«Έκλεβε, λεηλατούσε, εξαπατούσε, αφηνόταν σε όλα τα ναρκωτικά και δεν έχυνε παρά με μεγάλη δυσκολία. Και παρ’ όλα τα μεγάλα γεγονότα της ιστορίας που διαδεχόταν το ένα το άλλο στην κοινωνία:εκείνος δεν ήξερε ούτε να διαβάζει.Τι θα μπορούσε να κάνει με όλα μου τα βιβλία;» Ο Μπράνε Μοζέτιτς, μια ιδιαίτερη lgbtq λογοτεχνική-ποιητική πρόταση, φαίνεται πως… Continue reading
«Γιατί δεν γελάς;» τη ρώτησε. «Ποτέ δεν γελάς με κάτι αστείο. Μόνο όταν κάτι είναι παράξενο ή παράταιρο, και τότε σχεδόν φαίνεται να υποφέρεις». Εκείνη έσκυψε το κεφάλι της σαν να είχε δεχτεί επίπληξη. «Μακάρι να γελούσες μαζί μου, έστω μόνο για μια στιγμή. Αισθάνομαι ότι θα απελευθέρωνε κάτι μέσα σου». «Μα…» Τον κοίταξε με… Continue reading
Έξυπνο καθρέφτισμα, πρόκειται για τις δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος, αυτό της θανατικής ποινής, του γνωστού πανάρχαιου ‘θεσμού’. Το «Θάνατος το ξημέρωμα» σκιαγραφεί γουστόζικα την Αγγλία του 16ου αιώνα, ξεκινώντας με αθώες περιγραφές, σαν ιστορικό απόσπασμα, ποιος παντρεύτηκε ποια για να πλαισιωθεί το έθνος με ισχύ. Ακολουθεί η δεισιδαιμονία των φακίδων και σε τελευταίο χρόνο… Continue reading
«Πιστεύουν στον Θεό και στη Μοίρα: Λατρεύουν τον Θεό και τη Μοίρα και κάνουν θυσίες για να τους ικανοποιήσουν. Θυσιάζουν τον χρόνο τους ελπίζοντας» Από τη θέση της αφήγησης η μαϊμού είναι ένα πλάσμα ιδιαίτερης κληρονομιάς, που φέρει σύμβολα τα οποία οι άνθρωποι δεν φαίνεται να μπορούν να ερμηνεύσουν, μόνο να κακοποιήσουν. Αυτή είναι η… Continue reading
«Ο κόμης Χογνίτσκι συνήθιζε να λέει ότι ο Κάιζερ δεν είναι παρά ένα άμυαλο γερόντιο, η κυβέρνηση μια συμμορία κατεργαρέων, το κοινοβούλιο μια συνάθροιση ευκολόπιστων και άβουλων ηλίθιων, οι κρατικές Αρχές διεφθαρμένες, δειλές και ράθυμες. Οι γερμανικής καταγωγής Αυστριακοί ήταν χορευτές του βαλς και τραγουδιστές της δεκάρας, οι Ούγγροι βρωμούσαν, οι Τσέχοι ήταν γεννημένοι λούστροι,… Continue reading
«Πράγματι, δεν υπήρχε από τη μεριά της κυρίας ντε Παρν κανένα ίχνος αυστηρότητας ή αντίστασης. Αναλογίστηκε ωστόσο ότι, γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, θα μπορούσε κάλλιστα να υπάρχει μια ελαφριά υποψία φιλαρέσκειας. Υπάρχουν πανέμορφες γυναίκες ανά τον κόσμο που αφήνουν να τους φιλήσουν το χέρι, όπως ο Πάπας αφήνει να του φιλήσουν το σανδάλι: είναι… Continue reading
Διάλειμμα Χαράς (από ανυπεράσπιστο καημό) Απάνω που έλεγα να πάψω πια τα ερωτικά,να γράψω κάτι και για τη δυστυχία του διπλανού μου,γνώρισα εσένα κι αναστατώθηκα ολόκληρος,και παν περίπατο όλα μου τα προγράμματα […] Εάν εξαιρέσει κανείς το «και τι δεν κάνατε για να με θάψετε» και μερικές ακόμα σκόρπιες λέξεις, δεν ήξερα τίποτα άλλο δικό… Continue reading
«Ο Θεός τα έκανε έτσι, που πέρασες πρώτα τα γηρατειά σου με κάποιον άλλον και φύλαξες τις μέρες της νιότης σου για να τις περάσεις μαζί μου. Κάθε φορά που βλέπω τριαντάφυλλα ή τίποτα άλλο που το παρακάνει για να δείξει πόσο όμορφο είναι, τους λέω: ‘Θέλω να δείτε την Τζέινί μου κάποια στιγμή’. Πρέπει… Continue reading
«Αυτό πάντως το τραγούδι είναι λάγνο, αρχαϊκό, σαγηνευτικό και ακούγεται σαν να ναι μιξαρισμένο με το εκτυφλωτικό φως του καλοκαιριού που έρχεται από το πουθενά και σκάει στο πρόσωπό σου» Ξεκίνησε ως Ferris Bueller’s Day Off, έγινε λίγο φύλακας της σίκαλης, λίγο less than zero και κατέληξε σε τελευταίο καλοκαίρι στη Ρώμη. Μια τρυφερή καλοκαιρινή… Continue reading
Εγώ τον Έρωτα είναι που ερωτεύθηκα Εσύ ήσουν που μπήκες ανάμεσά μας («Παρεξήγηση») Φέτος, ευτυχώς, είναι ένα καλοκαίρι ποίησης. Δεν το επέλεξα, απλά τυχαίνει και φτάνει στα χέρια μου και τυχαίνει να την κουβαλάω δίπλα – δίπλα στη λογοτεχνία και νομίζω εξαιτίας αυτής της παρέας, κάπου συγχώρεσα και τα δικά μου ποιήματα -τα οποία μάλλον… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
