«Perhaps, somewhere, humanity is flourishing under the stars, unaware that a daughter of its blood is ending her days in silence.» Βιβλία που είναι ένας μεγάλος, αριστοτεχνικός, υπαρξιακός, εσωτερικός μονόλογος, από το Υπόγειο μέχρι το Δεν ήμουν πια άνθρωπος. Πραγματικά, το μυθιστόρημα της Harpman (Γαλλία, 1995), συγκλονίζει και ρημάζει, ενώ θυμίζει πως δεν χρειάζονται και… Continue reading
Πράγματι, τα φιλιά τα ‘χουν δυσκολέψει, προσυπογράφω, άρα όταν αποφασίστηκε να διαβαστεί αυτό το βιβλίο, ανάμεσα σε παράλογο Δεκέμβρη και μουρλό Γενάρη, οι άκανθες του αχινού βρέθηκαν ανάμεσα στην αλλαγή του 2025, στη μια άκρη τους είχαν το κραγιόν το κόκκινο, το γιορτινό, στην άλλη υπολείμματα από τα εντόσθια του αχινού και πλέον μπορώ να… Continue reading
Μέχρι στιγμής, αυτό ο ατελείωτος Γενάρης, κουβαλάει υποθέσεις του προηγούμενου έτους. Το Ένας έρωτας της Sara Mesa ανήκει στα αρκετούτσικα που διάβασα τους τελευταίους μήνες του 25 αλλά δεν είχα όρεξη να γράψω γι’ αυτά. Ας τα πούμε τώρα λοιπόν: Όσο κανείς ψάχνει τον Έναν Έρωτα της Ισπανίδας Sara Mesa και θεωρεί πως ίσως έχει… Continue reading
Η μικρή «ιδιοτροπία» του ψυχολόγου μου, είναι η παρατήρηση πως δεν μιλάω για εμένα, αλλά για άλλους. Λέει πως με μαθαίνει μέσα από τους άλλους. Όλοι έχουμε τη φωλίτσα μας – η δικιά μου είναι η αποσύνδεση, εάν χρειαστεί. Δεν έχω ιδέα τι θα γίνει εάν μείνω «παρούσα» ψυχικά στο λεγόμενο δύσκολο, αλλά η ιστορία… Continue reading
Οι εργάτες και οι εργάτριες έχουν περισσότερα κοινά με ένα AI σύστημα, παρά με έναν δισεκατομμυριούχο ~ τουλάχιστον αυτό αποκόμισα από τους Υπαλλήλους της Olga Ravn (εκδ. Εκδόσεις Ίκαρος – Ikaros Publishing, μετάφρ. Σωτήρης Σουλιώτης) Έναν αιώνα μετά, το πλήρωμα του διαστημικού σκάφους «Πλοίο Έξι Χιλιάδες» αποτελείται από ανθρώπους που γεννήθηκαν και από ανθρωποειδή που… Continue reading
Στην αρχή, πολλές γοητευτήκαμε από τις μάγισσες, αλλά όταν καταλάβαμε πως η μάγισσα δεν είναι μια φυσική φιγούρα του κακού, αλλά μια κοινωνική κατασκευή που επαναλαμβάνεται σε διαφορετικές εποχές και μορφές, πάντα ως εργαλείο ελέγχου, φόβου και τιμωρίας, όσων γυναικών παρεκκλίνουν από την αποδεκτή τάξη, τις ερωτευτήκαμε για τα καλά. Ποια είναι; Φίλη τράγων και… Continue reading
Ας λάβει υπόψη του ο αναγνώστης πως αυτά τα κείμενα δεν θα μπορούσαν να κρίνουν, ούτε να παρουσιάσουν τα βιβλία. Η υποκειμενική φύση της ανάγνωσης, η οποία σε μεγάλο βαθμό επηρεάζεται από συναισθήματα, τα οποία ακολουθούν τον δικό τους Θεό, τη δικιά τους σειρά και τις δικές τους ορέξεις, φέρνουν αντιμέτωπη τη γραφιά με τα… Continue reading
Χρόνια πριν, διάβασα γρήγορα το Πέμπτο παιδί, και έτσι αποφάσισα να πάρω ένα ακόμα βιβλίο της Βρετανίδας Λέσινγκ. Έτσι, για πολλά χρόνια, οι 750 σελίδες από το Χρυσό Σημειωματάριο έπιαναν χώρο, μέχρι που πριν μερικούς μήνες ενώ αναζητούσα επιστολές και ημερολόγια λογοτεχνικού και πραγματικού τύπου, αναγκάστηκα να το αντιμετωπίσω. Ευτυχώς! Στο κέντρο των αφηγήσεων κρύβεται… Continue reading
Το The Idiot διαβάζεται καλύτερα όταν η αναγνώστρια σταματάει να περιμένει πλοκή, κορυφώσεις και ξεκαρδιστικά punchlines. Οι διάλογοι απλώνονται στις σελίδες και η αφήγηση μοιάζει συχνά να κουβαριάζεται ανάμεσα στις λεπτομέρειες της επικοινωνίας της πρωταγωνίστριας με άλλους. Εντός αυτής της αμηχανίας βρίσκεται μάλλον η πρόθεση της Batuman. Καταγράφει με τον τρόπο της την εμπειρία της… Continue reading
Είχα διαβάσει μια κριτική για το Dept. of Speculation της Jenny Offill όπου είχε χαρακτηριστεί ως pretentious και πως επιδεικνύει τα διαβάσματα και τις σπουδές της. Μάλιστα συγκρινόταν με τη Ferrante (την οποία δεν έχω διαβάσει ακόμη) και μέσα σε αυτές τις σύντομες γραμμές της κριτικής ήδη ήξερα πως θα αγαπήσω την Offill. Είναι ένας… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
