Τι είδους μαγεία είναι αυτή που μπορεί από νυσταλέα αδιαφορία να προκαλέσει σιγανό τράνταγμα μέσα στα πνευμόνια, κόμπο στον λαιμό, λες και έχει παγιδευτεί εκεί κάποιο μικρό τρωκτικό; Έπειτα υγρασία στα μάτια, από αυτή που στενεύει το βλέμμα. Αλλά ας γίνει μια κάποια προσπάθεια να απέχουμε από φθηνούς συναισθηματισμούς και λυρικότητα, δεν θα ταίριαζε κάτι τέτοιο στο εν λόγω έργο.
Βρισκόμαστε στην ορεινή Ήπειρο, όπου πατέρας και ανάπηρος γιος προσπαθούν να επιβιώσουν. Μια οικολογική καταστροφή ήρθε και θέρισε τα πάντα, τους καρπούς, τα φυτά, τα ζώα, πρώτα τις γυναίκες και μετά τους άντρες. Το κράτος σπρώχνει τους ελάχιστους κατοίκους να αφήσουν τα σπίτια τους και να μεταφερθούν σε πιο σύγχρονες κατοικίες στα Ιωάννινα, κάτι που είναι βαθύ πλήγμα για αυτούς, προτιμούν να σβήσουν σιγανά μέσα στο χωρίο τους, μέσα στο σπίτι τους.
Η ελληνική παράδοση και η ύπαιθρος δεν είναι το τσάι της προτίμησής μου και ήδη από τις πρώτες σελίδες παραπονέθηκα όταν εντόπισα νοητά χριστιανοεικονίτσες κάποιου νοσταλγικού ελληνικού ονείρου, αλλά προς ευχάριστη έκπληξη, ο Μακρόπουλος είναι εξαιρετικός τεχνίτης και δεν φυτεύει οικειότητα για να θερίσει σεβασμό. Φυτεύει σιωπές και θερίζει αβίαστα δάκρυα. Οι σιωπές βρίσκονται πίσω από κλεμμένες λάμπες, πίσω από καουμπόικα παλιά βιβλία, πίσω από αγαπημένους νεκρούς, πίσω από την όλη απόκοσμη φθορά που θα συναντούσαμε στο μετα-αποκαλυπτικό ύφος που αρμόζει. Είναι λακωνικός και αφαιρετικός όπως ταιριάζει σε ένα γνήσιο, αυθεντικό, ψυχογράφημα θανάτου.
Η γλώσσα του παραμένει μελωδική, θυμίζοντας έναν προηγούμενο καιρό που δεν πρόλαβε να αναθρέψει το καινούριο του αίμα. Απέχει από περιβαλλοντικό κήρυγμα, όπως και θα απέχουν από αυτό οι γενιές που θα ζήσουν το δικό τους ατελείωτο τέλος.
Οι ήρωες είναι η κόλα που ενώνει αυτές τις σελίδες: Οι ήρωες που μένουν ζωντανοί, ένας Θεός ξέρει γιατί. Ξοφλημένοι και ενίοτε οπλισμένοι, χωρίς κάτι να περιμένουν, αντιστέκονται στον αόρατο εχθρό τους, σαν να τους κινεί μια εσωτερική γενετική συνήθεια, ίσως και κάτι πολύ πιο ισχυρό.
Leave a Reply