Στις 16 Νοεμβρίου στο θέατρο Στοά, έγινε η παρουσίαση του πρώτου τόμου της τρίτομης φροντισμένης έκδοσης των Θεατρικών του Μποστ, η οποία αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2025, από τις εκδόσεις ο Μωβ Σκίουρος. Εντός του τόμου είναι η «Όμορφη πόλη», «Φαύστα», το «Ένας ειλικρινής φορολογούμενος», «Ο κουτσός», «Ο ήρωας της Κολομβίας» και το τελευταίο έργο του, το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα».
Σε εκείνη τη γιορτή μνήμης για το έργο και τη ζωή του Μποστ, μίλησαν όσοι τον ήξεραν και όσοι τον μελέτησαν. Τον θύμισαν σε όσους τον γνώρισαν, ενώ τον σύστησαν σε όσους από εμάς απλά τον ξέραμε ως το όνομα της πολιτικής σάτιρας που σφράγισε το τέλος του προηγούμενου αιώνα στην Ελλάδα. Οι απαγγελίες, τα τραγούδια και τα θεατρικά σκιτσάκια έφεραν τα χαμόγελα, αλλά εάν κάτι τσάκισε ήταν το ‘αντί βιογραφικού’ γράμμα του Κώστα Μποσταντζόγλου για την απουσία του πατέρα του. Αξίζει κάποιος να πάρει την έκδοση μόνο για αυτό.
Μόνο από τις ιδιότητες του Μποστ μπορεί κανείς να πάρει μια γεύση όλων των επιπέδων που θα έρθουν: σκιτσογράφος, γελοιογράφος, συγγραφέας, ζωγράφος, στιχουργός και με ένα πέρασμά από τη Σχολή Καλών Τεχνών. Παρά τα παραπάνω, φαίνεται πως ο κοινός παρονομαστής ήταν η Αριστερά. Οι μποστικοί χαρακτήρες (Πειναλέων, Ανεργίτσα και Μαμά Ελλάς), είναι ευφάνταστα δημιουργήματα που υπηρετούν την τέχνη του αστείου αλλά επίσης κοφτερά όπλα της θεατρική κοινωνιολογίας που έρχονται να ξεμπροστιάσουν την μικροαστική σοβαροφάνεια, την πολιτική υποκρισία, την κουλτούρα του αντιγραμμένου ξένου ως κάτι επίσημο και την κοινωνική απάθεια. Μένει πολιτικοποιημένος μέχρι το κόκκαλο ως εμβληματική μορφή της Αριστεράς και θυμίζει πως η γραφή λειτουργεί καλύτερα ως πολιτική πράξη. Αυτό που εμένα μου θύμισε είναι πως η Αριστερά σημαίνει καλοσύνη, αυτό θα έπρεπε να σημαίνει τουλάχιστον.
Τα παραπάνω δομούνται με αυθεντικό, καυστικό χιούμορ, λογοπαίγνια και γλωσσικές φάρσες και καλτ ανέκδοτα της καθαρεύουσας που προκαλούν τα γέλια. Έτσι, φαίνεται, πως αναθεώρησε την εικόνα της διανόησης, το τι σημαίνει (και πώς μοιάζει) ο διανοούμενος και ο δημιουργός: ως κάποιος που χρησιμοποιεί απλά και αστεία την (λαϊκή) αφήγηση, λες και λέει παραμύθι σε παιδί, αλλά με τον ίδιο τρόπο θα ακουμπήσει τον ενήλικα, είτε για να τον χτυπήσει, είτε για να τον ψυχαγωγήσει.
Δεν είναι αυτή κατάστασις… Είπα να κρεμασθώ
λίγο σαπούνι και σκοινί είπα θα χρειασθώ.
Ορίστε, κοίτα το σκοινί. Εκόπει εις τα δύο,
και θέλομεν ανάκαμψιν στο ενενήντα δύο.
Εάν δεν βγάλει η Ελλάς σκοινιά που να μη σπάνε,
Τα ξένα μονοπώλια θα έρθουν να μας φάνε.
Κι αν όλοι οι βιομήχανοι δεν κάνουν επενδύσεις
σ’ όλα τα προϊόντα μας θα προηγείται η Δύσις.
Τέτοια σκοινιά αν βγάζουμε εμείς για τις μπουγάδες
δεν θαχομεν πολλάς ελπίς το έτος δυο χιλιάδες…
Ένα οφείλω να σας πω χωρίς πολυλογία.
Έχομεν καθυστέρησιν εις την τεχνολογία.
Leave a Reply