«Δεν έχεις έλεος.. Ίσως έχεις δίκιο. Όμως εγώ είμαι στη φυλακή, εσύ είσαι μακριά, εγώ είμαι μακριά από όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Μην ενοχλείσαι από το χαρακτήρα μου και μη φαντάζεσαι ότι θα κλαψουρίζω συνέχεια στα γράμματά μου. Αν σε πειράζουν αυτά που λέω, είμαι βέβαιος πως όταν θα έρθει στη σκέψη σου η… Continue reading
Το Memento (nutrire) vitam είναι ένα έργο που δρα υπέρ σου όπως θα δράσει ένα ελιξίριο φυλαγμένο μέσα σε ένα μικρό γυάλινο φιαλίδιο, όπως ένα δείγμα αρώματος χύνεται στη τσάντα σου και σε ακολουθεί για καιρό, όπως μια πρέσα εξαφανίζει μαλακά τον όγκο της φρέσκιας μπουγάδας, όπως κρατάς στο πορτοφόλι σου κάποια σημαντική φωτογραφία, τυπωμένη… Continue reading
Επειδή είμαι συχνά κλεισμένη στο καβούκι μου, επιβάλω στον εαυτό μου να κάνω μερικά ανοίγματα στο άγνωστο της λογοτεχνίας – για το καλό μου. Μάλιστα έτσι ξεκίνησα να διαβάζω σαν παιδί – έτυχε. Θυμάμαι ένα από τα πρώτα λογοτεχνικά βιβλία που επέλεξα ήταν μόνο και μόνο για το εντυπωσιακό του εξώφυλλο. Το συγκεκριμένο το χάζεψα… Continue reading
Στη νότια Ιταλία, στην επαρχιακή Απουλία, ο Φραντσέσκο ερωτεύεται την Κλάουντια. Τα πράγματα θα ήταν πιο απλά εάν ο πατέρας της Κλάουντια και η μητέρα του Φραντσέσκο δεν σκόπευαν ήδη να αφήσουν τις οικογένειές τους για να αφιερωθούν στο ειδύλλιο τους. Πρόκειται για μια ιστορία ενηλικίωσης με ήρωες δύο νέους όπου ο ένας στέκεται βιδωμένος… Continue reading
Εγωιστικό, όπως τα περισσότερα, σε επίπεδα ξεκάθαρα και διάφανα, ή πιο ομιχλώδη και μπερδεμένα, είναι και η ανάγνωση. Συνήθως ξέρω από την αρχή τι σχέση θα έχω με το κάθε βιβλίο: Εάν θα το αφήσω και θα το βαπτίσω «αδιάβαστο», σπρώχνοντάς το στον μελλοντικό μου εαυτό, ελπίζοντας αυτή να ξέρει κάτι καλύτερο, κάτι περισσότερο ή… Continue reading
Τι είδους μαγεία είναι αυτή που μπορεί από νυσταλέα αδιαφορία να προκαλέσει σιγανό τράνταγμα μέσα στα πνευμόνια, κόμπο στον λαιμό, λες και έχει παγιδευτεί εκεί κάποιο μικρό τρωκτικό; Έπειτα υγρασία στα μάτια, από αυτή που στενεύει το βλέμμα. Αλλά ας γίνει μια κάποια προσπάθεια να απέχουμε από φθηνούς συναισθηματισμούς και λυρικότητα, δεν θα ταίριαζε κάτι… Continue reading
(Το πιο σοφό θα ήταν να ειπωθεί κάτι μίνιμαλ και κομψό, σαν κάψουλα βιβλιοεμπιστοσύνης όπως «διβάστε το» ή «απλά εκπληκτικό», ωστόσο γιατί να μην ενδοσκοπήσουμε στην ψυχική ραχοκοκαλιά της χάρτινης αυτής κοιλότητας;) Ο Σ. παραθέτει ένα γοητευτικό δοκιμιακό ημερολόγιο, με μεταιχμιακή αφηγηματική γραφή, με όλη την ακαδημαϊκή αίγλη, αλλά μακριά από κάθε αποστείρωση του λόγου.… Continue reading
Μέχρι την μέση ήταν αρκετά απλά τα πράγματα: Ένας ηλικιωμένος, κυνικός και οξύθυμος πρώην καθηγητής Φιλοσοφίας, την πατάει και ένα κατά τα άλλα όμορφο πρωινό Κυριακής, κλειδώνεται έξω από το σπίτι του. Το έχετε πάθει ποτέ; Η εμπειρία μου, μου λέει πως ένα τέτοιο περιστατικό ταρακουνάει συθέμελα τον Homo sapiens sapiens. Έχω δει αγαπημένο πρόσωπο… Continue reading
«Κι αν ακόμα νομίζετε πως όλοι οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν αδέλφια, δεν έχετε παρά να δείτε την ιστορία του Κάιν και του Άβελ» Ο Σινιόσογλου βουτάει στα άδυτα, στα “Μαύρα τετράδια” του Χάιντεγκερ, και στο “Glossarium” του Σμιτ, τα πνευματικά ζοφερά καταφύγια δύο διανοητών του πολυκέφαλου φασιστικού λόγου. Πρόκειται για τις εβένινες σκέψεις των… Continue reading
Από τα ελάχιστα παραδείγματα που ίσως η πολύτιμη έκδοση αξίζει περισσότερο από το κύριο αφήγημα και εξηγούμαι: Η Κίχλη, πήρε τον φετιχιστικό έρωτα του Κρακάουερ και του Νίτσε για τις γραφομηχανές τους και τους έφερε αντικριστά. Δεν συγκρίνονται ακριβώς με ομοιότητες και διαφορές, όμως η εκφραστική προσομοίωση ανά στιγμές κλιμακώνεται σχεδόν ταυτόχρονα, κάνοντας αυτό το… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
