(Το πιο σοφό θα ήταν να ειπωθεί κάτι μίνιμαλ και κομψό, σαν κάψουλα βιβλιοεμπιστοσύνης όπως «διβάστε το» ή «απλά εκπληκτικό», ωστόσο γιατί να μην ενδοσκοπήσουμε στην ψυχική ραχοκοκαλιά της χάρτινης αυτής κοιλότητας;)
Ο Σ. παραθέτει ένα γοητευτικό δοκιμιακό ημερολόγιο, με μεταιχμιακή αφηγηματική γραφή, με όλη την ακαδημαϊκή αίγλη, αλλά μακριά από κάθε αποστείρωση του λόγου. Ένα βιβλίο πράγματι ζωντανό, σχεδόν ενός έτους, με ειλικρίνεια, αντισώματα, ψυχικές συγκρούσεις, σκυλοφοβία, γατοενδιαφέρον και την προσπάθεια απομνημόνευσης των περιστασιακών διαθλάσεων του Είναι· είναι λογοτεχνία και είναι δοκίμιο, είναι παρέα και είναι μοναξιά.
Ποια είναι η παρέα;
Ο ζοφερός Σιοράν με την αδυναμία στις διαταραχές, ο Κάφκα, η γνωστή διαταραχή όλων των ευκαρυωτικών ομάδων σαν τις σκαθαρίνες και των τεράστιων ζωυφίων που καταπιάνονται στις υπαλληλικές εργασίες, ο αθεράπευτα ρομαντικός Τσβάιχ, ο Ρουσσώ ανάμεσα σε φιλοσοφία και αναπνοή, πεσιμιστής Πλούταρχος, οι στωικοί που σαν τη Μπέτι Ντέιβις απεχθάνονται φθηνούς συναισθηματισμούς, ο εστέτ Καρακό, ο Μάρκος Αυρήλιος και στη μέση όλων, ο Μονταίν.
Ο Σ. με τη καλειδοσκοπική διάταξη του βίου του και τα κάτοπτρα του Λακάν, ως kintsugi, είναι η χρυσή φλέβα που ενώνει τους παραπάνω στο ίδιο ηλιακό σύστημα. Αυτή είναι και η μοναξιά, το φίλτρο μας πάνω σε κάθε κείμενο, αντικείμενο ή υποκείμενο, ελπίζοντας η ουσία του φίλτρου μας άλλοτε να είναι από αστικό βρώμικο μπετό και άλλοτε μεμβράνη πεταλούδας με τις πούδρες της, έτσι άλλωστε μπορούμε να ανακαλύψουμε τι είναι το Άλλο που μας ακουμπάει, σπάνια, όταν δεν κυλιόμαστε στον σολιψισμό μας ή στην μεταφυσική του εγωισμού μας.
Τα ημερολόγια, οι σημειώσεις και οι φιλοσοφίες λειτουργούν σαν τον πίνακα σκέψης του καρπού που μολύνει και το πιο ήρεμο μυαλό, με το βάρος των όψεων του εαυτού και την ανησυχία της συνείδησης, περήφανα, πάνω στο ικρίωμα. Πόσες φορές άλλωστε βασανίζεται το μυαλό μας και δοκιμάζει πάνω του κάθε πιθανή μεταφορά που συναντάει, με την ελπίδα η απάντηση να δοθεί από τη φύση, τον λόγο ή τη τύχη. Και ναι, τα παραπάνω είναι βόλτα στο γκέτο του μυαλού, καθώς μερικές φορές είναι σκοτεινά εκεί μέσα. Σκοτεινά με τον κυνισμό των σκεπτικισμών και τη σαγήνη της μισανθρωπίας.
Το συγκεκριμένο βιβλίο μου άφησε στο μυαλό μερικά κλεμμένα πορτοκάλια, ένα φλαμίνγκο με ένα χταπόδι, μια συλλογή από κλεμμένα ποτήρια μπύρας, λαχνούς, ευπαθείς τένοντες του Αιγόκερου, μια μικροσκοπική κούκλα Μάγια που απορροφά τις ανησυχίες, δροσερό κολύμπι, μια οχιά με πολλά μυρμήγκια τριγύρω, γυναίκες ως αμπέλια του Λουκιανού που προκαλούν ευχάριστο κάψιμο στις ανδρικές κοιλιές και το έντομο Catacanthus incarnatus με καλύτερη άμυνα και από θεραπευόμενο σε άρνηση.
Ο καρπός, έσπασε το αδηφάγο αναγνωστικό μου ρολόι (και εμένα λίγο). Αφού σε βάζει να φας το τραύμα, σε χτυπάει ως φάντασμα σε σαρκίο και τότε μόνο σε ρίχνει σε ιαματικές σελίδες. Δίνει εξαιρετικές λύσεις όπως πως η καλύτερη συνταγή για να αναβιώσεις το παρελθόν είναι να το λησμονήσεις ώστε να το αναβιώσεις κατά λάθος. Είναι τόσο σπάνια τα θαυμαστικά, που αρχίζω και τα εκτιμώ. Θα έπρεπε να το δίνουν στα πρώτα ραντεβού ή στις βιωματικές ομάδες, ως οδηγό συζητήσεων για καταραμένους. Σταματώ γιατί η ημικρανία μου αλλάζει ημισφαίριο.
Leave a Reply