Είχα διαβάσει μια κριτική για το Dept. of Speculation της Jenny Offill όπου είχε χαρακτηριστεί ως pretentious και πως επιδεικνύει τα διαβάσματα και τις σπουδές της. Μάλιστα συγκρινόταν με τη Ferrante (την οποία δεν έχω διαβάσει ακόμη) και μέσα σε αυτές τις σύντομες γραμμές της κριτικής ήδη ήξερα πως θα αγαπήσω την Offill. Είναι ένας δικός μου διεστραμμένος φεμινιστικός χάρης που δεν έχω την παραμικρή ιδέα εάν είναι έγκυρος ή όχι, αλλά προσωπικά περνάω πολύ καλά: όταν ένα έργο γραμμένο από γυναίκα τραβάει προσοχή και σημαντικό μέρος της αρνητικής κριτικής (επιμένει) να αγνοεί το ίδιο το βιβλίο αλλά ρίχνει βέλη στα τυφλά προς τη συγγραφέα, you know it’s gonna be good.
Πέρασε καιρός αφού το αγόρασα και μέχρι να το κουβαλήσω στην Κύθνο για να το διαβάσω, άρα ξέχασα τελείως την κριτική κι έτσι το διάβασα χωρίς να έχω στο νου μου πόσο pretentious είναι η Offill. Τελικά μου φάνηκε τρυφερή με έναν τρόπο που σχεδόν ντρεπόμουν που με «έσπαγε» έτσι εύκολα με τις μικρές της γυμνές προτάσεις, τις αναμνήσεις που μπορούσε να ανασύρει με τόση ακρίβεια και με το ότι όταν ξεκινάς την ανάγνωση ενώ υποτεύεσαι τη συνέχεια, τη θαυμάζεις που μπορεί και διατηρεί (ανασύρει κι εδώ) τον πιο ευτυχισμένο εαυτό της για να υποδεχθεί τον εαυτό που θα ολοκληρώσει την αφήγηση. Οι αναφορές στα διαβάσματά της μου φάνηκαν πως ήταν απλά οι όμορφοι δρόμοι του μυαλού της που αποκαλύπτουν το ταξίδι της, μιας και το Dept. of Speculation χαρτογραφεί το μεμοιάρ του γάμου της και τη σχέση με την κόρη της. Μάλιστα, κράτησα πολλές σημειώσεις μέσα από τα δικά της, φαίνεται πως πράγματι έχει διαβάσει πολύ και απλά δεν έχει χτίσει όλη της την εικόνα πασχίζοντας να κρύψει το ποια είναι.
Άλλα ήθελα να γράψω, άλλα καταλήγω να πω, κυρίως γιατί είδα πάλι την κριτική μπροστά μου και μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι.
Τι απόσπασμα να σας βάλω πού τσάκισα το μεγαλύτερο μέρος; Ελπίζω να μεταφραστεί.
WHERE ARE WE IN TIME AND SPACE? WHERE ARE WE IN TIME AND SPACE? I decide to make my class read creation myths. The idea is to go back to the beginning. In some, God is portrayed as a father, in others, as a mother. When God is a father, he is said to be elsewhere. When God is a mother, she is said to be everywhere
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
Leave a Reply