Φρόιντ έγραψε πως η θέα από την πραγματική Ακρόπολη ήταν «herrlich» («υπέροχη») και πως ξεπερνάει ό,τι έχουμε φανταστεί.
Η διαταραχή της μνήμης (ή αλλιώς αποπραγματοποίηση, ως άμυνα), συνοψίζεται σε αυτή τη φράση του: «Με τα στοιχεία των αισθήσεών μου, τώρα στέκομαι στην Ακρόπολη, μόνο που δεν το πιστεύω». Δηλαδή, στον (πρώιμο) κόσμο του Φρόιντ, υπάρχει είτε η Ακρόπολη, είτε ο ίδιος. Το να μην πιστεύει την ύπαρξή της, απλά σημαίνει πως (ελπίζει να) υπάρχει ο ίδιος.
Αντί να κλείσω με πατροκτονίες θα κλείσω με το American beauty (όχι πολύ μακριά δηλαδή): Sometimes there’s so much beauty in the world, I feel like I can’t take it, and my heart is just going to cave in. It’s hard to stay mad when there’s so much beauty in the world. Sometimes I feel like I’m seeing it all at once, and it’s too much, my heart fills up like a balloon that’s about to burst.
Leave a Reply